Έντονο προβληματισμό και ανησυχία εκφράζει η Ομάδα Θαλασσαιμικών Κύπρου αναφορικά με την αναβολή μεταγγίσεων αίματος στα Τμήματα Θαλασσαιμίας, γενικότερα σε παγκύπριο επίπεδο, λόγω σοβαρών ελλείψεων σε διαθέσιμα αποθέματα αίματος.

Σύμφωνα με επιστολή της Ομάδας «το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική ή οργανωτική δυσλειτουργία. Επηρεάζει άμεσα και ουσιαστικά την καθημερινή ζωή των θαλασσαιμικών ασθενών, οι οποίοι εξαρτώνται απολύτως από τις τακτικές μεταγγίσεις για την επιβίωση, την υγεία και τη λειτουργικότητά τους».

«Οι αναβολές μεταγγίσεων προκαλούν αναστάτωση στα θεραπευτικά τους προγράμματα, επιδείνωση της υγείας τους, ψυχολογική επιβάρυνση και σοβαρή διατάραξη της προσωπικής, οικογενειακής και επαγγελματικής τους ζωής», επισημαίνει.

«Εύλογα γεννάται το ερώτημα κατά πόσο:

• υφίσταται επαρκής και ορθολογική διαχείριση των αποθεμάτων αίματος,
• εφαρμόζεται σωστή κατανομή των διαθέσιμων μονάδων αίματος ανά το Παγκύπριο,
• και αν υπάρχει έγκαιρος σχεδιασμός και πρόβλεψη για τις ανάγκες ευπαθών ομάδων, όπως οι θαλασσαιμικοί και άλλοι χρόνια μεταγγιζόμενοι ασθενείς».

Παράλληλα, προσθέτει πως «προκαλεί έντονο προβληματισμό το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υλοποιούνται συστηματικά, στοχευμένα και αποτελεσματικά προγράμματα προσέλκυσης αιμοδοτών, με σύγχρονα μέσα και ουσιαστικά κίνητρα».

Η Ομάδα Θαλασσαιμικών Κύπρου ζητά:

1. να υπάρξει άμεση αξιολόγηση της διαχείρισης και κατανομής των αποθεμάτων αίματος,
2. να διασφαλιστεί ότι οι τακτικές μεταγγίσεις θαλασσαιμικών δεν θα αναβάλλονται,
3. και να σχεδιαστούν ολοκληρωμένα, διαρκή προγράμματα αιμοδοσίας με ουσιαστικά κίνητρα, ώστε να διασφαλιστεί η επάρκεια αίματος σε μόνιμη βάση.

«Σε μια εποχή όπου η ενημέρωση και η κινητοποίηση του κοινού μπορεί να επιτευχθεί με πολλαπλούς τρόπους, η συνεχιζόμενη έλλειψη αίματος υποδηλώνει πιθανή απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού και στρατηγικής. Η έλλειψη αίματος δεν πλήττει μόνο τους θαλασσαιμικούς, αλλά επηρεάζει πολλαπλές ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, καθώς και τη συνολική αξιοπιστία του συστήματος υγείας. Πρόκειται για ζήτημα δημόσιας υγείας που απαιτεί άμεση, συντονισμένη και αποφασιστική παρέμβαση».

Καταλήγει τονίζοντας πως οι θαλασσαιμικοί ασθενείς δεν μπορούν και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως «δευτερεύουσα προτεραιότητα».