Το Εφετείο, με απόφασή του ημερομηνίας 9 Ιουλίου 2026, απέρριψε στο σύνολό της την έφεση γυναίκας, επικυρώνοντας την ποινή άμεσης φυλάκισης εννέα μηνών που της είχε επιβληθεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για διάδοση φωτογραφιών και βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου άλλης γυναίκας χωρίς τη συγκατάθεσή της.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η ποινή δεν είναι υπερβολική, ούτε συνέτρεχαν λόγοι αναστολής της εκτέλεσής της, υπογραμμίζοντας τη σοβαρότητα του αδικήματος, το οποίο συνιστά μορφή βίας κατά γυναίκας και πλήττει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή.

Η υπόθεση αφορά καταδίκη της εφεσείουσας, κατόπιν παραδοχής της, για διάδοση σε τρίτο πρόσωπο, αλλά και στην παραπονούμενη, φωτογραφιών και βίντεο που απεικονίζουν την ίδια την παραπονούμενη σε υλικό σεξουαλικού περιεχομένου, κατά παράβαση του περί της Πρόληψης και της Καταπολέμησης της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας Νόμου.

Με την έφεση η καταδικασθείσα υποστήριζε ότι η ποινή που της επιβλήθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ήταν έκδηλα υπερβολική και ότι θα έπρεπε να είχε ανασταλεί η εκτέλεσή της, επικαλούμενη, μεταξύ άλλων, καθυστέρηση στην ποινική διαδικασία, το γεγονός ότι το εν λόγω υλικό δεν το δημιούργησε η ίδια, αλλά το είχε λάβει από συγκατηγορούμενό της, καθώς και ότι ενήργησε ύστερα από πρόκληση, στο πλαίσιο προσωπικής αντιζηλίας.

Το Εφετείο απέρριψε όλους τους ισχυρισμούς, κρίνοντας ότι κανένας από αυτούς δεν συνιστά λόγο μείωσης της ποινής.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην απόφαση στη σοβαρότητα του αδικήματος. Το Εφετείο υιοθέτησε αυτούσια την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, σημειώνοντας ότι: «Η σοβαρότητα του παρόντος αδικήματος έχει άμεσο αντίκτυπο στην αξιοπρέπεια, στον ψυχισμό και στην ψυχολογική ακεραιότητα του θύματος, καθότι προσωπικές στιγμές, τις οποίες το θύμα αναμένει να παραμείνουν ιδιωτικές δεν τυγχάνουν σεβασμού και κοινοποιούνται σε τρίτους».

Παράλληλα, σημείωσε ότι το συγκεκριμένο αδίκημα παρουσιάζει αυξητική τάση, επισημαίνοντας πως: «Το αδίκημα της αποστολής υλικού σεξουαλικού περιεχομένου ευρίσκεται σε ανησυχητική έξαρση, κάτι που διαπιστώνεται από τις υποθέσεις που επιλαμβάνεται πολύ συχνά το Δικαστήριο και δικαιολογεί την επιβολή ακόμη πιο αποτρεπτικών ποινών».

Το Εφετείο απέρριψε επίσης τον ισχυρισμό ότι η εφεσείουσα προκλήθηκε από τη συμπεριφορά της παραπονούμενης, επειδή εκείνη είχε προηγουμένως διαδώσει προσωπικές της φωτογραφίες ή επειδή οι δύο γυναίκες είχαν σχέση με το ίδιο πρόσωπο.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, η επίκληση της «αντιζηλίας» δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ελαφρυντικός παράγοντας σε τέτοιας φύσης αδικήματα. Το Δικαστήριο σημείωσε ότι οι περιστάσεις αυτές «δεν αποτελούν περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της αναστολής. Το αντίθετο, θα λέγαμε».

Απέρριψε ακόμη τον ισχυρισμό ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη το «ποιόν» της παραπονούμενης, επισημαίνοντας ότι, «ασφαλώς και το ποιόν της παραπονούμενης, ό,τι και να εννοεί η εφεσείουσα με τη φράση αυτή, δεν θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη ως θέμα αρχής, εφόσον δυνάμει του Άρθρου 28 του Συντάγματος προβλέπεται ότι πάντες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και της δικαιοσύνης και δικαιούνται να τύχουν ίσης προστασίας και μεταχειρίσεως».

Το Εφετείο επεσήμανε, εξάλλου, ότι στην προκειμένη περίπτωση παραβιάστηκε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής της παραπονούμενης, το οποίο προστατεύεται από το άρθρο 15 του Συντάγματος, προσθέτοντας ότι η παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων επιβάλλει παραδειγματική αντιμετώπιση.

Σε σχέση με το αίτημα αναστολής της ποινής, το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε ορθά τη διακριτική του ευχέρεια. Όπως αναφέρει, η αναστολή στην προκειμένη περίπτωση «δεν θα εξυπηρετούσε τους πολλαπλούς σκοπούς της ποινής» και «θα εξέπεμπε λανθασμένα μηνύματα τόσο στην εφεσείουσα όσο και σε άλλους επίδοξους παραβάτες σε ό,τι αφορά στις συνέπειες διάπραξης τέτοιων αδικημάτων».

Καταλήγοντας, το Εφετείο απέρριψε την έφεση και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, διατηρώντας την ποινή άμεσης φυλάκισης εννέα μηνών.