Γράφει ο Γιώργος Λυκουρόπουλος

Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, θορυβημένα για τις αντιδράσεις στη Θεσσαλονίκη έγραφαν «οι ούλτρας της ελληνικής ομάδας απειλούν τη μεταγραφή της Ντόρτμουντ» ενώ ανανέωναν τη ροή των ιστοσελίδων τους εστιάζοντας αρκετά στις αντιδράσεις των οπαδών του ΠΑΟΚ και λιγότερο στην ίδια τη μεταγραφή του Έλληνα σταρ. Το ύφος των δημοσιευμάτων δεν ήταν αυστηρά ειδησεογραφικό αλλά είχε και έναν χαρακτήρα εκδήλωσης έκπληξης για το φαινόμενο. Σα να ήταν περιστατικό μιας άλλης εποχής για την δική τους αθλητική και δημοσιογραφική κουλτούρα. Μήπως τελικά είναι;

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο;

Όλοι συμφωνούμε ότι ο κόσμος αγαπάει και στηρίζει τους συλλόγους – σε όλα τα αθλήματα και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Οικουμένης. Δε θα ανακαλύψουμε τώρα την Αμερική, ότι οι οπαδοί πληρώνουν από την τσέπη τους τα εισιτήρια, συχνά και τις μετακινήσεις, στηρίζουν και δυναμώνουν μια ομάδα, έναν αθλητικό οργανισμό έναν ιστορικό ή μη σύλλογο – ας τον πούμε προς το παρόν σύλλογο και όχι ΠΑΕ ή ΚΑΕ κ.ο.κ. Κι έχουμε μετά το γνωστό δίπολο – η κότα (ομάδα) γέννησε το αυγό (οπαδοί) ή το αυγό την κότα; Ποιος χρωστάει πιο πολλά στον άλλον; Είναι σχέση αγάπης ή σχέση συμφέροντος και εξάρτησης; Ο οπαδός λατρεύει παθολογικά και γι’ αυτό δικαιολογείται να πικραίνεται, να διαμαρτύρεται, να απαιτεί, να κάνει κατάληψη, να καταριέται, να απειλεί; Κοινώς, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο; Κι αν δεν έχει πάντα δίκιο;

Πρόσφατα ο Νίκος Λυμπερόπουλος, αποκαλύπτοντας περιστατικά που ακολούθησαν το αλήστου μνήμης ντέρμπι της Ριζούπολης με Παναθηναϊκό επί Φιλιππίδη, μίλησε για «ντου» των οπαδών της ομάδας στην Παιανία για να «τραμπουκίσουν» λεκτικά τους παίκτες. Για ένα ματς στο οποίο και στο γήπεδο και στην Παιανία η διοίκηση Φιλιππίδη δεν έκανε τίποτα για την προστασία των παικτών. Ο πελάτης είχε δίκιο; Στα του Ολυμπιακού, μετά το ντέρμπι της λεωφόρου την περασμένη άνοιξη στη Σούπερ Λιγκ, η Θύρα 7 δημοσιοποίησε επισήμως ότι «επισκέφθηκε» τις εγκαταστάσεις του Ρέντη και όπως η ίδια έγραψε μίλησε σε έντονο ύφος στους παίκτες – το ρεπορτάζ μάλιστα αναφέρει ότι ο ίδιος ο Μεντιλίμπαρ πήρε τον λόγο και καθησύχασε με το μειλίχιο ύφος του τους πικραμένους οπαδούς που μεταμορφώθηκαν σε ιδιοκτήτες της ομάδας. Ο πελάτης είχε δίκιο; Στο μπάσκετ της ΑΕΚ οι οπαδοί έχουν «επικυρήξει» τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ, Μάκη Αγγελόπουλο γιατί παραχώρησε το γήπεδο μπάσκετ γνωστό ως SUNEL ARENA στην ομάδα του Ολυμπιακού για να το χρησιμοποιεί μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες του ΣΕΦ. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι με πενιχρή παρουσία οπαδών σε αγώνες της ΑΕΚ εντός έδρας και με οικονομικές θυσίες του Αγγελόπουλου για πολλά χρόνια και του συνεταίρου του τα τελευταία, συντηρείται όλο το οικοδόμημα και θα πάρει μια μεγάλη οικονομική ανάσα μέσω της χρήσης του γηπέδου. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο; Κι αν απλώς ζει το δικό του ρομαντικό όνειρο σε ένα ξεφτισμένο παρόν ενός ένδοξου παρελθόντος; Και δε θέλει να το παραδεχθεί;

Η υπόθεση Κωνσταντέλια και η αγάπη που γίνεται μίσος

Δε μπορείς να απαγορεύσεις στον ΠΑΟΚτζή να στεναχωρηθεί, να οργιστεί ίσως, να πικραθεί για την απώλεια του μεγαλύτερου ταλέντου της ομάδας, του Γιάννη Κωνσταντέλια.

