Σε μια προ-εκλογών κοινωνία όπως τη κυπριακή σήμερα, τα συνηθισμένα και ασυνήθιστα φαινόμενα που παρουσιάζονται στην πολιτική σκηνή, αναδεικνύουν για κάποιους πολιτικό αναλφαβητισμό δραστών και θεατών και για άλλους τη μαγεία της εκλογικής περιόδου. Υπενθυμίζουν τα φαινόμενα αυτά την ανάγκη σωστής βούλησης και σοβαρής στάσης, απέναντι στον γέλωτα και την απαξίωση. Σε μια εποχή που οι νέοι αδυνατούν να κατανοήσουν τη νομοθετική εξουσία εν τη φύσει της, τη λειτουργία και τη σημασία της, ένα κύμα άκρως επικίνδυνης επανάστασης υπό τον μανδύα ενός αυτοαποκαλούμενου αντισυστημισμού, κρούει τον κώδωνα για διαφύλαξη αρχών και λογικής.

Επιφανειακός θόρυβος ή πραγματική απειλή της πολιτικής κουλτούρας; Καθώς η εκλογική διαδικασία πλησιάζει, ένας νέος ψηφοφόρος καλείται να αναπτύξει μια συλλογιστική πορεία για να βάλει σε μια τάξη ορισμένες σκέψεις. Για να ασκείς πολιτική δεν αρκεί η έκφραση αλλά η βούληση. Οι ευκαιριακές και ξαφνικές παρεμβάσεις για κοινωνικά ζητήματα δρουν σαν ψηφοθηρικά πυροτεχνήματα, τα οποία όσο καλά κι αν δρομολογηθούν, δεν αργούν να σβήσουν. Η μετάβαση στον ψηφιακό κόσμο, δημιούργησε αυταπάτες, έκανε την αδυναμία να φαίνεται δύναμη, την διαμαρτυρία να φαίνεται υπόσχεση.

Στο άκουσμα ολοένα και περισσότερων υποψηφίων, αναρωτιέται κανείς πού φτάνει το όριο της επιτρεπόμενης πολιτικής ελαφρότητας. Αναρωτιέται κανείς αν όλοι αυτοί οι ξαφνικοί φωστήρες νοιάζονται μόνο για την καρέκλα ή όντως, μετά την επιτυχημένη τους καριέρα τους έλειπε και μια Βουλή από το βιογραφικό. Η ενασχόληση με τα κοινά, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός επιπέδου σοβαρού πολιτικού πολιτισμού. Είναι άρα ανώριμο, μια πρόχειρη θεωρία πως η χώρα βρίσκεται σε κίνδυνο και πως το υπάρχον σύστημα έχει κουράσει, να γίνεται αφορμή για εξαγγελία μιας υποψηφιότητας- πόσω δε μάλλον όταν το επίκεντρο του λόγου ενός υποψηφίου είναι στο πρόβλημα και ποτέ στη λύση.

Σε μια ημικατεχόμενη χώρα που οι θεσμοί τίθενται υπό αμφισβήτηση από τον κατακτητή, μια κοινωνία οφείλει να επιλέγει συνειδητά το μαύρισμα υποψηφίων που κτίζουν λόγο μόνο με επίκληση στην αγανάκτηση και υπονομεύουν τη σοβαρότητα του αξιώματος που διεκδικούν. Ο βουλευτής δεν είναι απλά ένας ρόλος και μια θέση για κουστουμάτους που ξύπνησαν σήμερα και σκέφτηκαν πως θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο· είναι ο θεσμός με τη πιο άμεση πρόσβαση στα άδυτα του νομοθετικού συστήματος. Τα καθήκοντα του βουλευτή είναι να εκπροσωπεί, να ψηφίζει νόμους, να ασκεί έλεγχο σε κρατικούς θεσμούς, να αναδεικνύει ζητήματα που μπορούν να επιλυθούν με νομοθετήματα και τροπολογίες, και να μάχεται καθημερινά με τα λάθη του υπάρχοντος συστήματος. Ένας βουλευτής και μια κοινοβουλευτική ομάδα, δύνανται να ξεκλειδώσουν ολόκληρη τη νομοθετική βίβλο ενός κράτους, αξιοποιώντας και βελτιώνοντας την ως προς το δημόσιο και λαϊκό καλό.

Επομένως η προσωπικότητα του βουλευτή δεν μπορεί να είναι μια κασέτα επανάληψης λαϊκιστικών συνθημάτων αλλά η ένδειξη ικανότητας αξιοποίησης του προαναφερθέντος προνομίου. Κι αν από όλα τα συνθήματα, ο κοινός παρονομαστής ονομάζεται «αλλαγή», που ίσως να ελκύει, καταφέρνει αυτή να παρουσιάζεται ως λέξη κενή, και άνευ περιεχομένου, αποδεικνύοντας πως τα λόγια εκτός από ελευθερία είναι και ευκολία. Το παρόν άρθρο δεν αγιάζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Αντιθέτως, κατανοεί πως ο σημερινός προ των πυλών κίνδυνος είναι αποτέλεσμα στο οποίο φέρει την ευθύνη. Παρόλα τα κατά καιρούς φαιδρά της Βουλής, το επίπεδο και η αξία της παραμένει ζωτικής σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Σε μια Κύπρο χωρίς περιθώρια κι άλλων εθνικών λαθών, χωρίς περιθώρια θεσμικής ανεπάρκειας και με τον κατακτητή πεινασμένο, δεν υπάρχει η επιλογή για μια Βουλή που θα θυμίζει τσίρκο.