Λίγες μέρες πριν η σκηνοθέτις και σεναριογράφος Μυρσίνη Αριστείδου ταξιδέψει για τη Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και συγκεκριμένα για τις πόλεις Σολτ Λέικ Σίτι και το Παρκ Σίτι, συμμετέχοντας στο World Cinema Dramatic Competition του Φεστιβάλ Sundance 2026 (22 Ιανουαρίου - 1 Φεβρουαρίου 2026), όπου θα προβληθεί η ταινία της «Κράτα Με (Hold Onto Me)» σε παγκόσμια πρεμιέρα, μιλάει στην «Κ». Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Αριστείδου και είναι η πρώτη επίσημη επιλογή κυπριακής ταινίας μεγάλου μήκους στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του Sundance, του μεγαλύτερου φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηματογράφου στις ΗΠΑ. Μετά τις δύο μικρού μήκους ταινίες της Αριστείδου, οι «Σεμέλη» (2015) και «Άρια» (2017), επίσης βραβευμένες, επιστρέφει με την ταινία «Κράτα με» που όπως λέει στην «Κ» είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της θεματικής «σχέσεις πατέρα-κόρης». Η ταινία ακολουθεί την 11χρονη Ίριδα, η οποία περνά το καλοκαίρι της μαζί με τη μεγαλύτερή της φίλη, Δανάη. Όταν ανακαλύπτει ότι ο αποξενωμένος πατέρας της, ο Άρης, έχει επιστρέψει για την κηδεία του παππού της, αποφασίζει να τον αναζητήσει και αυτό που ξεκινά ως απόπειρα επανασύνδεσης, σταδιακά μετατρέπεται σε ένα εύθραυστο και βαθιά ανθρώπινο δεσμό. Η Μυρσίνη Αριστείδου λέει πως το να δεις και να κατανοήσεις αυτές τις αρχέτυπες σχέσεις, και κατ’ επέκταση την ανάγκη που τις συνοδεύει, είναι και ο μόνος τρόπος να αναγνωρίσεις τα μοτίβα που έχεις δημιουργήσει γύρω από τις σχέσεις σου και τονίζει πως ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τους άλλους είναι και ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τελικά, με την ίδια τη ζωή.

–Κατ’ αρχάς συγχαρητήρια γι’ αυτή σας την επιτυχία… όταν ξεκινούσατε το ταξίδι του «Κράτα Με» ποια ήταν η πρώτη σκέψη, γιατί φαντάζομαι μια καλή φεστιβαλική πορεία είναι πάντα στόχος…

–Είναι μεγάλο το ταξίδι για την υλοποίηση μιας ταινίας, γι’ αυτό και πολλές ταινίες, ιδίως οι ανεξάρτητες παραγωγές, συχνά δεν πραγματοποιούνται ή δεν ολοκληρώνονται ποτέ. Με βάση αυτό, η πρώτη σκέψη είναι πάντα: «πάμε να βρούμε τον τρόπο να την κάνουμε». Τη φεστιβαλική πορεία αρχίζεις να τη σκέφτεσαι συνήθως όταν πλησιάζεις προς την ολοκλήρωση του post-production. Εκεί που πραγματικά νιώθεις ότι δεν είναι πια απλώς μια ιδέα – είναι κάτι που γράφτηκε, γυρίστηκε, μονταρίστηκε και υπάρχει ανεξάρτητα από το αν υπάρχεις εσύ ή όχι.

–Το «Κράτα Με» είναι η πρώτη σας μεγάλου μήκους ταινία. Κλείνει τη θεματική των «Σεμέλη» και «Άρια» γύρω από τη σχέση πατέρα-κόρης;

–Σωστά. Αυτή η ταινία είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της θεματικής αυτής, της «τριλογίας», αν μπορούμε να την αποκαλέσουμε έτσι. Πιστεύω ότι πολλές φορές, ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε τις πιο πρώιμες σχέσεις μας διαμορφώνει τον τρόπο που μαθαίνουμε να έχουμε σχέσεις ως ενήλικες. Κατά κάποιον τρόπο, το να δεις και να κατανοήσεις αυτές τις αρχέτυπες σχέσεις, και κατ’ επέκταση την ανάγκη που τις συνοδεύει, είναι και ο μόνος τρόπος να αναγνωρίσεις τα μοτίβα που έχεις δημιουργήσει γύρω από τις σχέσεις σου. Στο διά ταύτα, ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τους άλλους είναι και ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τελικά, με την ίδια τη ζωή.

–Έχετε αφιερώσει πολύ δημιουργικό χρόνο. Τι θέλετε να αναδείξετε μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις;

–Από μικρή ηλικία είχα την αίσθηση ότι θέλω να προσφέρω κάτι έξω από εμένα. Με τον καιρό, αυτό βρήκε τον δρόμο του στη δημιουργία και στο σινεμά. Οι σχέσεις μας και ο τρόπος που τις κατανοούμε και τις βιώνουμε, καθορίζουν την εμπειρία μας. Μας δείχνουν ποιοι είμαστε ή ποιοι γινόμαστε μέσα από την εξέλιξή μας, κατά τη διάρκεια. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον για να εξελιχθούμε και ελπίζω ο καθένας μας, με τον δικό του τρόπο, να μπορεί να αφήσει πίσω μια λίγο καλύτερη εκδοχή του εαυτού του και κατ’ επέκταση του ανθρώπινου είδους, για όσο τουλάχιστον είναι γραφτό να επιβιώσει. Γιατί αν φανταστείς αυτόν τον πλανήτη χωρίς καμία άλλη ψυχή εκτός από τη δική σου, δεν θα ήθελες να ζήσεις σε αυτόν. Θα ήταν ανυπόφορος. Στο τέλος της ημέρας, είμαστε εδώ για τις σχέσεις μας, και πολύ απλά, για να συνυπάρξουμε.

