Ο πλανήτης παρακολουθεί την εξέλιξη των πολεμικών επιχειρήσεων με κομμένη την ανάσα.

Η παντοδύναμη Αμερική δρα χωρίς να υπόκειται στους, έστω και περιορισμένους και ενίοτε προσχηματικούς, ενδοιασμούς του παρελθόντος. Το έκανε τον περασμένο Οκτώβριο στη Βενεζουέλα, το κάνει και τώρα στη Μέση Ανατολή.

Το Ιράν, που εδώ και δεκαετίες προβάλλει ως κορυφαίο εθνικό στόχο τον αφανισμό του Ισραήλ, έχει αναπτύξει έναν τεράστιο όγκο πυραύλων και drones και δείχνει αποφασισμένο να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που διαθέτει.

Σε αυτό το εύφλεκτο περιβάλλον, η ανθρωπότητα αναρωτιέται πόσο θα διαρκέσει αυτός ο πόλεμος. Η απάντηση έχει δύο βασικές παραμέτρους.

Η πρώτη αφορά το Ιράν. Πόσο θα αντέξει και πώς θα διαχειριστεί τις εξελίξεις η επόμενη ηγεσία της χώρας. Σε ποιες τακτικές κινήσεις θα προβεί και, κυρίως, ποια στρατηγική κατεύθυνση θα ακολουθήσει, καθώς η δολοφονία του αγιατολάχ Χαμενεΐ κλείνει μια ιστορική περίοδο για την Ισλαμική Δημοκρατία.

Θα συνεχίσει να εξαπολύει επιθέσεις εναντίον όσων στόχων μπορεί να πλήξει στην ευρύτερη περιοχή, υιοθετώντας σκληρή στάση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την «επόμενη μέρα» στο εσωτερικό και τις σχέσεις του με τις αραβικές χώρες του Κόλπου;

Θα διαμηνύσει μια πρόθεση διαλλακτικότητας και ρεαλισμού με στόχο την παραμονή στην εξουσία, αλλά και τη φυσική της επιβίωση;

Εάν επιλέξει το πρώτο, τα πλήγματα θα συνεχιστούν, η καταστροφή θα επεκταθεί, οι σχέσεις με τη Δύση αλλά και με τον αραβικό κόσμο θα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο.

Αν επιλέξει το δεύτερο και διαμηνύσει παρασκηνιακά την πρόθεση διαπραγμάτευσης -παρότι η ακραία ρητορική θα συνεχιστεί-, θα ανοίξει ο δρόμος για επανάληψη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ, ενδεχομένως με τη μεσολάβηση του Ομάν.

Πολλά θα κριθούν από τη δομή της εξουσίας, τα πρόσωπα που θα αναλάβουν τις θέσεις ευθύνης, και όχι μόνο ποιος θα είναι ο επόμενος ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης.

Η δεύτερη κρίσιμη και καθοριστική για τη συνέχιση των επιχειρήσεων παράμετρος αφορά την εσωτερική πολιτική της Αμερικής.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δείξει ότι δίνει έμφαση στην αντίδραση των αγορών – και θα τη λάβει σοβαρά υπόψη του και αυτή τη φορά.

Ταυτόχρονα, δεν έχει την πολυτέλεια μιας παρατεταμένης στρατιωτικής επιχείρησης, όταν σημαντικό τμήμα των δικών του ψηφοφόρων είναι κάθετα αντίθετο με την εμπλοκή της Αμερικής σε πολέμους, ιδιαίτερα όταν αυτοί εξελίσσονται σε μακρινά μέρη του κόσμου όπου δεν διακυβεύονται άμεσα αμερικανικά συμφέροντα.

Μόλις το 27% των Αμερικανών υποστηρίζει την επίθεση στο Ιράν. Το πιο σημαντικό, δε, για τον Τραμπ, ο οποίος λαμβάνει σοβαρά υπόψη την κοινή γνώμη -όχι τόσο το σύνολο όσο κυρίως τους δικούς του ψηφοφόρους- είναι ότι σχεδόν οι μισοί Ρεπουμπλικανοί (45%) αντιτίθενται στον πόλεμο.

Και αν ήταν διατεθειμένοι να αποδεχθούν τις χειρουργικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν τον περασμένο Ιούνιο, ή και κατά του Νικολάς Μαδούρο τον Οκτώβριο, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι πρόθυμοι να στηρίξουν μια συνεχιζόμενη επιχείρηση κατά της Τεχεράνης.

Οπως δήλωσε η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν, η μέχρι πριν δύο περίπου μήνες Ρεπουμπλικανή βουλευτής και ένθερμη οπαδός του Τραμπ, η οποία παραιτήθηκε και μεταμορφώθηκε στον πιο σκληρό εσωτερικό επικριτή του, «ψηφίσαμε “Πρώτα η Αμερική και μηδέν πολέμους” και τελικά παρακολουθούμε έναν πόλεμο όπου χάνονται αμερικανικές ζωές, και αυτό είναι αχρείαστο και απαράδεκτο».

Οι οπαδοί του πιθανώς πλειοψηφικού, και σίγουρα πιο ηχηρού, αυτού ρεύματος στους κόλπους των Ρεπουμπλικανών υπενθυμίζουν ότι στην κεντρική ομιλία του στο συνέδριο του κόμματος το 2016, λίγο πριν από την πρώτη του εκλογή στην προεδρία, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δηλώσει: «Πρέπει να δώσουμε τέλος στις αποτυχημένες πολιτικές της οικοδόμησης κρατών και αλλαγής καθεστώτων».

Ολα θα κριθούν από τις αντοχές και τις επιλογές του ιρανικού καθεστώτος, και, κυρίως, τους υπολογισμούς του Ντόναλντ Τραμπ.