Το Εφετείο ακύρωσε αθωωτική απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου σε υπόθεση επίθεσης, που φέρεται να διαπράχθηκε το 2018, κρίνοντας ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο προχώρησε σε πλημμελή αξιολόγηση της μαρτυρίας.

Ωστόσο, αποφάσισε να μην διατάξει επανεκδίκαση της υπόθεσης, με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να απαλλαγεί.

Η απόφαση εκδόθηκε ομόφωνα στις 29 Οκτωβρίου του 2026, στο πλαίσιο ποινικής έφεσης που καταχώρισε ο Γενικός Εισαγγελέας κατά της αθωωτικής απόφασης.

Η υπόθεση αφορούσε καταγγελία γυναίκας ότι στις 7 Δεκεμβρίου του 2018, κατά τη διάρκεια διαφωνίας με τον τότε σύντροφό της στην οικία του στο Λιοπέτρι, εκείνος την έσπρωξε στο κρεβάτι και της γύρισε τον αριστερό αστράγαλο, προκαλώντας της τραυματισμό.

Σύμφωνα με την καταγγελία της, μετά το περιστατικό μετέβη στο Γενικό Νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε ακτινογραφία και της τοποθετήθηκε γυψονάρθηκας.

Κατά την πρωτόδικη διαδικασία, ο γιατρός που την εξέτασε επιβεβαίωσε ότι η γυναίκα είχε επισκεφθεί το νοσοκομείο την επίδικη ημερομηνία και ότι της τοποθετήθηκε γυψονάρθηκας.

Ωστόσο, διευκρίνισε ότι στην ιατρική έκθεση, η οποία συντάχθηκε μεταγενέστερα, δεν είχαν καταγραφεί δικές του ιατρικές διαπιστώσεις, αλλά οι πληροφορίες που του είχε δώσει η παραπονούμενη.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχαν ουσιώδεις αντιφάσεις και κενά στη μαρτυρία της κατηγορούσας Αρχής, με αποτέλεσμα να αθωώσει και να απαλλάξει τον κατηγορούμενο.

Εξετάζοντας την έφεση του Γενικού Εισαγγελέα, το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά διαπίστωσε πως ο γιατρός δεν είχε καταγράψει τις δικές του ιατρικές διαπιστώσεις. Εντόπισε, ωστόσο, ουσιώδη σφάλματα στον τρόπο αξιολόγησης της μαρτυρίας.

Συγκεκριμένα, σημείωσε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, ενώ εντόπισε αντιφάσεις μεταξύ της παραπονούμενης και του γιατρού, δεν προχώρησε σε σαφή κρίση ως προς την αξιοπιστία των δύο μαρτύρων.

Παράλληλα, παρέλειψε να αξιολογήσει ξεχωριστά τη μαρτυρία του γιατρού υπό την ιδιότητά του ως εμπειρογνώμονα, σύμφωνα με τις σχετικές νομολογιακές αρχές.

Το Εφετείο υπέδειξε, επίσης, ότι η διαπίστωση κενών στη μαρτυρία της κατηγορούσας Αρχής δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση να αιτιολογεί ειδικά γιατί αποδέχεται ή απορρίπτει τη μαρτυρία κάθε μάρτυρα.

Παρά τη διαπίστωση ότι η πρωτόδικη απόφαση ήταν λανθασμένη, το Εφετείο έκρινε ότι η επανεκδίκαση της υπόθεσης δεν θα αποτελούσε την ενδεδειγμένη λύση.

Έλαβε υπόψη ότι το περιστατικό φέρεται να διαπράχθηκε τον Δεκέμβριο του 2018, ενώ η υπόθεση καταχωρίστηκε στο Δικαστήριο τον Μάιο του 2021, περίπου δυόμισι χρόνια αργότερα.

Συνυπολόγισε, επίσης, το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει έκτοτε και τη σημαντική διαφοροποίηση των προσωπικών συνθηκών τόσο της παραπονούμενης, όσο και του κατηγορουμένου.

Ως εκ τούτου, το Εφετείο ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, χωρίς να διατάξει επανεκδίκαση, απαλλάσσοντας τον εφεσίβλητο.