Η πληγωμένη περηφάνεια ενός οπαδού που αισθάνθηκε επιτέλους ότι το μέγεθός του μεγάλωσε και τώρα θα ξαναμικρύνει – με αισθητικά και ποδοσφαιρικά κριτήρια – και κατά τη γνώμη του ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ το μικραίνει με οικονομικίστικα κριτήρια, αυτός που έχει δισεκατομμύρια, αυτός που κατά τη λογική τους «ξεπουλάει» το αστέρι της ομάδας, αυτός που ίσως τώρα βρεθεί στο στόχαστρο γιατί υπάρχει το αντίπαλο δέος του έτερου Πόντιου επενδυτή που καραδοκεί, άρα ο ένας πουλάει ανάπτυξη και ο άλλος παίκτες. Είναι όμως έτσι; Να δούμε την υπόθεση Κωνσταντέλια με τα ψύχραιμα μάτια της ποδοσφαιρικής λογικής μιας ΠΑΕ και του ίδιου του παίκτη;

Το τελευταίο ας τονιστεί ακόμα περισσότερο γιατί μέσα στο τυφλό μένος τους οι οπαδοί ξεχνούν ότι στα 23 του ο Κωνσταντέλιας, όπως και πέρυσι με την πιθανότητα μεταγραφής του στη Σάλτσμπουργκ αλλά πολύ περισσότερο με την εφετινή πρόκληση της Ντόρτμουντ, το τετραετές συμβόλαιο των τριών εκατομμυρίων ανά έτος, τη συμμετοχή στο Champions League και την προοπτική μιας ασύλληπτης καριέρας, κάνει το αυτονόητο. Πρώτος αυτός ζητάει και το έπραξε, να κάνει το βήμα παραπάνω. Μήπως οι οπαδοί είναι και ιδιοκτήτες της καριέρας του; Ούτε καν ο ΠΑΟΚ δεν είναι που τον είχε στα σπλάχνα του για 13 ολόκληρα χρόνια από την ηλικία των 10 όταν μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη από τον Βόλο. Ο Κωνσταντέλιας επιστρέφει σε πολλαπλάσιο νούμερο στα ταμεία του ΠΑΟΚ που θα εισπράξει γύρω στα 30 εκατομμύρια, τα ελάχιστα χρήματα που είχε ξοδέψει για τα περίφημα «τροφεία» του, τη γύμνασή του και τα συμβόλαιά του. Είναι ένα deal που έχει τον χαρακτήρα του win-win για όλες τις πλευρές. Ο οπαδός δε νιώθει μόνο πικραμένος, ας μην κρυβόμαστε. Νιώθει ότι είναι το «κορόιδο» της αλυσίδας αυτής – αυτός που όπως λέει στα στέκια «θα δώσει και τη ζωή του για την ομάδα».

Η ιστορία θα επαναλαμβάνεται όσο δεν υπάρχει δικαιοσύνη στη λογική του οπαδού. Θα βλέπει τον ιδιοκτήτη κάθε ΠΑΕ να τον «αδειάζει» κατά τη γνώμη του για τη δική του τσέπη. Και αν αισθανθεί ότι ούτε ο παίκτης τον τίμησε με το να μείνει στην ομάδα, ίσως φτάσει μελλοντικά να καταραστεί και τον ίδιο τον παίκτη. Ο πελάτης προδόθηκε. Και με πικρό για το συναίσθημά του, τρόπο, ένιωσε στο πετσί του ότι δεν έχει πάντα δίκιο. Κοινώς, δεν διοικεί αυτός. Αυτή είναι η βενζίνη του, αυτό τον κινεί, και τώρα ένιωσε ότι το ντεπόζιτο άδειασε. Αυτός είναι ο καμβάς της αρρωστημένης, εν τέλει, σχέσης οπαδού- διοικήσεων – παίκτη. Αναζητείται υγεία.