Οταν ο κινητήρας του μικρού αλουμινένιου σκάφους σταμάτησε για πάντα και, παρότι οι πιθανότητες δεν ήταν υπέρ του, ο Τζούνιορ Απιούτα Απιούτα δεν απελπίστηκε. 

Επί οκτώ ημέρες πάλευε με τα κύματα του Ειρηνικού, τα πανίσχυρα ρεύματα, το τσουχτερό κρύο και τη μοναξιά, αλλά, όπως λέει, δεν έχασε την πίστη του. 

Με ελάχιστα εφόδια και μόνο την πίστη του να τον κρατάει ζωντανό, ο ψαράς από μία μικροσκοπική ατόλη των Νήσων Κουκ παραδέχεται πως το πιο δύσκολο ήταν το ότι δεν ήξερε πού θα τον οδηγούσε ο ωκεανός. Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν πίστεψε πως αυτό ήταν το τέλος του. «Δεν έχασα την ελπίδα μου. Απλώς ένιωθα θλιμμένος», λέει. 

Δύο φορές, τα τεράστια κύματα τον έριξαν στη θάλασσα. «Μεγάλα κύματα, πολύ ψηλότερα από τη βάρκα, με χτυπούσαν και από τις δύο πλευρές… αλλά δεν φοβήθηκα, γιατί ποτέ δεν έχασα την πίστη μου και δεν σταμάτησα να προσεύχομαι».

Ψάρια, βρόχινο νερό και προσευχή

Η δοκιμασία του ξεκίνησε στις 11 Ιουνίου στο νησί του, το Πουκαπούκα, περίπου 1.140 χλμ. βορειοδυτικά της Ραροτόνγκα, μεταξύ Νέας Ζηλανδίας και Χαβάης. Αφού έπαιξε βόλεϊ, επέστρεψε στο σπίτι του, ετοίμασε τον εξοπλισμό ψαρέματος του και βγήκε στη θάλασσα. Ακολούθησε μερικά ψαροπούλια που πετούσαν πάνω από το νερό, καθώς αυτό σήμαινε ότι υπήρχαν ψάρια κοντά.

Λίγο αργότερα, άρχισαν τα προβλήματα με τον κινητήρα: Εβγαζε περίεργους ήχους –«ακουγόταν σαν βήχας»–, σταματούσε και ξανάρχιζε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε πιάσει μερικά ψάρια, αλλά καθώς έπεφτε το σκοτάδι, ο κινητήρας σταμάτησε εντελώς. Ο Απιούτα δεν είχε τα εργαλεία για να τον επισκευάσει και ο άνεμος δυνάμωνε.

Ενστικτωδώς, σκέφτηκε να πηδήξει στο νερό και να κολυμπήσει μέχρι το νησί, αλλά σύντομα διαπίστωσε πως δεν θα τα κατάφερνε. 

Σιγά σιγά, τα φώτα της Πουκαπούκα χάθηκαν στο βάθος. Εκείνη την πρώτη νύχτα, μόνος του, σκεφτόταν πυρετωδώς τι μπορούσε να κάνει για να επιβιώσει. «Η πρώτη μου νύχτα δεν ήταν τόσο άσχημη όσο οι επόμενες ημέρες που με περίμεναν», λέει.

Οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν οι χειρότερες, σύμφωνα με τον ίδιο, καθώς βρέθηκε αντιμέτωπος με την άγρια πραγματικότητα του ωκεανού, το κρύο και την ασταμάτητη βροχή. Καθώς τα κύματα έσκαγαν πάνω του, ο Απιούτα έσκυβε διαρκώς για να μην παρασυρθεί και άδειαζε το νερό για να διατηρήσει την ευστάθεια της βάρκας. 

Επέζησε με ό,τι είχε πάνω στο τετράμετρο σκάφος του: δύο μπουκάλια νερό, έναν κουβά, εξοπλισμό ψαρέματος, ένα ψυγειάκι και ένα σεντόνι.

Ετρωγε μικρά κομμάτια ψαριών που έπιανε ο ίδιος και μάζευε νερό της βροχής στον κουβά. Για να προστατευτεί από το κρύο, χρησιμοποιούσε το σεντόνι. «Τη νύχτα, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Πάγωνα».

Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της δοκιμασίας, προσευχόταν. Ζητούσε ένα σημάδι –ένα αλιευτικό σκάφος ή ένα γιοτ– οτιδήποτε θα μπορούσε να του φέρει βοήθεια.

Την τρίτη μέρα, μετά τη βραδινή του προσευχή, ο 42χρονος είδε ένα φως να τρεμοπαίζει στο βάθος. Ηταν ένα αλιευτικό σκάφος. Μετά την αρχική ευφορία, άρχισε να κωπηλατεί απεγνωσμένα προς τα εκεί. Ομως, ήταν τέτοιοι οι άνεμοι και τα ρεύματα που γρήγορα το πλεούμενο χάθηκε από το οπτικό του πεδίο. 

Οι ημέρες περνούσαν και εκείνος επικεντρώθηκε στο να εξοικονομεί νερό, να διατηρεί τη θερμοκρασία του σώματός του και να κρατάει το σκάφος του στην επιφάνεια. Την όγδοη ημέρα, ξαφνικά άκουσε ένα αεροπλάνο. «Είπα στον εαυτό μου: “Ισως είναι οι διασώστες μου”».

Ηταν ένα αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας που έκανε κύκλους πάνω από το σημείο και σύντομα ειδοποίησε τα παραπλέοντα αλιευτικά να μετακινηθούν στην περιοχή.

Ενα ταϊβανέζικο σκάφος ήταν το πρώτο που τον προσέγγισε. Ο Απιούτα σφύριζε μέχρι που κάποιος από το πλήρωμα τον άκουσε και έστρεψε τον φακό προς τη βάρκα του. Μετά από επτά νύχτες και οκτώ ημέρες στο πουθενά, ο Απιούτα εντοπίστηκε.

Αφού επιβιβάστηκε με ασφάλεια, έκανε ντους, έφαγε και επικοινώνησε με την οικογένειά του. Το πρώτο πρόσωπο που κάλεσε ήταν η σύντροφός του. «Το πρώτο πράγμα που βγήκε από το στόμα μου ήταν: “Αγάπη μου, είμαι καλά”».

Ο Απιούτα μεταφέρθηκε στη Νέα Ζηλανδία και σύντομα θα επιστρέψει στην πατρίδα του. Οπως λέει, προφανώς και θα επιστρέψει στην αλιεία, αλλά με μεγαλύτερη προσοχή.

«Μην ξεχνάτε τον φακό σας, το σωσίβιο. Μην ξεχνάτε το αδιάβροχο. Και κάντε την προσευχή σας πριν ξεκινήσετε».

Πηγή: Guardian