Γράφει ο Γιάννης Τσαούσης

Το καλοκαίρι αυτό για τους «ερυθρόλευκους» μοιάζει μέχρι εδώ με ανώμαλο δρόμο, στον οποίον έτρεχαν ξυπόλυτοι μέχρι που αποφάσισαν να φορέσουν παπούτσια. Οχι για τις πληγές, αλλά για να καταφέρουν να τερματίσουν. Να μπορέσουν, δηλαδή, μέχρι το τέλος του μήνα να έχουν ένα αξιόμαχο και ισορροπημένο ρόστερ, το οποίο όχι απλά να αντεπεξέλθει στην ποσότητα και την πυκνή συχνότητα των αγωνιστικών υποχρεώσεων, αλλά να μπορέσει να μπει με γκάζια σε πρωτάθλημα, κύπελλο και Γιουρόπα Λιγκ.

Οι εξαρχής στόχοι ύστερα από μία χρονιά, η οποία για τα δεδομένα του Ολυμπιακού ήταν αποτυχημένη, αποδείχθηκε ότι δεν εκπληρώθηκαν με τις κινήσεις που έγιναν μέχρι προ ημερών. Αφενός διότι οι παίκτες που ήρθαν (πλην Κάρμο) δεν έκαναν άμεσο «γκελ» και αφετέρου διότι φάνηκε (και εξακολουθεί να φαίνεται) μια αδυναμία στις αποδεσμεύσεις που είναι τόσο απαραίτητες για την αριθμητική και ποιοτική ισορροπία της ομάδας. Αν σ’ αυτά προσθέσουμε την ξαφνική απώλεια του Τζολάκη η οποία δύσκολα αναπληρώνεται –από άποψη προοπτικής– από έναν τερματοφύλακα στα ποδοσφαιρικά του «στερνά», όπως ο Ορτέγκα, το ισοζύγιο είναι φανερά ελλιπές.

Φτάνοντας στο «μικρό σημείο μηδέν»

Επρεπε να έρθει ο οδυνηρός αποκλεισμός από τη Ναϊμέγκεν ώστε ο οργανισμός να ταρακουνηθεί, συναισθανόμενος ότι η μεταγραφική αδράνεια ή η μεταγραφική μετριότητα ήταν ένα μοτίβο που έπρεπε να αλλάξει, προκειμένου η ομάδα να παρουσιαστεί ανταγωνιστική και όχι απλά αλλαγμένη σε σχέση με πέρυσι. Ενα μήνα, λοιπόν, μετά την πρόσληψη και τις πρώτες κινήσεις του Αντόνιο Μιγκέλ Καρντόζο, ήρθε να προστεθεί σε κομβικό ρόλο ο Ζοφρέ Μονκαντά.

Την ώρα που ο 40χρονος Γάλλος, τέως τεχνικός διευθυντής της Μίλαν, έπαιρνε τη θέση του υπερ-υπεύθυνου μεταγραφών στον Ολυμπιακό, η γκρίνια που ακολούθησε τα παιχνίδια με τους Ολλανδούς έφτασε την κατάσταση στο σημείο του να γίνει συνάντηση προέδρου-προπονητή, με τις πιθανότητες για παραμονή του Βάσκου να καταγράφονται δημοσίως κατά πλειοψηφία εναντίον του. Το αποτέλεσμα ήταν στήριξη, μίνι ριστάρτ και φουλάρισμα για να αποκτηθούν παίκτες που δεν θα είναι περιορισμένης χρήσης, ούτε ερωτηματικά, σαν αμοιβαία κεφάλαια κυμαινόμενης απόδοσης, αλλά που θα ανεβάσουν το αγωνιστικό επίπεδο αμέσως.

Ο «Μέντι» σε πρώτο πλάνο

Οι κινήσεις θα είναι αρκετές το επόμενο 20ήμερο –και στο «έλα εσύ» και στο «φύγε εσύ». Μέχρι στιγμής οι σίγουρες προσθήκες είναι ο Ρέμο Φρόιλερ και ο Ναϊρ Τικνιζιάν, ενώ σύντομα αναμένεται να ανακοινωθεί και ο Αρμάντο Γκονζάλες. Αυτό που έχει διαφοροποιηθεί εντυπωσιακά, ωστόσο, τις τελευταίες μέρες είναι το γεγονός ότι στο ρεπορτάζ των «ερυθρόλευκων» γράφεται και ακούγεται το όνομα του Μεντιλίμπαρ ως του ανθρώπου-κλειδί για την ολοκλήρωση ή όχι μιας μεταγραφής περισσότερο από οποτεδήποτε στο παρελθόν. Θεωρητικά ο προπονητής πάντα έχει λόγο τόσο στις μεταγραφές όσο και στις αποδεσμεύσεις, εντούτοις το καλοκαίρι αυτό οι αναφορές στον 65χρονο Βάσκο τεχνικό ήταν λιγότερες από ποτέ.

Μέχρι πριν από λίγες μέρες όλα αυτά. Διότι πλέον ο Μεντιλίμπαρ όχι απλά «ενημερώνεται και δίνει το ΟΚ», αλλά κάνει ειδικές συναντήσεις, διαλέγει ανάμεσα σε Κάσερες και Πουέρτα και γενικώς είναι στον αφρό της όλης διαδικασίας ενίσχυσης. Ετσι γράφεται τουλάχιστον. Οπερ σημαίνει λιγότερος Καρντόζο, λιγότερος Μονκαντά, και πολύς περισσότερος Μεντιλίμπαρ.

Το αν αυτό δείχνει μια προσπάθεια περαιτέρω θετικής σύνδεσης της εικόνας του προπονητή με τον κόσμο της ομάδας σ’ αυτή την ευαίσθητη στιγμή, μια προσπάθεια δηλαδή να δεθεί ο «Μέντι» με τις κρίσιμες μεταγραφές που θα καθορίσουν την πορεία της ομάδας (και άρα να τις πιστωθεί ή να τις χρεωθεί αντίστοιχα ανάλογα την εικόνα στο χορτάρι) ή αν πρόκειται για μια προσωποποιημένη κίνηση μελλοντικής «εξαργύρωσης» της όποιας πιθανής «φύρας», με στόχο να «γλιτώσουν» απ’ αυτήν οι πιο φρέσκοι Καρντόσο και Μονκαντά, μένει να φανεί.