Ηταν μόλις 16 ετών όταν καταπιάστηκε για πρώτη φορά με την ιδέα του «Backrooms». Αλλοι σε αυτές τις ηλικίες αγχώνονται για τους σχολικούς χορούς, τα εφηβικά φλερτ ή τη μελλοντική ακαδημαϊκή τους καριέρα. Ο Κέιν Πάρσονς αντίθετα είχε βουτήξει στο δαιδαλώδες και τρομακτικό σύμπαν που οραματίστηκε και γύρισε –σε πρώτο χρόνο– ως ταινία διάρκειας εννέα λεπτών στο YouTube.

Το φιλμ και οι συνέχειές του έγιναν γρήγορα viral στο Διαδίκτυο και ο Πάρσονς δεν άργησε να κεντρίσει το βλέμμα της Α24. Στα 17 του υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία παραγωγής ώστε να μεταφέρει το «Backrooms» στη μεγάλη οθόνη. Στα 19 του βρέθηκε να συνεργάζεται με δύο κορυφαίους ηθοποιούς –τη Ρενάτε Ράινσβε και τον Τσιούετελ Ετζιοφόρ– και σήμερα, έχοντας κλείσει τα 20 του χρόνια, βλέπει το έργο του να σημειώνει υψηλές πτήσεις στο box office, αλλά συνάμα να απασχολεί σινεφίλ όλων των ηλικιών.

Το ζήτημα της νεαρής του ηλικίας απασχόλησε και τον ίδιο, όπως εξομολογήθηκε σε συνέντευξη που παραχώρησε πρόσφατα στους New York Times. «Μήπως δεν θα με πάρουν στα σοβαρά οι άνθρωποι του σινεμά;» σκεφτόταν. Ταυτόχρονα όμως ανησυχούσε μήπως αποξενωθεί κι από το γιουτιουμπικό κοινό που τον ανέδειξε και που πρώτο αγάπησε την ιδέα του «Backrooms».

Οι καλλιτεχνικές αναφορές του, όπως λέει, λιγότερο έχουν να κάνουν με το σινεμά και περισσότερο με το gaming. Αγαπημένα του παιχνίδια το «Portal» και το «Half Life». Δεν είναι ούτε μεγάλος λάτρης των σειρών, παρότι παραδέχεται ότι έχει παρακολουθήσει το «Mr. Robot» τουλάχιστον οκτώ φορές.

Τι μας γοητεύει, όμως, στο «Backrooms» – μια ιστορία ενός μεσήλικα ο οποίος περιφέρεται μέσα σε αχανείς κίτρινους διαδρόμους μιας παράλληλης πραγματικότητας που ανακαλύπτει πίσω από τους τοίχους του μίζερου καταστήματός του; «Ο κόσμος που ζούμε γίνεται όλο και πιο κατακερματισμένος, όλο και πιο μοναχικός», απαντά ο ίδιος ο Πάρσονς. Το «Backrooms» είναι μια ταινία για την ανάγκη των ανθρώπων να «χαρτογραφούν» τη ζωή τους. Να την εξηγούν, να της δίνουν λογικοφανείς ερμηνείες «για να ξεφύγουν από το συναισθηματικό βάρος» που η ζωή κουβαλά.

Κι αν όμως δεν υπάρχουν σαφείς ερμηνείες; Κι αν οι «διάδρομοι» του μυαλού μας εκτείνονται στο άπειρο; Αυτό το κομμάτι φαίνεται πως θέλει να διερευνήσει ο νεαρός δημιουργός στην ταινία του. Και αυτός είναι και ο λόγος –όπως πιστεύει– που το «Backrooms» είναι μια πραγματικά τρομακτική ταινία.

Γεννήθηκε στα περίχωρα της Σίλικον Βάλεϊ, δίπλα σε κυματιστούς καταπράσινους λόφους που, όπως λέει, έμοιαζαν με την προεπιλεγμένη ταπετσαρία των Windows XP. Από μικρός πειραματιζόταν με μια ψηφιακή κάμερα των γονιών του, επινοώντας μικρές ιστορίες, μέχρι που στην εφηβεία, φρικτοί πόνοι στα πόδια άρχισαν να τον ταλαιπωρούν. Επασχε από αρθρίτιδα μόλις στα 13 του χρόνια. Εκτοτε ζει με το αυτοάνοσο, το οποίο ενίοτε καθιστά δύσκολη ακόμα και τη δυνατότητα να περπατά. Πολλά από εκείνα τα διαστήματα που ζοριζόταν με το αυτοάνοσο τα αξιοποίησε ώστε να εμβαθύνει σε μεθόδους παραγωγής οπτικού περιεχομένου. Τότε εξοικειώθηκε με το πρόγραμμα «Blender», το οποίο του έδινε τη δυνατότητα να δημιουργεί ψηφιακούς εικονικούς κόσμους. Ετσι γεννήθηκε και η πρώτη εκδοχή του «Backrooms», η οποία προσέλκυσε εκατομμύρια θεατές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες.

Δεν «πούλησε» την ιδέα του στο Χόλιγουντ ελαφρά τη καρδία. Ηξερε πως ό,τι πετυχαίνει στο Διαδίκτυο, δεν σημαίνει πως θα βρει κατ’ ανάγκη ανταπόκριση στη μεγάλη οθόνη. Παρέμεινε επιφυλακτικός και μέχρι σήμερα θεωρεί ότι η κινηματογραφική εκδοχή του «Backrooms» αποτελεί οργανική συνέχεια του «original» υλικού.

Στα γυρίσματα της ταινίας ξαφνικά ο Πάρσονς εγκατέλειψε τον υπολογιστή του και βρέθηκε σε ένα γιγαντιαίο κινηματογραφικό πλατό. Το όραμά του υλοποιούνταν πια σε ένα αληθινό στούντιο. Ναι, του φάνηκε σουρεαλιστική αυτή η μετάβαση, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι «δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη μεθοδολογία σκηνοθεσίας».

Συνεργάτες του μιλούν για τον ίδιο με τα καλύτερα λόγια. Κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο που παρά το νεαρό της ηλικίας του διαχειρίστηκε τη δημιουργική διαδικασία με ωριμότητα και μέτρο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι σε αυτή τη διαδρομή δεν υπήρχαν τεράστιες δυσκολίες (το αυτοάνοσο ξαναχτύπησε) και πιέσεις (τα χρονικά περιθώρια ήταν ασφυκτικά).

Δεν θα έλεγε όχι σε μια συνέχεια του «Backrooms», όμως ξεκαθαρίζει ότι αρχικός στόχος του ήταν να μετατρέψει την ιδέα του σε τηλεοπτική σειρά. Ταυτόχρονα έχει κι άλλες ιδέες – όπως μια κινηματογραφική μεταφορά του video game «Portal». Ο κύκλος, όμως, του «Backrooms» δεν έχει κλείσει μέσα του. «Δεν νομίζω να πεθάνω μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Οπότε γιατί να μην ασχοληθώ λίγο ακόμη με αυτό;» διερωτάται χιουμοριστικά.

Με πληροφορίες από New York Times