Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανωλόπουλος

Είναι καλοκαίρι στη Μύκονο. Ενας Ρώσος μεγιστάνας κάθεται στο Nammos και αναζητάει να ενοικιάσει το επόμενο γιοτ του. Ο άνθρωπος που έχει «αναλάβει» τις διακοπές του τού παρουσιάζει τα διαθέσιμα γιοτ, όσα είναι έτοιμα προς ενοικίαση. Τα εξετάζει ένα προς ένα. Τα απορρίπτει όλα. Του φαίνονται «μικρά» για τα γούστα του. Την ώρα που μιλούν, περνάει από μπροστά τους ένα τεράστιο κατακόκκινο καταμαράν – σκάφος που έφερε τη γνωστή διαφημιστική καμπάνια εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. «Αυτό θέλω», λέει δείχνοντας το κατακόκκινο σκάφος την ώρα που σαλπάρει. Ο επαγγελματίας του εξηγεί ότι το σκάφος αυτό είναι εμπορικό, αποτελεί μέρος διαφήμισης και δεν ενοικιάζεται. Ο πελάτης δεν το δέχεται. «Οταν δεν μπορείς να το κάνεις, δεν είσαι καλός στη δουλειά σου», του απαντάει.

Αυτή η ιστορία, στους περισσότερους, ίσως και να ακούγεται αστεία. Είναι όμως ενδεικτική της τροπής που έχει λάβει στις ακραίες εκδοχές του ο τουρισμός πολυτελείας: Οι πελάτες απαιτούν τα πάντα. Απαιτούν να «αγοράσουν» όποια «εμπειρία» έχουν φαντασιωθεί, αδιαφορώντας όχι μόνο για το κόστος, αλλά και για τους νόμους και το περιβάλλον.

Ο κόκκινος «επισκέπτης»

Πριν από λίγες ημέρες ήρθε στη δημοσιότητα ένα βίντεο από το Σαρακήνικο της Μήλου. Ενα –επίσης κόκκινο– ιδιωτικό ελικόπτερο Robinson R44 πραγματοποίησε προσγείωση στα λευκά πετρώματα της γνωστής παραλίας της Μήλου ανάμεσα σε ανυποψίαστους λουομένους. Οσοι αποβιβάστηκαν από το ελικόπτερο έκαναν τη βουτιά τους στους μικρούς κόλπους της παραλίας. Το περιστατικό έγινε αμέσως viral, προκαλώντας πλήθος αντιδράσεων. Μάλιστα, ο εισαγγελέας Σύρου διενήργησε προανάκριση, δίνοντας εντολή να ερευνηθεί εάν υπήρξαν παραβάσεις του αεροπορικού δικαίου ή άλλες, ποινικώς κολάσιμες, πράξεις, καθώς και να ελεγχθούν το σχέδιο πτήσης και ο ρόλος του πύργου ελέγχου της Μήλου.

Πίσω από την υλοποίηση κάθε τέτοιας τρελής παραγγελιάς, όπως η επίσκεψη στον βράχο με ελικόπτερο, συνήθως «κρύβεται» ένα αθέατο δίκτυο υψηλών εξυπηρετήσεων. Οι άνθρωποι που το συγκροτούν ονομάζονται concierges και η δουλειά τους είναι να διεκπεραιώνουν αιτήματα VIP πελατών. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι επιθυμίες καλούνται να ικανοποιήσουν; Εχουν αναγκαστεί να αντισταθούν στον κανόνα ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο;

Στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο κέντρο δραστηριοποίησης των concierges βρίσκεται στη Μύκονο. Αραβες, Ρώσοι, Αμερικανοί, Βραζιλιάνοι και Ισραηλινοί μεγιστάνες φτάνουν κάθε χρόνο στο Νησί των Ανέμων. Ενας από τους ανθρώπους που τους υποδέχεται και αναλαμβάνει να ικανοποιήσει τα «θέλω» τους είναι ο Μίλτος Χαριστός, ιδιοκτήτης του «Billionaire Club Mykonos». Πελάτες του; Ο Νικ Στορόνσκι, ιδιοκτήτης και CEO της Revolut, ο δισεκατομμυριούχος Μοχάμεντ Αλ Χαμπτούρ, ο Λεονάρντο ντι Κάπριο, ο Μπεν Αφλεκ, η Χάιντι Κλουμ και άλλοι.

