Οι ιρανικές επιθέσεις και η διακοπή των θαλάσσιων διελεύσεων έχουν παραλύσει τις ζωτικής σημασίας εξαγωγές φυσικού αερίου του Κατάρ, ανατρέποντας τη στρατηγική οικονομικής ανάπτυξης πάνω στην οποία είχε στηριχθεί η χώρα.

Σύμφωνα με ανταπόκριση στους New York Times από την Ντόχα, στο Κατάρ, μια χερσόνησο ερήμου στον Περσικό Κόλπο, το φυσικό αέριο μετέτρεψε τη χώρα από μια φτωχή οικονομία βασισμένη στην αλιεία μαργαριταριών σε ένα από τα πλουσιότερα κράτη του κόσμου.

Για τρεις δεκαετίες, το Κατάρ έχτιζε αδιάκοπα δίκτυα προμηθειών, μεταφέροντας κάθε χρόνο υγροποιημένο φυσικό αέριο δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσω των Στενών του Ορμούζ προς λιμάνια της Ασίας και της Ευρώπης.

Το κράτος, το οποίο αντλεί πάνω από το 60% των εσόδων του από το φυσικό αέριο και τις σχετικές εξαγωγές, αξιοποίησε αυτά τα κεφάλαια για να μεταμορφώσει τη χερσόνησο σε σύγχρονη μητρόπολη. Οι χωμάτινοι δρόμοι της ερήμου έδωσαν τη θέση τους σε επιβλητικούς ουρανοξύστες εταιρειών, ενώ συστήματα άρδευσης διατηρούν καταπράσινες εκτάσεις γκαζόν και ανθισμένους κήπους στη βάση τους.

Ο πλούτος από το φυσικό αέριο χρηματοδότησε επίσης εκτεταμένο δίκτυο μετρό που συνδέει την πρωτεύουσα, Ντόχα, με τη βόρεια πόλη Λουσαΐλ, όπου υπάρχουν εμπορικά κέντρα ευρωπαϊκού τύπου και θεματικά πάρκα με τεχνητό χιόνι. Τα έσοδα διοχετεύθηκαν ακόμη στο ακριβότερο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία, καθώς και σε κρατικό επενδυτικό ταμείο ύψους 600 δισ. δολαρίων, με συμμετοχές σε εμβληματικά περιουσιακά στοιχεία, από το αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου έως το Empire State Building στη Νέα Υόρκη.

Ομως, τον Φεβρουάριο, η «πύλη» του Κατάρ προς τον κόσμο έκλεισε απότομα.

Η αναστολή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ σημαίνει ότι σχεδόν καμία ποσότητα φυσικού αερίου δεν έχει εγκαταλείψει τις ακτές του Κατάρ εδώ και περισσότερο από δύο μήνες. Παράλληλα, η χώρα έχει αποκοπεί από τις θαλάσσιες οδούς μέσω των οποίων εισάγει σχεδόν τα πάντα — από οχήματα έως αγροτικά προϊόντα.

Οι φόβοι για περιφερειακή αστάθεια έχουν πλήξει τον τουρισμό, ενώ και το επιχειρηματικό κλίμα έχει επιδεινωθεί, προκαλώντας σοβαρό πλήγμα σε μια οικονομία που είχε επενδύσει στη διεθνή συνδεσιμότητα και τη σταθερότητα ως θεμέλια της ανάπτυξής της, επισημαίνεται στην ανταπόκριση στους NYT.