Ο Γκάρι Ο’Ντόνοχιου, ανταποκριτής του BBC, βρισκόταν στην αίθουσα της δεξίωσης στην Ουάσιγκτον τη στιγμή που έλαβε χώρα το περιστατικό και αφηγείται όσα έζησε λεπτό προς λεπτό.

«Μόλις είχα αφήσει κάτω το μαχαίρι και το πιρούνι μου και σχεδόν δεν πρόσεξα τους δυνατούς κρότους που ακούγονταν προς την κύρια είσοδο της αίθουσας χορού στο Washington Hilton», αναφέρει αρχικά.

«Μετά σκέφτηκα: αυτός είναι ο ήχος που κάνουν τα ημιαυτόματα όπλα. Ως τυφλό άτομο, εστιάζω στους ήχους, και άκουσα το σπάσιμο των τζαμιών.Yστερα ένιωσα το κεφάλι του συναδέλφου μου, Ντάνιελ, με τον οποίο μόλις μιλούσα, να περνά βιαστικά δίπλα μου και κατάλαβα ότι έπεφτε στο πάτωμα. Τον ακολούθησα κι εγώ. Καθόμουν στα γόνατα, κάτω από το τραπεζομάντιλο, σκεπτόμενος ότι βρισκόμουν ξανά, σε άλλη μία εκδήλωση, εν μέσω ενός ακόμη περιστατικού με πυροβολισμούς. Ημουν στην Πενσυλβάνια τον Ιούλιο του 2024, όταν ο πρόεδρος δεν έχασε τη ζωή του παρά λίγα εκατοστά», αφηγείται, παρατηρώντας πως βίωσε τα δύο περιστατικά με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

«Οι στιγμές μετά από εκείνο το περιστατικό ήταν γεμάτες ουρλιαχτά και ανθρώπους που έτρεχαν. Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά, γιατί μέσα σε δευτερόλεπτα ήμασταν ήδη κάτω από το τραπέζι. Ενας άλλος συνάδελφος μου είπε πως, καθώς ακούγονταν οι πυροβολισμοί, είδε δεκάδες ανθρώπους να τρέχουν μέσα στην αίθουσα από τον εξωτερικό διάδρομο. Για τα πέντε ή δέκα λεπτά που μείναμε κάτω από το τραπέζι, όλοι περιμέναμε να δούμε αν ο ένοπλος είχε μπει κι αυτός στην αίθουσα και αν επρόκειτο να αρχίσει να πυροβολεί. Μια συνάδελφος μου είπε πως είδε μέλη της Μυστικής Υπηρεσίας πάνω στη σκηνή πίσω μας να απομακρύνουν εσπευσμένα τον Τραμπ, την Μελάνια και τον Βανς».

Οπως αναφέρει, εκείνη την ώρα άρχισε να σκέφτεται το «γιατί και -σε αυτή την περίπτωση- κυρίως το πώς έγινε η επίθεση. Πώς θα μπορούσε ένας ένοπλος να πλησιάσει τόσο κοντά στον πρόεδρο, ξανά; Ολοι οι δρόμοι γύρω από το Hilton είχαν κλείσει εδώ και ώρες, αποκλεισμένοι από τις δυνάμεις ασφαλείας. Όμως η ασφάλεια μέσα στον χώρο δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηρή».