Αν κάποιος έλεγε το 2015, έντεκα μόλις χρόνια πριν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που κυβέρνησε ως «Πρώτη Φορά Αριστερά» και που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση μετά το 2019, θα κατέρρεε έτσι, θα τον έπαιρναν για τρελό. Ή για αντιδραστικό.

Κι όμως. Αυτή τη στιγμή ο Σωκράτης Φάμελλος, πρώην πρόεδρος του κόμματος της Κουμουνδούρου, αμφισβητεί τη νέα ηγεσία της Ρένας Δούρου, θεωρώντας πως δεν εκφράζει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι αποχωρήσεις έχουν πλέον λάβει τη μορφή της ακατάσχετης αιμορραγίας.

Εντεκα χρόνια μετά τον ιστορικό Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει. Είναι ένα νεκρό κόμμα. Ισως «αναστηθεί» αν μελλοντικά αποπειραθεί να παίξει κάποιο ρόλο ως δεκανίκι στην ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα. Φοβάμαι πως ακόμη και ως δεκανίκι θα αποδειχθεί λειψό, ελάχιστο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η ιστορία είναι πια πασίγνωστη. Η μεταμόρφωσή του από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας ήταν προϊόν συγκυρίας κυρίως – και, φυσικά, αποτέλεσμα της επικοινωνιακής (ατσαλάκωτης τότε) προσωπικότητας του Αλέξη Τσίπρα.

Αποδείχθηκε, όμως, ότι ως κόμμα εξουσίας αποτέλεσε μια παρένθεση. Στην ουσία του, στο μεδούλι του, ουδέποτε έγινε πραγματικό κόμμα εξουσίας και παρέμεινε κόμμα διαμαρτυρίας.

Θα μπορούσε, μετά το 2019, να επιστρέψει σε αυτόν τον ρόλο; Οχι ακριβώς. Οι συνθήκες είχαν αλλάξει δραστικά για τη χώρα και την κοινωνία. Τα περιλάλητα μνημόνια αποτέλεσαν παρελθόν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Στο βάθος, δεν είχε κάτι για να διαμαρτυρηθεί. Θα μπορούσε, φυσικά, να ασκήσει αντιπολίτευση. Ηταν, εξάλλου, το δεύτερο κόμμα στη Βουλή. Ούτε αυτό μπόρεσε να κάνει.

Το εύρος της ήττας το 2019 ήταν τέτοιο, που το σοκ στο εσωτερικό του κόμματος, και ιδίως στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος υποτίμησε αδικαιολόγητα την προσωπική δυναμική του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν άφησε περιθώρια για την οποιαδήποτε αντίπραξη, έστω και θεωρητική, στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Το ζήτημα της ανυπαρξίας αντιπολίτευσης παγιώθηκε με πρωτοφανή τρόπο, και όχι μόνο στο επίπεδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οταν ο κ. Τσίπρας άρχισε (μάλλον) να συνέρχεται από το σοκ του θέρους του 2019, συνειδητοποίησε (όπως δείχνουν όλες οι κατοπινές κινήσεις του) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν πλέον παρά ένα βαρίδι, που μόνο προς τον πολιτικό βυθό θα τον οδηγούσε. Αποφάσισε, λοιπόν, να τον αποδομήσει ο ίδιος προτού τον εγκαταλείψει όταν άρχισε πια να μοιάζει με ναυάγιο.

Η πρώτη κίνηση αποδόμησης έγινε με την προώθηση του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος. Εως σήμερα το επεισόδιο εκείνο ξεχωρίζει για τον πολιτικό σουρεαλισμό του.

Το μόνο ουσιαστικό κεφάλαιο εκείνου του ΣΥΡΙΖΑ, του 2015, είναι πάντως ο Αλέξης Τσίπρας. Θα μπορέσει να χτυπήσει προσεχώς τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Πολύ αμφιβάλλω...