Το Εφετείο Κύπρου απέρριψε ομόφωνα την περασμένη εβδομάδα την έφεση του Χάλεντ Μόρταγκα κατά της απόφασης για κράτησή του μέχρι την έναρξη της δίκης του ενώπιον του Κακουργιοδικείου, σε υπόθεση στην οποία αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες, μαζί με άλλα τέσσερα πρόσωπα, που συνδέονται με τρομοκρατία και εγκληματική οργάνωση.

Ο εφεσείων είχε προσβάλει την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ημερομηνίας 6 Αυγούστου 2026, με την οποία διατάχθηκε η κράτησή του μέχρι τις 14 Οκτωβρίου 2026, ημερομηνία κατά την οποία τα πέντε πρόσωπα παραπέμφθηκαν σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου.

Σύμφωνα με την απόφαση, οι κατηγορίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, συνωμοσία για διάπραξη κακουργήματος με σκοπό την παροχή υποστήριξης σε τρομοκρατική οργάνωση, συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, κατοχή πρόδρομων ουσιών εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια και αδίκημα τρομοκρατίας.

Ο εφεσείων προέβαλε συνολικά πέντε λόγους έφεσης. Μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο αντιμετώπισε την κράτηση ως κανόνα αντί ως εξαίρεση και δεν προχώρησε σε επαρκώς εξατομικευμένη αξιολόγηση του κινδύνου φυγοδικίας.

Αναφορά έγινε και στην πρόταση για επιβολή όρων, περιλαμβανομένης εγγύησης ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ, εξασφαλισμένης με ακίνητη οικογενειακή περιουσία. Η πλευρά του εφεσείοντα υποστήριξε ότι οι όροι αυτοί θα μπορούσαν να διασφαλίσουν την παρουσία του στη δίκη.

Το Εφετείο, ωστόσο, έκρινε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε εφαρμόσει τις ορθές νομολογιακές αρχές και ότι η μη ρητή αναφορά στις λεπτομέρειες της προτεινόμενης εγγύησης δεν καθιστούσε την απόφαση αναιτιολόγητη.

Επίσης, απέρριψε τον ισχυρισμό ότι το μαρτυρικό υλικό δεν ήταν επαρκές ώστε να δικαιολογεί την κράτηση.

Στην απόφαση επισημαίνεται ότι, στο στάδιο εξέτασης της κράτησης, δεν απαιτείται να αποδειχθεί η ενοχή του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.

Ειδικά σε υποθέσεις συνωμοσίας, σημειώνει το Δικαστήριο, η πιθανολόγηση καταδίκης μπορεί να στηρίζεται σε μαρτυρία που τείνει να καταδείξει συντονισμένη δράση.

Το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε εξετάσει λεπτομερώς το μαρτυρικό υλικό που αφορούσε τον εφεσείοντα και είχε καταλήξει, στο συγκεκριμένο διαδικαστικό στάδιο, ότι πληρούνταν το απαιτούμενο κριτήριο.

Ο εφεσείων είχε υποστηρίξει ακόμη ότι δεν είχε γίνει η δέουσα στάθμιση της συνολικής διάρκειας της κράτησής του, λαμβανομένης υπόψη και προηγούμενης περιόδου κράτησης και της πολυπλοκότητας της υπόθεσης, με το Εφετείο να σημειώνει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη τον χρόνο κράτησης που είχε ήδη παρέλθει.

Σε σχέση με τον μελλοντικό συνολικό χρόνο κράτησης, έκρινε ότι δεν επρόκειτο, στο συγκεκριμένο στάδιο, για συνέχιση κράτησης μακράς περιόδου.

Παράλληλα, το Εφετείο τόνισε ότι ο συνολικός χρόνος κράτησης δεν μπορεί να εκτιμάται γενικά και αφηρημένα, αλλά σε συνάρτηση με τους παράγοντες που επηρεάζουν την πορεία της δίκης.

Καταλήγοντας, το Εφετείο έκρινε αβάσιμους και τους πέντε λόγους έφεσης και απέρριψε την έφεση στο σύνολό της.

Ως αποτέλεσμα, επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση για την κράτηση του εφεσείοντα μέχρι την ημερομηνία που έχει οριστεί για την παραπομπή της υπόθεσης ενώπιον του Κακουργιοδικείου.