Φέτος, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στους Partners χτίσαμε ένα φρέσκο αφήγημα και λανσάραμε μια εκστρατεία που αντιπροσωπεύει τη δική μας πραγματικότητα, τη δική μας πορεία. Εμάς των γυναικών στον χώρο της επικοινωνίας. Δεν ήταν απλώς μια καμπάνια, είναι μια στάση ζωής και επαγγελματισμού. Μέσα από το «She Changes the Game - Women in Communication» θελήσαμε να πούμε κάτι που πιστεύω βαθιά, ως γυναίκα, ως επαγγελματίας και ως συνιδρύτρια μιας εταιρείας που χτίστηκε με κόπο, τόλμη και όραμα: οι γυναίκες δεν ζητούν χώρο. Τον δημιουργούν. Με τη δουλειά τους, με την αντοχή τους, με τη στρατηγική τους σκέψη, με τη συνεργασία, με την ικανότητά τους να προχωρούν μπροστά και να ανοίγουν δρόμο και για τις επόμενες.

Αυτό το μήνυμα δεν θέλει να επιβάλει τις γυναίκες, δεν θέλει να βάλει στο πλάι τους άνδρες. Έχει στόχο να εμψυχώσει τις γυναίκες, να τις κάνει να διεκδικήσουν τον ρόλο τους, αυτό που πραγματικά θέλουν και να κάνει τους άνδρες συνοδοιπόρους να δουν και να καταλάβουν τις προκλήσεις των γυναικών ώστε να κάνουν νέα βήματα, να υιοθετήσουν νέες προσεγγίσεις για να χτίσουμε μαζί μια καλύτερη κοινωνία και μια πιο παραγωγική οικονομία.  

Για εμένα αυτό δεν είναι απλά λόγια και θεωρίες. Είναι κάτι που βιώνω στην πράξη σε όλη τη δική μου διαδρομή. Όταν μαζί με τον συνέταιρό μου, τον Λούκα Γρηγορά, ξεκινήσαμε το 1995 τους Partners, δεν είχαμε έτοιμες συνταγές ούτε εύκολες βεβαιότητες. Είχαμε όμως πίστη στη δουλειά, αλληλοσεβασμό και την αποφασιστικότητα να χτίσουμε κάτι με ουσία, impact και διάρκεια. Αυτή η πορεία με έμαθε ότι η ηγεσία δεν είναι τίτλος. Είναι ευθύνη. Είναι συνέπεια. Είναι η ικανότητα να βλέπεις μπροστά, να βρίσκεις λύσεις, να στηρίζεις ανθρώπους και να δημιουργείς περιβάλλον όπου το ταλέντο μπορεί πραγματικά να ανθίσει.

Ακριβώς γι’ αυτό πιστεύω ότι η συζήτηση για τη γυναικεία ηγεσία πρέπει να γίνει πιο ουσιαστική και πιο ειλικρινής. Γιατί ναι, έχουν γίνει βήματα. Ναι, σήμερα βλέπουμε περισσότερες γυναίκες σε επαγγελματικούς ρόλους, σε ομάδες, σε μεσαία και ανώτερα επίπεδα διοίκησης. Όμως η εικόνα αλλάζει αισθητά όσο ανεβαίνουμε προς την κορυφή της πυραμίδας. Η απουσία των γυναικών στην ηγεσία και στα κέντρα λήψης αποφάσεων είναι αισθητή. Στην Κύπρο, ενώ πέραν του 55% του παραγωγικού ιστού είναι γυναίκες, κατέχουν μόλις το 25,3% των διοικητικών θέσεων, το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν κοιτάξουμε ακόμη ψηλότερα, στα μεγαλύτερα εισηγμένα σχήματα της ΕΕ, η εικόνα γίνεται πιο αποκαλυπτική: οι γυναίκες είναι περίπου το 30% των μελών διοικητικών συμβουλίων, αλλά μόλις το 8% των CEOs. Αυτό είναι το πραγματικό leadership gap. Δεν είναι ότι οι γυναίκες λείπουν από τον παραγωγικό ιστό. Είναι ότι εξακολουθούν να λείπουν δυσανάλογα από την απόλυτη κορυφή.

Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι οι αριθμοί από μόνοι τους, ούτε ο συμβολισμός τους, ούτε μια στενή απόλυτη ανάγνωση της ισότητας ως ένα απλό 50-50. Το ουσιαστικό πρόβλημα είναι ότι όταν οι γυναίκες απουσιάζουν από την ηγεσία και από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, δημιουργούνται στρεβλώσεις, κενά και σοβαρά blind spots. Πώς μπορείς να παίρνεις αποφάσεις για μια επιχείρηση, έναν οργανισμό, μια οικονομία, μια κοινωνία, ακόμη και για μια χώρα όταν δεν ακούς ισότιμα, δεν κατανοείς σε βάθος και δεν εκπροσωπείς ουσιαστικά τις ανάγκες, τις προτεραιότητες, τις προτιμήσεις και τις φιλοδοξίες του μισού πληθυσμού; Πώς μπορείς να σχεδιάζεις πολιτικές, προϊόντα, υπηρεσίες, εργασιακά περιβάλλοντα και αναπτυξιακές στρατηγικές όταν δεν γνωρίζεις πραγματικά τι επηρεάζει, τι κινητοποιεί, τι εμπνέει και τι δυσκολεύει αυτό το 50%; Γι’ αυτό, η παρουσία των γυναικών στην ηγεσία είναι θέμα καλύτερων αποφάσεων, πιο ολοκληρωμένης σκέψης, πιο δίκαιης ανάπτυξης και τελικά πιο υγιών και αποτελεσματικών οργανισμών και κοινωνιών.

Η παρουσία γυναικών στην ηγεσία είναι θέμα καλύτερων αποφάσεων, πιο ολοκληρωμένης σκέψης, πιο δίκαιης ανάπτυξης και τελικά πιο υγιών και αποτελεσματικών οργανισμών και κοινωνιών.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται, για μένα, η βαθύτερη ευθύνη και δύναμη του δικού μας χώρου. Γιατί η επικοινωνία δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός προβολής, ούτε μια διαδικασία που απλώς «ντύνει» ένα μήνυμα πιο ελκυστικά. Είναι ένας χώρος με πραγματική επιρροή. Ένας χώρος που διαμορφώνει τάσεις, επηρεάζει συνήθειες, νομιμοποιεί συμπεριφορές και, πολλές φορές, καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία σκέφτεται και βλέπει τον εαυτό της. Ακριβώς γι’ αυτό πιστεύω βαθιά ότι όσοι εργαζόμαστε στην επικοινωνία δεν είμαστε απλοί παρατηρητές των αλλαγών. Έχουμε ευθύνη για το πώς αυτές οι αλλαγές εκφράζονται, επιταχύνονται και τελικά ριζώνουν.

Το έχω δει πολύ καθαρά όλα αυτά τα χρόνια μέσα από τη δική μου πορεία. Για δεκαετίες, η διαφήμιση και τα media αναπαρήγαγαν πολύ συγκεκριμένα πρότυπα: τη γυναίκα που ορίζεται από την εμφάνισή της, που συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με τη φροντίδα, το σπίτι ή την τελειότητα, και τον άντρα που στέκεται έξω από αυτούς τους ρόλους, μακριά από την καθημερινή φροντίδα, τη συναισθηματική συμμετοχή ή τις οικιακές ευθύνες. Αυτές οι εικόνες δεν ήταν αθώες. Όταν επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, μετατρέπονται σε κοινωνικές προσδοκίες. Και όταν οι κοινωνικές προσδοκίες παγιώνονται, αρχίζουν να ορίζουν το τι θεωρείται «φυσικό», «κανονικό» ή «αναμενόμενο» για τις γυναίκες και για τους άντρες.

Στο τέλος της ημέρας, οι ιστορίες που λέμε δεν επηρεάζουν μόνο το πώς χτίζεται ένα brand. Επηρεάζουν και το πώς χτίζονται οι αντιλήψεις μιας κοινωνίας για το ποιος μπορεί να ηγείται, ποιος μπορεί να φροντίζει, ποιος μπορεί να αποφασίζει, ποιος μπορεί να ονειρεύεται μεγαλύτερα και ποιος «χωρά» σε κάθε ρόλο. Οι γυναίκες μπορούν και ξέρουν να ηγούνται το ίδιο όπως και οι άντρες. Και όταν εμείς, ως χώρος, επιλέγουμε να δείχνουμε γυναίκες με ουσία, φιλοδοξία, ευφυΐα και πραγματική επιρροή αλλά και με άντρες παρόντες, συμμέτοχους και ισότιμους, τότε δεν ακολουθούμε απλώς την αλλαγή. Συμβάλλουμε ενεργά στο να τη δημιουργούμε. Και αυτό είναι, για μένα, το πιο ουσιαστικό impact της επικοινωνίας.