Το Ανώτατο Δικαστήριο, με απόφασή του ημερομηνίας 30 Μαρτίου 2026, απέρριψε αίτηση του Χριστόφορου Τορναρίτη για χορήγηση άδειας καταχώρισης αίτησης έκδοσης προνομιακού εντάλματος Certiorari, με στόχο την ακύρωση πιστοποιητικού επίδοσης αλλοδαπών δικαστικών εγγράφων, αναφορικά με απόφαση Ελληνικού Δικαστηρίου, με την οποία καταλογίστηκαν σε βάρος του δασμοί προς το ελληνικό δημόσιο.

Ο αιτητής επιδίωξε να αμφισβητήσει την εγκυρότητα του πιστοποιητικού επίδοσης δικογράφων εξωτερικού, ημερομηνίας 14 Ιουνίου 2007, το οποίο εκδόθηκε από το Πρωτοκολλητείο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και με το οποίο επιβεβαιωνόταν η επίδοση των εν λόγω δικαστικών εγγράφων από τις Ελληνικές Αρχές προς τον αιτητή, μέσω της επίδοσης τους στο Πρωτοκολλητείο του Ανωτάτου.

Ο κ. Τορναρίτης υποστήριξε ότι η επίδοση ήταν παράνομη, καθώς δεν έγινε προσωπικά στον ίδιο, όπως, προβλέπει ο περί αλλοδαπών Δικαστηρίων Νόμος, και ότι ουδέποτε έλαβε γνώση των εγγράφων, με αποτέλεσμα να παραβιαστεί το δικαίωμά του σε δίκαιη δίκη.

Σύμφωνα με την αίτηση, η προσβαλλόμενη πράξη εκδόθηκε «καθ’ υπέρβαση και κατά παράβαση» του σχετικού νομοθετικού πλαισίου, ενώ η επίδοση χαρακτηρίστηκε «ανίσχυρη». Ο αιτητής επικαλέστηκε παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων, υποστηρίζοντας ότι «δεν έλαβε πραγματική γνώση των εγγράφων», γεγονός που, όπως ανέφερε, προσκρούει στο δικαίωμα δίκαιης δίκης βάσει του Συντάγματος και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παράλληλα, προέβαλε ότι δεν γνωρίζει το πρόσωπο στο οποίο φέρεται να έγινε η επίδοση, δηλ. την υπεύθυνη λειτουργό του Ανωτάτου που παρέλαβε τα έγγραφα και ότι η αναφερόμενη διεύθυνση δεν σχετίζεται με τον ίδιο.

Το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η χορήγηση άδειας για προνομιακά εντάλματα αποτελεί εξαιρετική διαδικασία, η οποία εφαρμόζεται «με ιδιαίτερη φειδώ» και μόνο όταν προκύπτει εκ πρώτης όψεως υπέρβαση δικαιοδοσίας ή παραβίαση των αρχών φυσικής δικαιοσύνης. Όπως επισημαίνεται στην απόφαση, «ο αιτητής φέρει το βάρος να τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση», ενώ ακόμη και τότε «δεν χορηγείται άδεια όταν προσφέρεται εναλλακτικό ένδικο μέσο».

Παρότι εντοπίστηκε ότι το πιστοποιητικό επίδοσης «φαίνεται να μην φέρει τη σφραγίδα του Ανωτάτου Δικαστηρίου», όπως απαιτείται, το Δικαστήριο δεν θεώρησε ότι αυτό αρκεί για την ενεργοποίηση της διαδικασίας Certiorari.

Παράλληλα, επισημάνθηκε ότι ο αιτητής διαθέτει άλλες δυνατότητες, όπως η καταγγελία για ψευδή μαρτυρία επίδοσης, καθώς η Νομοθεσία προβλέπει ότι πρόσωπο που παρέχει ψευδή μαρτυρία «υπόκειται στην ίδια ποινή ως πρόσωπο που δίνει ψευδή μαρτυρία σε δικαστική διαδικασία». Το Δικαστήριο σημείωσε ότι, εφόσον ο αιτητής υποστηρίζει πως δεν έχει καμία σχέση με το πρόσωπο και τη διεύθυνση της επίδοσης, μπορεί να προωθήσει σχετικές ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Καταλήγοντας, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για χορήγηση άδειας και ως εκ τούτου, απέρριψε την αίτηση.