Την καταδίκη άνδρα, ο οποίος κρίθηκε ένοχος για διάρρηξη υποστατικού ιδιοκτησίας του και κλοπή εξοπλισμού που ανήκε στον ενοικιαστή του, επικύρωσε το Εφετείο, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό του ότι ενεργούσε στο πλαίσιο «ειλικρινούς αξίωσης δικαιώματος», λόγω οικονομικής διαφοράς που είχε με τον ενοικιαστή.

Με απόφασή του ημερομηνίας 16 Ιουλίου 2026, το Εφετείο απέρριψε όλους τους λόγους έφεσης που προέβαλε ο εφεσείων και επικύρωσε την πρωτόδικη καταδίκη του για διάρρηξη και κλοπή περιουσίας, η αξία της οποίας περιορίστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στις 2.850 ευρώ, ποσό για το οποίο κρίθηκε εν τέλει ένοχος, αντί του ποσού των 132.700 ευρώ που αναφερόταν αρχικά στο κατηγορητήριο.

Η υπόθεση αφορούσε ιδιοκτήτη υποστατικού, το οποίο είχε ενοικιαστεί σε άλλο πρόσωπο και φέρεται να λειτουργούσε ως νυχτερινό κέντρο. Ο άνδρας κατηγορήθηκε ότι εισήλθε στο υποστατικό χωρίς τη συγκατάθεση του ενοικιαστή, αφαίρεσε εξοπλισμό που βρισκόταν σε αυτό και στη συνέχεια τον πώλησε.

Ο εφεσείων αντιμετώπιζε επίσης κατηγορίες ότι απέσπασε χρήματα από δύο πρόσωπα, στα οποία πώλησε αντικείμενα που γνώριζε ότι ήταν κλοπιμαία, παρουσιάζοντάς τα ως δικά του. Για τις συγκεκριμένες κατηγορίες, ωστόσο, το πρωτόδικο Δικαστήριο τον αθώωσε και τον απάλλαξε.

Σύμφωνα με τα γεγονότα που καταγράφονται στην απόφαση, ο εφεσείων παραδέχθηκε ότι άλλαξε τις κλειδαριές του υποστατικού που του ανήκε και ότι πώλησε αντικείμενα τα οποία δεν ήταν δικής του ιδιοκτησίας. Υποστήριξε ότι ο ενοικιαστής του όφειλε ενοίκια, ότι είχε ενημερώσει πως θα τερματιζόταν η μεταξύ τους σχέση και ότι θα προχωρούσε στην πώληση αντικειμένων ως τρόπο αντιμετώπισης της οφειλής.

Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ενεργούσε επειδή θεωρούσε πως ασκούσε νόμιμο δικαίωμα επί της περιουσίας που βρισκόταν στο υποστατικό του και ότι δεν είχε πρόθεση να καταδολιεύσει τον ενοικιαστή. Επικαλέστηκε επίσης ότι βρισκόταν σε «κατάσταση ανάγκης».

Το Εφετείο απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς, κρίνοντας ότι δεν μπορούσε να γίνει δεκτό πως ο εφεσείων πίστευε ειλικρινά ότι είχε δικαίωμα να αφαιρέσει και να πωλήσει αντικείμενα που ανήκαν σε άλλο πρόσωπο.

Υιοθετώντας την κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, το Εφετείο επεσήμανε ότι «είναι αδιανόητο να θεωρούσε ότι η χωρίς την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη κλοπή και πώληση αντικειμένων μπορούσε να του εξασφαλίσει το όποιο νόμιμο δικαίωμα».

Το Εφετείο σημείωσε παράλληλα ότι ο εφεσείων γνώριζε πως υπήρχαν νόμιμες διαδικασίες για ανάκτηση της κατοχής του υποστατικού και διεκδίκηση των οφειλόμενων ενοικίων. «Είναι προφανές ότι ο εφεσείων, ενώ είχε γνώση διαδικασιών που θα μπορούσε να λάβει προς αποκατάσταση των δικαιωμάτων του, επέλεξε να ενεργήσει με τον τρόπο που ενήργησε», αναφέρεται στην απόφαση.

Αναφορικά με τον ισχυρισμό περί «κατάστασης ανάγκης», το Εφετείο έκρινε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να δικαιολογούν μια τέτοια θέση, υποδεικνύοντας ότι ο εφεσείων είχε στη διάθεσή του τη δικαστική οδό. «Οι διαδικασίες υπήρχαν στη διάθεση του εφεσείοντα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι δεν είχε παρουσιαστεί μαρτυρία για ύπαρξη αναπότρεπτου ή ανεπανόρθωτου κακού που να δικαιολογούσε τις πράξεις του.

Σε σχέση με τους λόγους έφεσης που αφορούσαν την αξιολόγηση της μαρτυρίας, ο εφεσείων υποστήριξε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο αξιολόγησε λανθασμένα τα γεγονότα και δεν έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς του περί νόμιμου δικαιώματος και απουσίας πρόθεσης καταδολίευσης.

Το Εφετείο υπενθύμισε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας και η κρίση για την αξιοπιστία των μαρτύρων ανήκει πρωτίστως στο πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο έχει άμεση επαφή με τους μάρτυρες. Όπως σημείωσε, το Εφετείο επεμβαίνει μόνο όταν τα ευρήματα δεν στηρίζονται στη μαρτυρία, είναι αυθαίρετα ή αντιστρατεύονται την κοινή λογική.

Καταλήγοντας, το Εφετείο έκρινε όλους τους λόγους έφεσης αβάσιμους και απέρριψε την έφεση στο σύνολό της, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση.