Μία ανοικτή ευχαριστηρία επιστολή προς το Σώμα Προσκόπων Κύπρου δείχνει τη δύναμη που έχει ένα συμπεριληπτικό και υποστηρικτικό περιβάλλον προς άτομα που έχουν αναπτυξιακές ή άλλες δυσκολίες. Τα θετικά συναισθήματα μιας τέτοιας περίπτωσης εκφράζουν οι γονείς της Σοφίας, Δέσποινα και Ανδρέας Δημητρίου, προς το Σώμα Προσκόπων Κύπρου, όπου η κόρη τους βρήκε χώρο και θέση, χωρίς αυτά να παραχωρούνται, αλλά να προσφέρονται απλόχερα από τους Προσκόπους, στη μικρή προσκοπίνα. «Όχι από οίκτο. Όχι από υποχρέωση. Αλλά γιατί πίστεψαν ότι κάθε παιδί αξίζει να συμμετέχει, να προσπαθεί, να γελά, να κάνει φίλους και να ονειρεύεται μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά», αναφέρουν οι γονείς της Σοφίας και τονίζουν πως η συμπερίληψη δεν είναι «μια πράξη φιλανθρωπίας. Δεν είναι χάρη. Δεν είναι ερμηνεία ούτε τερτίπια των νόμων. Δεν είναι προνόμιο. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙΟΥ».  

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή των γονιών, η οποία κοινοποιείται και σε αρκετούς φορείς, καθώς και στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με την παρούσα επιστολή θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά για όλη την αγάπη, τη φροντίδα και την υποστήριξη που προσφέρατε στη κόρη μας Σοφίας. Επίσης θα θέλαμε να εκφράσουμε την ειλικρινή μας ευγνωμοσύνη και τις θερμές μας ευχαριστίες για το συμπεριληπτικό και υποστηρικτικό περιβάλλον που προσφέρατε στη κόρη μας Σοφία τα τελευταία δύο χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές μπροστά στην ευγνωμοσύνη. Αυτή είναι μία από αυτές. Ως γονείς ενός κοριτσιού με αναπτυξιακές δυσκολίες, μάθαμε από νωρίς ότι η μεγαλύτερη αγωνία δεν είναι οι δυσκολίες του παιδιού μας. Είναι αν η κοινωνία θα του δώσει χώρο να υπάρξει.

Αν θα βρει ανθρώπους που θα το δουν όπως πραγματικά είναι. Αν θα μπορέσει να ανήκει. Για δύο χρόνια, οι Πρόσκοποι έδωσαν στην κόρη μας κάτι που δυστυχώς στις μέρες μας δεν είναι αυτονόητο. Της έδωσαν μια θέση. Όχι από οίκτο. Όχι από υποχρέωση. Αλλά γιατί πίστεψαν ότι κάθε παιδί αξίζει να συμμετέχει, να προσπαθεί, να γελά, να κάνει φίλους και να ονειρεύεται μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Εκεί η κόρη μας δεν ήταν «το παιδί με τις δυσκολίες». Ήταν απλώς η φίλη τους. Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια τη βλέπαμε να αλλάζει. Να ανοίγεται. Να επικοινωνεί περισσότερο. Να αποκτά αυτοπεποίθηση. Να κατακτά μικρές και μεγάλες δεξιότητες αυτονομίας. Να επιστρέφει κάθε φορά στο σπίτι με ιστορίες, χαμόγελα και ανυπομονησία για την επόμενη συνάντηση. Έκανε φίλες. Ένιωσε ότι ανήκει. Για ένα παιδί που καθημερινά χρειάζεται να αποδεικνύει ότι αξίζει μια θέση στον κόσμο, αυτό σημαίνει τα πάντα. Αυτό όμως που κέρδισε δεν ήταν μόνο η δική μας κόρη. Κέρδισαν και όλα τα παιδιά που ήταν δίπλα της. Έμαθαν πως η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι που φοβόμαστε, αλλά κάτι που μας κάνει πιο ανθρώπινους και μας εκπαιδεύει σε μια ιδιαίτερη αξία του πανανθρώπινου ενδιαφέροντος. Έμαθαν να συνεργάζονται, να βοηθούν, να αποδέχονται, να σέβονται.

Αυτά είναι μαθήματα ζωής. Σήμερα αισθανόμαστε την ανάγκη να πούμε δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους: στον Εξοχότατο Πρόεδρο της Δημοκρατίας κο Νίκο Χριστοδουλίδη Υψηλό Προστάτης του Προσκοπισμού, στο Γενικό Έφορο, στο Διοικητικό Συμβούλιο, και τους βαθμοφόρους του Σώματος Προσκόπων Κύπρου, στα παιδιά και στις οικογένειες των Προσκόπων που άνοιξαν την αγκαλιά τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Μας χαρίσατε κάτι ανεκτίμητο. Μας χαρίσατε την ελπίδα ότι υπάρχει μια κοινωνία που μπορεί να χωράει όλα τα παιδιά. Δημοσιοποιούμε αυτή την εμπειρία μας μέσα από αυτή την επιστολή διότι ελπίζουμε το παράδειγμά σας να μη μείνει μοναδικό.

Η ευχή μας είναι το παράδειγμά σας να εμπνεύσει κι άλλους συλλόγους, αθλητικές ομάδες, πολιτιστικούς φορείς, σχολεία και οργανισμούς. Κανένα παιδί να μη μένει μόνο του. Κανένα παιδί δεν μπορεί να στερείται τη χαρά της συμμετοχής επειδή χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο, διαφορετικό τρόπο ή λίγη περισσότερη υποστήριξη. Μακάρι όλο και περισσότεροι σύλλογοι, σχολεία, αθλητικές ομάδες, πολιτιστικοί φορείς, σχολές χορού, και κάθε χώρος όπου εκπαιδεύονται παιδιά να τολμήσουν να γίνουν πραγματικά συμπεριληπτικά περιβάλλοντα.

Διότι η συμπερίληψη δεν είναι μια πράξη φιλανθρωπίας. Δεν είναι χάρη. Δεν είναι ερμηνεία ούτε τερτίπια των νόμων. Δεν είναι προνόμιο. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙΟΥ. Όταν ένα παιδί βρίσκει ανθρώπους που το πιστεύουν πριν ακόμη πιστέψει το ίδιο στον εαυτό του, τότε μπορεί να πετύχει πράγματα που κανείς δεν φανταζόταν. Δεν αλλάξατε μόνο δύο χρόνια από τη ζωή της κόρης μας. Αλλάξατε τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό της. Με βαθιά συγκίνηση και απέραντη ευγνωμοσύνη, Οι γονείς της Σοφίας