Τρεις άνδρες πολιτικοί, που ήταν όλοι υπουργοί στην κυβέρνηση Στάρμερ, επέστρεψαν σε νέους υπουργικούς θώκους υπό τον Αντι Μπέρναμ και αναμένεται να καθορίσουν την εξωτερική πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου το προσεχές –κρίσιμο για τις διεθνείς εξελίξεις– διάστημα.

Η πολιτική «τριάδα» των Τζον Χίλι, Εντ Μίλιμπαντ και Γουές Στρίτινγκ καλείται να αντιμετωπίσει εκ νέου, αυτή τη φορά με πρωθυπουργό τον Μπέρναμ, τις προκλήσεις του αμυντικού προϋπολογισμού και, ευρύτερα, των διεθνών εξελίξεων.

Οπως γράφει το Politico, ο νέος ΥΠΕΞ Εντ Μίλιμπαντ –μέχρι πρόσφατα υπουργός Ενέργειας– θέλει να συνεχίσει τη «μάχη» του κατά της κλιματικής αλλαγής. Ο παραδοσιακά «κλειστός» στρατιωτικός κόσμος αποτελεί αχαρτογράφητη περιοχή για τον νέο υπουργό Αμυνας Γουές Στρίτινγκ, υπουργό Υγείας επί Στάρμερ. Και ο νέος υπουργός Οικονομικών Τζον Χίλι αναμφίβολα θα θέλει να δώσει προτεραιότητα στις δαπάνες του υπουργείου Αμυνας, το οποίο μέχρι πρότινος διοικούσε.

Οσο ο Μπέρναμ θα επιδιώκει να φέρει εις πέρας τη «μεγαλύτερη πολιτική αναδιάταξη των τελευταίων 40 ετών», όπως έχει υποσχεθεί, θα αφήσει στους τρεις υπουργούς τη διαχείριση των εξωτερικών ζητημάτων, σημειώνει το Politico.

Αναδιάταξη

Η ανέλιξη του 66χρονου Τζον Χίλι στη θέση του υπουργού Οικονομικών αναμένεται να δημιουργήσει προσδοκίες αναδιάταξης των προτεραιοτήτων του υπουργείου, με στόχο την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού στο 3% του ΑΕΠ έως το 2030.

Το πρόβλημα ωστόσο για τον Χίλι είναι ότι οι δαπάνες του νέου υπουργείου του δεν αφορούν πλέον αποκλειστικά την άμυνα. Ο νέος υπουργός Οικονομικών θα πρέπει να φροντίσει τώρα και για τις δυνητικά δαπανηρές μεταρρυθμίσεις που ο Μπέρναμ έχει υποσχεθεί στο εσωτερικό της χώρας, όπως στο μέτωπο της κοινωνικής πρόνοιας. Οπως σημειώνει το Politico, ο Χίλι ενδέχεται να αξιοποιήσει νέες χρηματοδοτικές οδούς. Ωστόσο, από τη θέση του υπουργού Οικονομικών δεν θα αργήσει να βρει μπροστά του τους ίδιους περιορισμούς με την προκάτοχό του, Ρέιτσελ Ριβς. Ο πρώην διευθυντής του βρετανικού Ινστιτούτου Δημοσιονομικών Μελετών Πολ Τζόνσον προειδοποίησε ότι, με φόντο τις απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης για την άμυνα, οι «μεγάλες αυξήσεις φόρων» θα είναι μονόδρομος για τον Χίλι.

Ο πρώην υπουργός Ενέργειας Εντ Μίλιμπαντ αναμενόταν από πολλούς πως θα αναλάμβανε τα ηνία του υπουργείου Οικονομικών. Ως ΥΠΕΞ πια, είναι πιθανό να θελήσει να επιβάλει την εξουσία του σε αυτό που μερικές φορές μπορεί να είναι ένα «απολιτίκ» υπουργείο, προωθώντας τα «προοδευτικά» ιδανικά του, γράφει το Politico.

Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του ο Μίλιμπαντ ορκίστηκε να αγωνιστεί για το διεθνές δίκαιο, τους πολυμερείς θεσμούς, την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και την αρωγή στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου. Ο 56χρονος ΥΠΕΞ θα επιδιώξει να αξιοποιήσει στο έπακρον την προεδρία του G20, την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο αναμένεται να αναλάβει το 2027.

Ως ηγέτης της αντιπολίτευσης το 2013, ο Μίλιμπαντ είχε πείσει τους βουλευτές του Εργατικού Κόμματος να εμποδίσουν τη στρατιωτική εμπλοκή της χώρας κατά του Μπασάρ αλ Ασαντ στη Συρία – μια κίνηση που αιφνιδίασε την τότε κυβέρνηση Ομπάμα, ενώ οι διαφορές του με τον Τραμπ είναι γνωστές.

Απειρος

Η επιλογή του άπειρου στο πεδίο της άμυνας Γουές Στρίτινγκ για την ηγεσία του εν λόγω υπουργείου ήταν ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη. Οι περιορισμένες παρεμβάσεις του Στρίτινγκ σε σχέση με παγκόσμια ζητήματα είχαν επικεντρωθεί επί Στάρμερ στην αύξηση των αμυντικών δαπανών, καθώς και στην κριτική που είχε ασκήσει στον Στάρμερ, τον οποίο είχε κατηγορήσει πως δεν υιοθέτησε αρκετά σκληρή γραμμή εναντίον του Ισραήλ.

Οπως σημειώνει το Politico, η άφιξή του στο υπουργείο Αμυνας έχει προκαλέσει αναταραχή, καθώς ο προκάτοχός του Νταν Τζάρβις ανέλαβε τη θέση μόλις πριν από έξι εβδομάδες. Ο Ρίτσαρντ Ντάνατ, πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου, δήλωσε απογοητευμένος για την επιλογή του Στρίτινγκ καθώς, όπως ανέφερε, αυτός «δεν έχει καμία εμπειρία στην άμυνα» και θα πρέπει να «μάθει πολλά».

Αναλυτές εικάζουν ότι η επιλογή του 43χρονου Στρίτινγκ έχει στόχο να διασφαλίσει ότι οποιαδήποτε μελλοντική αύξηση των δαπανών θα συνοδεύεται από σοβαρή εσωτερική μεταρρύθμιση του υπουργείου Αμυνας. Στην πράξη, αυτός θα κληθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην πρόκληση της αναδιοργάνωσης ενός υπουργείου, γνωστού για την αντίστασή του στην αλλαγή, και στα καθήκοντά του στη διεθνή σκηνή.