«Ενοικιάζουμε βίλες, γιοτ και παρέχουμε πολυτελείς υπηρεσίες. Αν κάποιος θέλει, για παράδειγμα, ένα private party στη βίλα του, αναλαμβάνουμε να του βρούμε dj, χορεύτριες, σεφ, μπάτλερ, σωματοφύλακες», λέει ο κ. Χαριστός. Η επικοινωνία με τον πελάτη ξεκινάει συνήθως αρκετά νωρίτερα, προτού φτάσει. Το πρώτο πλάνο συνήθως καθορίζεται από πριν. Συχνά όμως οι πελάτες «αυτού του επιπέδου» είναι πολύ απαιτητικοί και αλλάζουν γνώμη μέσα σε δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι που είναι επιφορτισμένοι με την εξυπηρέτησή τους να βρίσκονται 24 ώρες το 24ωρο στη διάθεσή τους.

«Ενας πάμπλουτος πελάτης μας, ο οποίος είχε ήδη δικό του σκάφος, μας ζήτησε τελευταία στιγμή να του ενοικιάσουμε έξτρα ένα δεύτερο σκάφος για επτά ημέρες, το οποίο ήθελε να είναι γεμάτο αποκλειστικά με strippers… Τελικά άλλαξε γνώμη και έκλεισε απλώς μια dj», αναφέρει ο κ. Χαριστός. Αλλοι απαιτούν να κάνουν νυχτερινά πάρτι εν πλω. Κανονικά, ένα σκάφος πρέπει να είναι δεμένο στην προβλήτα το βράδυ, αλλά, όπως εξηγεί ο ίδιος, «κάποιοι δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτό. Θεωρούν πως, επειδή πληρώνουν, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν».

Ετσι, συχνά η γραμμή ανάμεσα στην πολυτέλεια και στην παρανομία είναι αχνή και πολλές φορές τα δύο συναντιούνται. Ο Κ.Θ. –ο οποίος επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του– ένας από τους πρώτους head concierges στην Ελλάδα, αξιολογεί το περιστατικό της προσγείωσης του ελικοπτέρου στο Σαρακήνικο ως μια «πειρατική πράξη».

«Αυτά τα πράγματα δεν επιτρέπονται, θεωρούνται απαράδεκτα. Τα ελικόπτερα οφείλουν και πρέπει να προσγειώνονται αποκλειστικά σε ελικοδρόμια, για την ασφάλεια τόσο των πιλότων όσο και του υπόλοιπου κόσμου. Κανένα σοβαρό γραφείο δεν θα το επέτρεπε αυτό και καμία σοβαρή εταιρεία ναύλωσης ελικοπτέρων δεν θα το άφηνε να συμβεί». Ο σχετικός νόμος επιτρέπει, υπό προϋποθέσεις, τη χρήση πεδίου προσγείωσης εκτός αδειοδοτημένου ελικοδρομίου, με πλήρη ευθύνη του χειριστή για την καταλληλότητα του χώρου και εφ’ όσον υπάρχει απόστα-ση ασφαλείας από ανθρώπους.

Δυσφημιστικές εικόνες

Το πρόβλημα για τον ίδιο τον έμπειρο concierge δεν εντοπίζεται στον πελάτη: «Ο πελάτης μπορεί να ζητήσει ό,τι θέλει. Το θέμα είναι πόσο εσύ θέλεις να είσαι νόμιμος και συνεπής σε αυτό που κάνεις και παρέχεις», προσθέτει. «Το ξέρετε ότι με μια ριπή του ανέμου το συγκεκριμένο ελικόπτερο θα μπορούσε να πέσει πάνω τους;», διερωτάται. Αυτό που τον απασχολεί περισσότερο, πάντως, είναι η δυσφήμηση που προκαλεί αυτή η εικόνα για τη χώρα μας. «Το μήνυμα που στέλνουμε στο εξωτερικό είναι: “Πηγαίνετε στην Ελλάδα και κάνετε ό,τι θέλετε, έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει κανένας κανόνας ασφαλείας”», συνεχίζει.

