Γράφει ο Γιάννης Τσαούσης

Σ' αυτό το Μουντιάλ μπουχτίσαμε με αριθμούς, αμφισβήτηση, αναλύσεις για low blocks (το ταμπούρι στη γλώσσα των «ποδοσφαιρικών επιστημόνων»), γραμμές άμυνας που ανεβοκατεβαίνουν, επιτυχημένες πάσες σε οποιοδήποτε από τα «τρίτα» του γηπέδου, γκρίνια και ατελείωτη συνωμοσιολογία.

Αυτό συμβαίνει διότι η πατίνα της σκέτης αισθητικής απόλαυσης, της θέασης του παιχνιδιού ως πλήρους συναισθηματικής εμπειρίας, που περιέβαλε το ποδόσφαιρο για δεκαετίες έχει φθαρεί οριστικά.

Για τη συντριπτική πλειοψηφία της δημόσιας σφαίρας, τα ματς πλέον επιβάλλεται να τα παρακολουθείς μ’ έναν νοητό μεγεθυντικό φακό ανά χείρας, έτσι ώστε να μπορείς να κάνεις εμβριθείς τεχνικές παρατηρήσεις, αριθμητικές αναλύσεις και να ζυγίζεις τα επίπεδα δικαιοσύνης ανάλογα με την ταχύτητα των καρέ του τηλεοπτικού σλόου μόσιον και το πόσο τοις εκατό «Γουίλιαμ Νταφόε στο Πλατούν» δείχνει η σύσπαση στο πρόσωπο του παίκτη που ανατρέπεται.

Ξέχνα το τυρί, κοίτα τη φάκα

Το τριπάκι αυτό στο οποίο άπαντες έχουμε μπει μ’ έναν τρόπο δεν σπάει εύκολα, καθότι ο εγκέφαλος μονίμως προσπαθεί αυτόματα να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα κάθε εποχής για να μη μείνει πίσω. Ο τελικός ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι από τις ελάχιστες ευκαιρίες που έχει πλέον κάποιος να επανέλθει στις «εργοστασιακές» ποδοσφαιρικές ρυθμίσεις έτσι ώστε, αφήνοντας κατά μέρος τον τεχνητό ψυχαναγκασμό της υπερανάλυσης που οδηγεί μαθηματικά στην παράλυση, να βιώσει τη Θεία αυτή Λειτουργία ως αυτό που πραγματικά είναι: Το Μυστήριο των ποδοσφαιρικών Μυστηρίων.

Υπό αυτήν την οπτική γωνία θέασης του κόσμου, ο πιστός δεν περιμένει από το ποδόσφαιρο αριθμητικές αποδείξεις. Βασικά δεν περιμένει αποδείξεις για τίποτα. Απλώς αφήνεται να νιώσει και να δει τους κατά τεκμήριο καλύτερους ποδοσφαιριστές του πλανήτη για φέτος, να χορογραφούν στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους και να ξεδιπλώνουν στο χορτάρι όσα τους ξεχωρίζουν: ο Ρόδρι την παλιομοδίτικη αρχοντιά του, ο Πέδρο Πόρο την ήρεμη αποφασιστικότητά του, ο Πέδρι την υπολογιστική του τελειότητα, ο Ογιαρθάμπαλ το φονικό ένστικτο (σε σώμα και φάτσα ελεγκτή στα ΜΜΜ) μπροστά στο αντίπαλο τέρμα, ο Ολμο την ικανότητα να συνδέει τα ασύνδετα.

Από την άλλη, ο πιστός θα έχει τη δυνατότητα να συγκεντρωθεί πνευματικά και να προετοιμαστεί ευλαβικά για να νιώσει τη βιωματική κατάνυξη του να παρακολουθεί τον πανταχού παρόντα (και τα κρίσιμα γκολ σημειώνοντα) Εντσο Φερνάντες, τον «κονσιλιέρε» Ντε Πολ να εκτελεί με απόλυτη ακρίβεια τα καθήκοντά του, τον Παρέδες να κάνει «κοπτορραπτική» στα χαφ που θα ζήλευε κι ο Ντιόρ και φυσικά τον Μέσι, τον μοναδικό ποδοσφαιριστή που είναι αεί παρών σε όλο το φάσμα του γηπεδικού χώρου και του γηπεδικού χρόνου.

Πρόσχωμεν το άθλημα

Στο τέλος του τελικού κάποιοι θα πανηγυρίσουν και κάποιοι θα κλάψουν. Κάποιοι θα λυτρωθούν και κάποιοι θα υποφέρουν. Κάποιοι θα δοξαστούν στην αιωνιότητα και κάποιοι θα κουβαλήσουν ένα τραύμα. Ο τρόπος, όμως, που το ποδοσφαιρικό «ποίμνιο» θα βιώσει τον τελικό θα είναι καταλυτικός μ’ έναν τρόπο αόρατο στο μάτι αλλά υπαρκτό στην ψυχή. Γιατί όσο τα ποδοσφαιρικά «άγια» δεν παραδίδονται τοις κυσί το Δι’ Ευχών έχει ουσία, ενεργοποιεί το έλεος και οδηγεί στη σωτηρία. Αμήν.