Επιμέλεια ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΔΕΙΛΙΝΗΣ

Να νιώθεις καλά με το ποια είσαι

Τόνια Μισιαλή

Παρόλο που από μικρή ένιωθα διαφορετική -ίσως λόγω της καλλιτεχνικής μου φύσης, ίσως λόγω της αντιδραστικότητάς μου- χρειάστηκε πολλή δύναμη για να μπορέσω να ξεφύγω από την παγίδα των κοινωνικών στερεότυπων. Πρέπει να έχεις πολλή δύναμη για να μπορέσεις να ξεφύγεις από τα «πρέπει» και να είσαι ο εαυτός σου, να νιώθεις καλά με το ποια είσαι, πώς φτιάχνεις τα μαλλιά σου, αν θέλεις να φοράς μακιγιάζ. Να ξεφύγεις από το ότι πρέπει να είσαι πάντα τέλεια, συγυρισμένη, γυμνασμένη, καθώς πρέπει, και ταυτόχρονα να αντιλαμβάνεσαι ότι κρίνεσαι και για τη συμπεριφορά σου: να μην αντιδράς, να μην εκφράζεις πολύ την άποψή σου, να μη ντύνεσαι προκλητικά, να είσαι «σωστή»…

Έχω προσωπικά περάσει μια φάση που να προσπαθώ να βρω την τελειότητα, όχι τόσο για να αρέσω στους άλλους αλλά γιατί εγώ η ίδια δεν ήμουν ευχαριστημένη με τίποτα· είχα μπλέξει στην παγίδα. Κατέκρινα τον εαυτό μου και στο τέλος κατέληξα να τον καταπιέζω. Και αν εγώ, που θεωρώ τον εαυτό μου ανοιχτόμυαλο άνθρωπο, πέρασα από αυτό, τότε δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς είναι για τα νεαρά κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα με ακόμη μεγαλύτερη πίεση μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τη βιομηχανία της ομορφιάς και τις συνεχείς συγκρίσεις.

Η Τόνια Μισιαλή είναι σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός.

Να ζήσουμε τις δικές μας ζωές

Νάσια Διονυσίου

«Οι άνθρωποι δε θα ’πρεπε να αφήνουν καθρέφτες κρεμασμένους στα δωμάτιά τους». Έτσι ξεκινά η Βιρτζίνια Γουλφ το διήγημά της «Η κυρία στον καθρέφτη». Οι καθρέφτες και οι αντανακλάσεις τους επανέρχονται συχνά στη λογοτεχνία της Γουλφ και σκέφτομαι πως αυτό οφείλεται στο ότι ήταν γυναίκα. Κανένας άντρας δεν θα μπορούσε, είτε εκατό χρόνια προηγουμένως, είτε στις μέρες μας, να κατανοήσει και να εκφράσει το πώς η εικόνα που έχουν οι γυναίκες για τον εαυτό τους διαμεσολαβείται από καθρέφτες ή, αλλιώς, από τη σχέση τους με τον κόσμο των ανδρών και των άλλων γυναικών και όχι με την ίδια την πραγματικότητα.

Και παρότι οι γυναίκες έχουμε, μέσα από αγώνες, κατακτήσει πολλά δικαιώματα, με κυριότερο το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και της αυτοδιάθεσης, αυτή η διαμεσολαβημένη εικόνα, η οποία υπονομεύει κάθε απόπειρα αυταξίας και αυτοεκτίμησης, επιμένει. Μόνο αν καταφέρουμε να απεγκλωβιστούμε από το τι οι άλλοι αναμένουν από εμάς ή εκτιμούν σε εμάς -να είμαστε πάντοτε νέες και καθορισμένα όμορφες- θα κατορθώσουμε να ζήσουμε τις δικές μας ζωές, τις δικές μας ανάγκες, τις δικές μας αξίες, τις δικές μας χαρές· αυτό που λέμε «ελευθερία».

Η Νάσια Διονυσίου είναι συγγραφέας.

