Με το πιστόλι της ασέβειαςPremiumΑυτό το άρθρο είναι αποκλειστικά διαθέσιμο με συνδρομή Το πιο σωστό –το πιο «οργανικό»– θα ήταν ένας καλλιτέχνης του θεάτρου να ξεκινάει από αυτό που θέλει από μέσα του να βγει έξω. Κι έτσι να καταλήγει σε μια παράσταση, φτιαγμένη με επιμέλεια κι εστίαση, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του σαν ρούχο από ατελιέ υψηλής ραπτικής. Σίγουρα αυτή η μέθοδος και η ηθική αρχή της σπανίζουν στην πράξη. Μεταξύ των λίγων σταθερά πιστών της συγκαταλέγεται η σκηνοθέτις Ηλέκτρα Ελληνικιώτη.