Αλεξάνδρα Σκαράκη

«Σκασμός εσύ, Αντωνάκη μου…». Μια φράση που έχει μείνει στη μνήμη του ελληνικού κοινού, όπως η ίδια η Ελένη Κοκοβίκου, η ηρωίδα της Μάρως Κοντού στο «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965), μια από τις εμβληματικές ταινίες του εγχώριου κινηματογράφου.

Η Μάρω Κοντού, που την Τετάρτη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, υπήρξε μία από τις πιο αγαπημένες πρωταγωνίστριες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, της δεκαετίας του 1960. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από την άνθηση της παραγωγής, τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες και την καθιέρωση ηθοποιών που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στη μεγάλη οθόνη.

Η κομψότητα, το μέτρο και το αβίαστο χιούμορ της την καθιέρωσαν ως μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της περιόδου, με ηρωίδες που συχνά αμφισβητούσαν τα στερεότυπα των γυναικείων ρόλων της εποχής.

Ανάμεσα στις ταινίες που σφράγισαν την κινηματογραφική της διαδρομή, ξεχωρίζουν πέντε ρόλοι που ανέδειξαν διαφορετικές πλευρές του ταλέντου της: τη λεπτή ειρωνεία, τη δυναμική παρουσία και την ξεχωριστή ευαισθησία με την οποία προσέγγιζε τους χαρακτήρες της.

Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965)

Η Ελένη Κοκοβίκου είναι ίσως ο ρόλος με τον οποίο ταυτίστηκε περισσότερο η Μάρω Κοντού. Στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα, η ηθοποιός υποδύεται μια γυναίκα που βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αντιλήψεις και τα στερεότυπα της εποχής γύρω από τον γάμο, αλλά σταδιακά διεκδικεί τον δικό της χώρο και τη δική της φωνή. Πίσω από την ανάλαφρη κωμωδία και τις ατάκες που «έγραψαν» στον χρόνο, η ταινία αποτυπώνει με οξυδέρκεια τις αλλαγές που άρχιζαν να διαμορφώνονται στην ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 1960, αλλά και τη σύγκρουση ανάμεσα σε έναν παραδοσιακό ανδρικό ρόλο και μια νέα αντίληψη για τη θέση της γυναίκας.

Η χημεία των Μάρως Κοντού και Γιώργου Κωνσταντίνου (Αντωνάκης) υπήρξε ένα από τα στοιχεία που έκαναν την ταινία διαχρονική. Η επιτυχία της ταινίας, μάλιστα, ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, έχοντας διακριθεί στο εξωτερικό, με συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βερολίνου και βράβευση στο Φεστιβάλ Σικάγου.

Στιγμιότυπο από την ταινία «Τα κίτρινα γάντια».

Τα κίτρινα γάντια (1960)

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές κωμωδίες της δεκαετίας του 1960, τα «Κίτρινα γάντια» φέρουν τη σφραγίδα του Αλέκου Σακελλάριου, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία, ενώ το σενάριο φέρει την υπογραφή του ίδιου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου. Με πρωταγωνιστές τον Νίκο Σταυρίδη, τον Μίμη Φωτόπουλο και τη Μάρω Κοντού, η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων και κωμικών ανατροπών, αποτυπώνοντας το ύφος της αστικής κωμωδίας που κυριάρχησε στον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής.

Η ηθοποιός, στον ρόλο της Ρένας, αναδεικνύει ήδη από αυτή την περίοδο την κωμική της πλευρά, με μια παρουσία που συνδυάζει κομψότητα και ζωντάνια.

Ο φίλος μου ο Λευτεράκης (1963)

Η κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου, σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλομοιράκη, βασίζεται στο σενάριο του Σακελλάριου και ξετυλίγεται γύρω από μια σειρά παρεξηγήσεων που προκύπτουν από τα ψέματα ενός συζύγου. Η Μάρω Κοντού, στον ρόλο της Φωφώς Βλάσση, ξεχωρίζει για την υποκριτική της ακρίβεια και το μέτρο με το οποίο υπηρετεί την κωμωδία, δίπλα στους Ντίνο Ηλιόπουλο και Κώστα Βουτσά.

Στην ταινία, η δύναμη των διαλόγων, οι παρεξηγήσεις και η χημεία των ηθοποιών μετατρέπουν μια καθημερινή ιστορία σε διαχρονική κωμωδία.

Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη (1968)

Η κωμωδία του Ντίνου Δημόπουλου, βασισμένη στο θεατρικό έργο των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της κωμωδίας της ύστερης δεκαετίας του ’60. Η Μάρω Κοντού, στον ρόλο της Ιταλίδας Μπιάνκα, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ιστορίας παρεξηγήσεων γύρω από μια επινοημένη «ξένη» ταυτότητα που αποκαλύπτει την ελληνική προσδοκία για κοινωνική αποδοχή και ευρωπαϊκό αέρα. Δίπλα στον Αλέκο Αλεξανδράκη, αποτυπώνει με φυσικότητα μια ηρωίδα που ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και τον ρομαντισμό.

Λάμπρος Κωνσταντάρας και Μάρω Κοντού στην ταινία «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι».

Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι (1968)

Η κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου, βασισμένη στο θεατρικό έργο «Μια κυρία ατυχήσασα» των Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, φέρνει τη Μάρω Κοντού απέναντι στον Λάμπρο Κωνσταντάρα σε μια ιστορία αλλαγής και συναισθηματικών ανατροπών. Στον ρόλο της Μαίρης Χατζηθωμά-Κωνσταντινίδου, η Κοντού γίνεται ο καταλύτης που ανατρέπει τη ζωή του αυστηρού πλοιάρχου Λεωνίδα Πετρόχειλου, σε μια ταινία που συνδυάζει το χιούμορ με το σχόλιο πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις.