Όσο η γιατρός αγγίζει το σφυγμό μου με τα μάτια της κλειστά και με μια απαλότητα που ταιριάζει σε κάτι εύθραυστο, εγώ κοιτώ έξω από το παράθυρο ένα μαγευτικό δέντρο με ροζ άνθη που μοιάζουν με μικρά σύννεφα. Εδώ στην Ινδία το αποκαλούνε Sirisha και σημαίνει δέντρο του ροζ μεταξιού. Η Ash-αυτό είναι το όνομα της γιατρού-αφήνει το χέρι μου και με κοιτάει επίμονα, τί να της έχει μαρτυρήσει άραγε ο παλμός μου σκέφτομαι, δεν λέω όμως τίποτα, ούτε και κείνη, γυρνάει το βλέμμα προς τα έξω και διαλέγει να μου μιλήσει για το δέντρο που συμβολίζει, λέει, την χαρά και την ελαφρότητα της ψυχής. Πού θα με πάει αυτή η καινούργια εξερεύνηση του έξω κόσμου και αναπόφευκτα του μέσα μου, σκέφτομαι, καθώς ο διάλογος αποκτά σχεδόν αλληγορική χροιά, λες και η συννενόηση εδώ γίνεται μέσα από μηνύματα που κρύβονται στα άνθη των δέντρων ή στα κελαηδήματα των πουλιών σαν μια άλλη γλώσσα απελευθερωμένη από το αναμάσημα των εννοιών.

Η Ash είναι γιατρός της Αγιουρβέδα, η Αγιουρβέδα είναι ένα αρχαίο “σύστημα” ιατρικής και φιλοσοφίας που γεννήθηκε πρίν από 5000 χρόνια στην Ινδία, αγιούρ σημαίνει ζωή, βέρδα σημαίνει γνώση, που πάει να πει η επιστήμη της ζωής. Την υγεία την βλέπει σαν ισορροπία σώματος, μυαλού και πνεύματος και λέει πως μόνο αν ζεις σε αρμονία με την φύση παραμένεις υγιής σωματικά και ψυχικά. Είναι η δεύτερη μέρα που βρίσκομαι εδώ, μαζί μου η Χ και η Τ, αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι από μια υποσυνείδητη ανάγκη μετατόπισης παρά μετακίνησης, λεπτοφυής η διαφορά, ουσιαστική ωστόσο για να αφεθείς στο άγνωστο και να το εμπιστευτείς άφοβα.

Η Τ ανακάλυψε αυτό το Άσραμ που είναι λίγο έξω από την πόλη Μysore στην περιοχή Karnataka, τριγύρω του μικρά χωριά, σπίτια φτωχά αλλά πολύχρωμα, αγρότες οι περισσότεροι στην περιοχή, ιερές αγελάδες παντού, γυναίκες τυλιγμένες με όμορφα σάρι και άντρες με λευκά πουκάμισα πάνω από χρωματιστά παρεό. Το Άσραμ είναι πλάι σε ένα μεγάλο ποτάμι που το λένε Kabini και που στις όχθες του μαζεύεται τα καλοκαίρια αγέλη από ελέφαντες για να πιούνε νερό, μόνο που περιγράφω αυτή την εικόνα σημαίνει πως είμαι ήδη σε μια συνθήκη ανοίκεια η οποία για να εγγραφεί πάνω μου σαν βίωμα προυποθέτει το ξεσυνήθισμα αλλιώς το βλέμμα θα την προσπεράσει σαν μια ακόμα παράξενη εικόνα.

Το μυαλό μόνο έτσι αποκτά ευλυγισία, το έμαθα πια στα τόσα ταξίδια μου, όταν έρθει σε ρήξη με το οικείο, τότε είναι που ασκείται στην υπέρβαση των ορίων του και αφήνει χώρο στο μυστήριο να σου σκουντήξει τον ώμο φέρνωντας σε με μια σπρωξιά πλησιέστερα στο αίνιγμα της ύπαρξης. Στο Ασραμ φτάσαμε μετά από ένα πολύωρο ταξίδι ξημερώματα, μας καλωσόρισε η Λώρα, μια μικρόκαμωμένη γυναίκα 75 χρονών, δασκάλα του γιόγκα από την Νότια Αφρική που αποφάσισε να ζήσει εδώ γιατί δεν άντεξε είπε τις πολιτικές συνθήκες στην χώρα της, ήταν ντυμένη στα λευκά, με ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο και μας ξενάγησε σε όλη την έκταση δίνοντας μας όλες τις χρήσιμες πληροφορίες όπως τί ώρα γίνονται ανυπόφορα τα κουνούπια και ποιό είναι το καλύτερο σημείο για να δεις την δύση του ήλιου.

Μικρά κόκκινα σπιτάκια διάσπαρτα ανάμεσα σε πελώρια δέντρα που το καθένα προβάλει σαν απόδειξη της μεγαλοσύνης τους σύμπαντος, μια κυκλική αίθουσα για γιόγκα με μεγάλα τζάμια και με θέα στο ποτάμι όπου κατοικούνε μικροί κροκόδειλοι και μια άλλη ημιύπαίρθια περιτρυγυρισμένη από μυρωδάτα λουλούδια που αποτελεί το κοινό χώρο συνάντησης-πρωί, μεσημέρι και βράδυ- όσων διαμένουν εδώ. Νεαρά παιδιά από όλο το κόσμο που έρχονται για να εκπαιδευτούν ως δασκάλοι γιόγκα χωρίς απαραίτητα να σκοπεύουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα, μάλλον ψάχνουν μια άλλη νοηματοδότηση αναζητώντας από ένστικτο την χαμένη πνευματικότητα.

Και είναι και οι υπόλοιποι, όπως εμεις, οι πιο μεγάλοι σε ηλικία, με βιωμένη πια την αίσθηση της απορρύθμισης στο πετσί μας, που διαλέγουν τις θεραπείες Αγιουρβέδα προκειμένου να επαναρρυθμιστούν μέσα από μια παύση, παρατήρηση, παρουσία και ησυχία, με την ενδόμυχη επιθυμία να έρθουν σε μια ευλογημένη ευθυγράμμιση με τον πυρήνα της ζωής. Η ησυχία εδώ έχει άλλο περιεχόμενο, είναι φτιαγμένη από ήχους της φύσης που δεν ήξερες καν πως υπάρχουν και συνάμα από τους κρότους των εσωτερικών ταρακουνήσεων, μικρών ή μεγάλων, που προκύπτουν από αυτή την ηθελημένη απόσυρση η οποία ευνοεί το φανέρωμα των πραγματικών διαστάσεων της κάθε ανείπωτης σκέψης. Το κτίριο της Αγιουρβέδα είναι στην δυτική πλευρά του Άσραμ, εκεί όπου το απόγευμα ο ήλιος γίνεται ένας κύκλος κατακόκκινος και κρέμμεται πάνω από τις σπαρμένες ρυζοφυτείες σαν φλεγόμενη μπάλα. Οι κοπέλες που κάνουν τις θεραπείες φοράνε μεταξωτά σάρι, έχουν τα μακριά μαύρα μαλλιά τους πιασμένα σε κοτσίδες και η πρώτη τους κίνηση το πρωί είναι να μαζέψουν λουλούδια και να φτιάξουν στεφάνι που θα το φορέσουν σαν κολιέ στο άγαλμα της θεότητας, στην είσοδο του χώρου.

Η Ash παίρνει ξανά το χέρι μου στο δικό της, αυτή την φορά το κλείνει μέσα στην παλάμη της και με κοιτάζει κατάματα. Πρέπει νάναι γύρω στα 40, ίσως και μικρότερη, τα μάτια της είναι μεγάλα και εκφραστικά, το χαμογελο της απλωμένο στις άκρες των μάγουλών της, περιμένω να ακούσω την “διάγνωση” της, όχι ακόμα, λέει, προέχει κάτι πιο σημαντικό. Ποιό είναι αυτό, απορώ, να ακούς τα πουλιά λέει, μόνο αυτό θέλω να κάνεις τις επόμενες 2-3 μέρες: Άκου τα πουλιά.

Είμαι ακόμα στην αρχή του ταξιδιού, προσγειωμένη από ένα κόσμο που μια τέτοια “οδηγία” ακούγεται αλλοπαρμένη και όσο κι’αν ψυχανεμίζομαι την σπουδαιότητα της η αλήθεια είναι πως θα χρειαστούν μέρες και πολλά κελαηδίσματα για να την αφήσω να πάρει μέσα μου το νόημα και το βάρος των μυστικών μηνυμάτων που κουβαλά.
Αυτά ωστόσο θα σας τα διηγηθώ πιο μετά…