–Πώς θέλετε να είναι οι ήρωες των ταινιών σας;

–Προσιτοί. Αληθινοί. Ευάλωτοι.

–Παρουσία και απουσία – «είμαι εδώ, κοίτα με». Αφηγείστε ιστορίες ανθρώπων που δεν παρατηρούμε;

–Με νοιάζουν τα παιδιά κυρίως, γιατί είναι το μέλλον. Μεγαλώνοντας όμως συνειδητοποιώ πως και οι ενήλικες πληγωμένα παιδιά παραμένουν, σε γερασμένα σώματα. Δεν πρόκειται τόσο για το «είμαι εδώ, κοίτα με», παρά όσο για το «φρόντισέ μας, γιατί μας αφορά».

–Τι επιβραδύνει τον χρόνο και πώς τον χρησιμοποιείτε κινηματογραφικά;

–Το να είμαστε στο παρόν επιβραδύνει τον χρόνο. Όπως και να έχει ο χρόνος είναι ανθρώπινο τέχνασμα που φτιάξαμε για να πλαισιώνουμε το νόημα. Στον κινηματογράφο, όμως ο χρόνος επιβραδύνεται πάντα στα 48 καρέ το δευτερόλεπτο.

Αναζητώντας σημεία αναφοράς

–Στο δελτίο Τύπου που έχει κυκλοφορήσει η πρωταγωνίστρια της ταινίας παραλληλίζεται με την Κύπρο. Πώς συνδέονται;

–Παρότι έχω ζήσει στο εξωτερικό αρκετά χρόνια, πάντα επιστρέφω στην Κύπρο και νιώθω περήφανη που μεγάλωσα σε αυτό το μικρό νησί. Είμαστε ένα μικρό πληγωμένο κράτος - έθνος, που ιστορικά αναζητεί προστασία από μεγαλύτερα κράτη και πολλές φορές αυτή δεν υπήρξε/υπάρχει, όσο θα θέλαμε. Αναζητούμε συνεχώς τη θέση μας στον κόσμο, γεωπολιτικά. Με αυτή την έννοια, η μικρή Ίρις αντιπροσωπεύει την Κύπρο: μικρή, συχνά παραγνωρισμένη, και αναζητώντας ένα σημείο αναφοράς, ή απλώς το είδωλο ενός πατέρα. Η ταινία δεν είναι πολιτική, αλλά αυτός ο συναισθηματικός παραλληλισμός είναι προσωπικός και σημαντικός για μένα.

–Δεν είναι εύκολο να κάνει κανείς κινηματογράφο στις δικές μας αγορές. Τι σας πεισμώνει;

–Περισσότερο από το να ονειρεύομαι, είμαι άνθρωπος που όταν ξεκινώ κάτι θέλω να το ολοκληρώνω. Ακόμα κι αν πάρει χρόνια, πάντα με ακεραιότητα, δεν εγκαταλείπω – όσο σκληρή κι αν είναι η πορεία.

–Η ενασχόλησή σας με το Sagapo Children’s Foundation επηρεάζει τη δημιουργική σας σκέψη;

–Το Sagapo Children’s Foundation επικεντρώνεται στην εκπαίδευση άπορων παιδιών. Στόχος του είναι να δώσει πρόσβαση στη γνώση και την παιδεία, όχι πάντα με τη συμβατική έννοια ενός εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά μέσα από την ενθάρρυνση για περιέργεια προς τη γνώση, τη μάθηση και ιδανικά την επίγνωση. Η περιέργειά μας είναι αυτή που γεννά την ανάγκη να καταλάβουμε πώς λειτουργούν τα πράγματα και πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την εμπειρία μας. Η συμμετοχή μου στο ίδρυμα πηγάζει από τον ίδιο βαθύτερο σκοπό ο οποίος με καθοδηγεί και δημιουργικά: τη θέλησή μου να προσφέρω, να εμπνεύσω και αν μπορέσω, να αφήσω ένα ουσιαστικό αποτύπωμα. Όχι από θέση απόλυτης γνώσης, αλλά από θέση διαρκούς μάθησης.

–Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

–Υπάρχουν αρκετά δημιουργικά σχέδια για το μέλλον, κάποια με το S’agapo Foundation, σχέδια συγγραφής άλλων σεναρίων, και ένα νέο βιβλίο φωτογραφίας που ετοιμάζω.

Πληροφορίες

Η ταινία «Κράτα Με» είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου στην Κύπρο με διεθνή δημιουργική ομάδα, αποτελεί συμπαραγωγή Κύπρου - Ελλάδας - Δανίας σε συμμετοχή με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την υποστήριξη του υφυπουργείου Πολιτισμού της Κύπρου, του Δανέζικου Κινηματογραφικού Ινστιτούτου, του ΕΚΚΟΜΕΔ, της ΕΡΤ και του Black Family Grant του NYU Tisch School of the Arts. Στους ρόλους βρίσκεται η 11χρονη Μαρία Πέτροβα (Ίρις), κυπριακής και βουλγαρικής καταγωγής που κάνει μία εντυπωσιακή κινηματογραφική πρώτη εμφάνιση και ο Έλληνας ηθοποιός, Χρήστος Πάσσαλης (Άρης), σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας.