Ο Italo Marchiony, ένας Ιταλός μετανάστης στις ΗΠΑ, εξασφαλίζει την πατέντα για μια μηχανή που φτιάχνει χωνάκια παγωτού, δίνοντας μια απολαυστική λύση σε ένα παράδοξο πρόβλημα που συνάντησε στη Wall Street.

Η ιστορία αυτής της εφεύρεσης ξεκινά το 1895, όταν ο Italo Marchioni φτάνει στο Ellis Island, έχοντας αφήσει πίσω του το χωριό του στους Δολομίτες με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Ελπίζοντας να αποφύγει την προκατάληψη που υπήρχε την εποχή εκείνη στις ΗΠΑ απέναντι στους Ιταλούς μετανάστες, αλλάζει το τελευταίο γράμμα του επιθέτου του από «i» σε «y», ελπίζοντας ότι αυτό θα τον βοηθήσει να περνά για Γάλλος.

Ο Marchiony εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου, όπως και άλλοι συμπατριώτες του, πουλούσε γρανίτα λεμόνι και παγωτό. Είχε ένα καροτσαάκι, το οποίο έσπρωχνε στη Wall Street –οι χρηματιστές της εποχής θεωρούνταν καλοί πελάτες- και σέρβιρε τα παγωτά του μέσα σε μικρά, γυάλινα ποτήρια.

Το προϊόν του είχε επιτυχία, όμως τα γυάλινα ποτήρια εξελίχθηκαν σε έναν πονοκέφαλο για τον Marchiony. Πολλά έσπαγαν καθώς το καροτσάκι του τσουλούσε στους δρόμους, άλλα δεν επιστρέφονταν ποτέ, ενώ όσα απέμεναν έπρεπε να πλυθούν σχολαστικά για να χρησιμοποιηθούν και πάλι.

Κάπως έτσι, ο Marchiony αποφάσισε να πειραματιστεί με άλλες λύσεις. Δοκίμασε να σχηματίσει κώνους από χαρτί για να βάλει μέσα το παγωτό του. Όταν στη Wall Street μαθεύτηκε ότι ένας πλανόδιος σέρβιρε γρανίτα στους πελάτες χωρίς αυτοί να χρειάζεται να επιστρέψουν το ποτήρι, μπροστά από το καρότσι του σχηματίστηκαν μεγάλες ουρές. Όμως ο Marchiony είχε τώρα ένα άλλο πρόβλημα: Έπρεπε να μαζεύει τα πεταμένα χαρτιά που άφηναν πίσω οι πελάτες.

Έτσι, από το 1896 άρχισε να πειραματίζεται στην κουζίνα του σπιτιού του, με σκοπό να φτιάξει ένα χωνάκι που να τρώγεται. Δοκίμασε διάφορες ζύμες, ώσπου διαπίστωσε ότι εάν έδινε στις βάφλες του το σχήμα κώνου όσο ακόμα ήταν ζεστές, αυτό διατηρούνταν όταν κρύωναν.

Η επιτυχία του νέου του προϊόντος ήταν τέτοια, ώστε σύντομα ο Marchiony αδυνατούσε να καλύψει τη ζήτηση παρασκευάζοντας τα χωνάκια του στο χέρι. Νοίκιασε ένα γκαράζ και άρχισε να δουλεύει πάνω σε μια μηχανή που θα έφτιαχνε τα χωνάκια.

Αφότου εξασφάλισε την πατέντα, άνοιξε ένα εργοστάσιο και έως το 1924, η ετήσια παραγωγή του είχε φτάσει τα 245 εκατ. χωνάκια. Οι μηχανές του μπορούσαν να παρασκευάσουν περίπου 150.000 χωνάκια μέσα σε ένα 24ωρο.

Ο Marchiony έφτασε να ελέγχει έναν στόλο από 50 καροτσάκια που πουλούσαν παγωτά και γρανίτες λεμόνι, ενώ επεκτάθηκε και σε άλλα προϊόντα, δημιουργώντας το σάντουιτς παγωτού. Το εργοστάσιό του έφτιαχνε μικρά μπισκότα, τα οποία πουλούσε γεμιστά με παγωτά στους χρηματιστές της Wall Street, που δεν ήθελαν να τους βλέπει ο κόσμος να γλύφουν ένα παγωτό χωνάκι.

Ο Italo Marchiony συνταξιοδοτήθηκε λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε ηλικία 70 ετών, όταν και πούλησε την επιχείρησή του στην Schrafft Candy Company. Πέθανε το 1954, στα 86.