Σε όποιον αρέσουμε

Κωνστάντια Δημητριάδου Κωνσταντίνου

Αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου, ακριβώς όπως είμαι. Δεν προσαρμόστηκα ποτέ, ούτε ένιωσα καταπιεσμένη για να ταιριάξω σε οποιαδήποτε κοινωνικά στερεότυπα, δεν με απασχολούν ούτε στο ελάχιστο. Χαίρομαι που πάντα ένιωθα σχετικά καλά με τον εαυτό μου. Με περισσότερα κιλά και με λιγότερα κιλά, με λιγότερες ρυτίδες, αλλά και με περισσότερες στο σήμερα. Έχω μάθει να ζω με τις ατέλειές μου, να τις αγαπώ, να τις αγκαλιάζω και να προσπαθώ να είμαι πάντα η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όχι για τους άλλους, για μένα. Γιατί είμαι μια γυναίκα που απολαμβάνει να είναι περιποιημένη, λαμπερή και καλοντυμένη.

Δεν θα το κρύψω, πέφτω συχνά θύμα του καταναλωτισμού. Αγοράζω πολλές φορές χωρίς συνείδηση. Όχι με γνώμονα αν όντως χρειάζομαι κάτι, αλλά περισσότερο ως καταναλώτρια που απλώς θέλει ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια, ακόμη ένα φόρεμα, ακόμη έναν ορό νεότητας γιατί τους κάνει συλλογή. Αναγνωρίζω ότι αυτό είναι λάθος και εύχομαι ότι θα μπορέσω να το βελτιώσω σε ένα βαθμό. Ένα μήνυμα που θα ήθελα να στείλω σε όλες τις γυναίκες είναι να αγαπούν και να φροντίζουν τον εαυτό τους και να μην αφήνουν τα στερεότυπα ή τη γνώμη των άλλων να τις καθορίζει. Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους ας μην μπορέσουμε.

Η Κωνστάντια Δημητριάδου Κωνσταντίνου είναι founder & director της Cal Creative Communication.

Λίγο πιο επιεικείς με τον εαυτό μας

Μαρία Καραμάνου

Αναρωτιέμαι συχνά αν υπάρχει γυναίκα που να κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και να λέει απλά «είμαι καλά έτσι», χωρίς το «αν έχανα λίγα κιλά», «αν το δέρμα μου ήταν πιο καθαρό». Μεγαλώσαμε μέσα σε έναν αόρατο διάλογο με την εμφάνισή μας και τα κοινωνικά στερεότυπα έρχονται σαν μικρές φωνές που κουβαλάμε μέσα μας και μας υποδεικνύουν πώς πρέπει να δείχνουμε, πόσο νέες, πόσο «τέλειες» και τα social media κάνουν αυτή τη φωνή πιο δυνατή, μας δείχνουν μια εκδοχή ομορφιάς τόσο επιμελημένη.

Κάποιες φορές νιώθω πως η πίεση έρχεται και από τον ίδιο μου τον εαυτό, σαν να προσπαθώ να φτάσω ένα πρότυπο που ούτε εγώ δεν ξέρω ποιος όρισε. Και τότε σκέφτομαι πως η βιομηχανία της ομορφιάς χρειάζεται τη δική μας ανασφάλεια για να συνεχίσει να υπάρχει, μας βλέπει περισσότερο ως καταναλώτριες παρά ως γυναίκες, σαν να υπάρχει πάντα ένα νέο προϊόν, μια νέα τάση και μια νέα «διόρθωση» που υπόσχεται ότι θα μας φέρει πιο κοντά σε μια εκδοχή του εαυτού μας που υποτίθεται πως είναι καλύτερη. Η πραγματική επανάσταση είναι απλώς να μάθουμε να είμαστε λίγο πιο επιεικείς με τον εαυτό μας.

Η Μαρία Καραμάνου είναι δημοσιογράφος.