Συχνά τα αιτήματα που μπορεί να φτάσουν στα αυτιά ενός concierge βρίσκονται «στο όριο της γελοιότητας». Από όσα έχουν απαιτήσει, θυμάται χαρακτηριστικά δύο περιπτώσεις. Του είχαν ζητήσει να μετακινήσει ένα κρουαζιερόπλοιο επειδή «έκοβε» τη θέα στο ηλιοβασίλεμα που απολάμβαναν οι πελάτες του. Aλλη φορά, βρισκόταν σε γνωστό μαγαζί της Μυκόνου και του ζήτησαν κυριολεκτικά να… σταματήσει τον άνεμο. «Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό;», αναρωτιέται. Ο ίδιος σε αυτά τα αιτήματα απαντάει συνήθως με χιούμορ και ευγένεια.

Αντίστοιχα αιτήματα έχει δεχθεί και ο Ο.Π. (ο οποίος επίσης επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του). Πριν από κάποια χρόνια ετοίμαζε ένα μεγάλο τραπέζι που του είχαν ζητήσει κάποιοι εξέχοντες πελάτες του. Το αίτημά τους; Να φάνε την καλύτερη ντομάτα που υπάρχει στην Ελλάδα. «Ψάξαμε και βρήκαμε μια εξαίσια ποικιλία ντομάτας που παράγεται σε μια φάρμα στην Καλαμάτα. Τους πήραμε τηλέφωνο και δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε! Τους λέγαμε “τις πουλάτε 10 ευρώ; Εμείς θα σας δώσουμε 100”, αλλά δεν μας έδιναν σημασία. Τελικά βρήκαμε από άλλον παραγωγό. Oταν όμως φτιάχνεις ένα τέλειο τραπέζι και η ντομάτα είναι συγκλονιστική, ο πελάτης παθαίνει σοκ. Το ακριβό ή φθηνό κρίνεται από το αποτέλεσμα. Αν η εμπειρία είναι καταπληκτική, ό,τι κι αν πληρώσει του φαίνεται φθηνό, γιατί η ευχαρίστηση δεν έχει price tag», προσθέτει.

Σε μια άλλη περίπτωση, ένας Βρετανός δισεκατομμυριούχος του ζήτησε 100 λευκές ορτανσίες και 100 μπλε. Ο concierge είχε μόνο έξι ώρες στη διάθεσή του για να εκπληρώσει το αίτημά του. «Δεν είχε κανένα ανθοπωλείο τόσες ορτανσίες μαζεμένες. Eτσι, ξαμόλησα όλους τους οδηγούς· πήγαμε στα φυτώρια, αγοράζαμε γλάστρες, κόβαμε τις ορτανσίες και τις βάζαμε σε κουτιά. Από τότε, αυτός ο άνθρωπος είναι πελάτης μας 10 χρόνια», σημειώνει.

Η πολυτέλεια του χρόνου

Τα πραγματικά απαιτητικά αιτήματα, όμως, για τον ίδιο, είναι συνήθως τα πολύ απλά. Είναι αυτά τα οποία μπορούν να ξεχωρίσουν έναν καλό concierge από τους υπολοίπους. «Η πραγματική πολυτέλεια γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι να μην περιμένουν ούτε ένα λεπτό. Το να βγει ο πελάτης από το εστιατόριο και να είναι η πόρτα του αυτοκινήτου ανοιχτή χωρίς να του πουν “περιμένετε τρία λεπτά”, αυτό το πράγμα δεν έχει τιμή», αναφέρει. Ο κανόνας του είναι ότι δεν υπάρχουν περίεργα αιτήματα. Υπάρχουν μόνο απαιτήσεις της τελευταίας στιγμής, όπου ο περιορισμένος χρόνος κάνει τα πράγματα δύσκολα και ακριβά.