Το σώμα μας είναι το σπίτι μας

Ελεάνα Παπαδοπούλου

«Είναι κάποια γυναίκα πραγματικά ευχαριστημένη με την εμφάνισή της;»

Διαβάζω συχνά αυτό το ερώτημα στα βλέμματα των γυναικών που κάθονται απέναντί μου, ανάμεσα σε αναλύσεις σύστασης σώματος και εξατομικευμένα διατροφικά πλάνα. Πίσω από κάθε «θέλω να χάσω κιλά» συχνά κρύβεται ένα «δεν αισθάνομαι αρκετή όπως είμαι». Ως κλινική διαιτολόγος-διατροφολόγος, αλλά και ως γυναίκα, βλέπω πόσο βαθιά μας έχουν επηρεάσει τα πρότυπα ομορφιάς και τα social media. Αψεγάδιαστα σώματα, φίλτρα, αδιάκοπες συγκρίσεις. Στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη και αντί να δούμε τη δύναμη και την ιστορία μας, εντοπίζουμε αυτό που νομίζουμε πως λείπει. Πάντα κάτι λείπει…

Η αξία μας δεν μετριέται σε θερμίδες ή σε νούμερα ρούχων. Ποιος μας έπεισε ότι το σώμα μας είναι έργο υπό διαρκή διόρθωση; Μια βιομηχανία που τρέφεται από την ανασφάλεια, δύσκολα θα μας αφήσει να νιώσουμε αρκετές.

Θα σου μιλήσω σαν φίλη· η υγεία δεν είναι τιμωρία ούτε στέρηση, είναι φροντίδα. Δεν είναι μια λίστα στόχων που πρέπει να τσεκάρουμε, ούτε ένα πριν και μετά που οφείλει να αποδείξει κάτι σε κάποιον. Το σώμα μας συνεχώς αλλάζει, αναπνέει, έχει κύκλους, ιστορία… Δεν είναι εχθρός μας ούτε project προς διαρκή βελτίωση. Είναι το σπίτι μας. Και όταν σταματήσουμε να το πολεμάμε, αρχίζουμε επιτέλους να το κατοικούμε με σεβασμό όπως πραγματικά του αξίζει.

Η Ελεάνα Παπαδοπούλου είναι κλινική διαιτολόγος - διατροφολόγος.

Η ομορφιά βρίσκεται στα ελαττώματά μας

Μυρσίνη Χριστοδούλου

«Καθρέφτη καθρεφτάκι μου ποια είναι η ομορφότερη από όλες;». Μια φράση που ακούσαμε μικρές σε αυτό το «αθώο» παραμύθι. Μια γυναίκα συγκρίνει τον εαυτό της με τις άλλες γιατί αυτό της επιβάλλεται ή αυτό έχει μάθει. Κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και πάντα κάτι μας λείπει ή πάντα κάτι έχουμε περιττό. Κάτι δεν ταιριάζει στην ιδεατή εικόνα της τέλειας γυναίκας. Πολλές φορές έχω κοιταχτεί στον καθρέφτη και δεν μου άρεσαν πολλά από τα χαρακτηριστικά μου. Ακόμη και σήμερα βλέπω στο πρόσωπο ή το σώμα μου «μη αποδεκτά» ή αρνητικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τις τάσεις ομορφιάς. Αλλά υπενθυμίζω στον εαυτό μου ακριβώς αυτό. Είναι τάσεις που αλλάζουν και δεν θέλω να γίνομαι έρμαιό τους. Πιστεύω ότι η ομορφιά βρίσκεται στα ελαττώματά μας και όχι στα τέλεια χαρακτηριστικά μας. Από πάντα βλέπω ομορφιά σε όλες τις γυναίκες γύρω μου. Και τους το λέω! Όταν κατάλαβα πως η ομορφιά είναι υποκειμενική και η μοναδικότητα είναι ομορφιά, άρχισα να αποδέχομαι τον εαυτό μου ως έχει και να μη δίνω τόση σημασία στο πώς θέλουν οι άλλοι να μοιάζω αλλά πώς θέλω εγώ. Η απάντηση στο ερώτημα της κακιάς μητριάς είναι «Όλες»!

Η Μυρσίνη Χριστοδούλου είναι ηθοποιός.