Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανωλόπουλος

«Το χωριό μου από 1.200 άτομα, που είχε κάποτε, έμεινε με 350 υπερήλικες. Μόνο δύο παιδιά έχουν μείνει πλέον αγρότες για να συνεχίσουν το επάγγελμα». Με αυτή τη φράση ο 55χρονος παραγωγός Νίκος Βασιλικός από τον Εξαρχο Φθιώτιδας μας περιγράφει το αργόσυρτο τέλος της ελληνικής υπαίθρου, κάνοντας λόγο για εγκατάλειψη και αδιαφορία. Ο κ. Βασιλικός από νωρίς το πρωί σήμερα ξύπνησε όχι για να πάει στα κτήματά του, αλλά για να επιβιβαστεί με άλλους 50 συντοπίτες του στο πούλμαν που μίσθωσαν από τη Φθιώτιδα προς την Αθήνα. Oπως μας αναφέρει, οι αγρότες διεκδικούν μια μακροχρόνια λύση: «Ο κόσμος είναι κουρασμένος και απογοητευμένος. Δεν θέλουμε άλλο ένα μπάλωμα», τονίζει χαρακτηριστικά.

«Τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια φεύγουν από εμάς στα 35-40 λεπτά, ενώ στο ράφι τα βρίσκεις 1,80 με 2 ευρώ. Την ίδια στιγμή, ο εξοπλισμός είναι πανάκριβος. Μπορεί να αγοράσεις ένα μηχάνημα 100.000 ευρώ και να μην κάνεις ποτέ απόσβεση», αναφέρει ο κ. Βασιλικός. Μάλιστα, για έναν αγρότη με τζίρο 60.000 ευρώ, στο τέλος της χρονιάς υπολογίζει πως μπορεί να του μένει μόλις το 10%-15%, αν δεν προκύψει κάποια ζημιά και «μπει μέσα». Ο ίδιος είναι παραγωγός φιστικιών Αιγίνης. Μέχρι στιγμής έχει αλλάξει δύο φορές την παραγωγή του και το λέει ξεκάθαρα: δεν θέλει τα παιδιά του να γυρίσουν πίσω στο χωράφι. «Θα θέλαμε να γίνουμε “Ολλανδία” αυξάνοντας τις παραγωγές μας και να είμαστε πιο ανταγωνιστικοί. Για να το πετύχουμε αυτό όμως χρειαζόμαστε σχέδιο, βοήθεια και στήριξη προκειμένου να εξελιχθούμε και να μάθουμε νέες τεχνοτροπίες».

Σύμφωνα με τον ίδιο, από πέρυσι δεν έχει αλλάξει τίποτα. Το κράτος τούς χρωστάει ακόμα λεφτά και ταυτόχρονα όλα είναι πανάκριβα. Μάλιστα, για να κάνουν μια απλή δήλωση στα ΚΥΔ, τους ζητούν 160-180 ευρώ. «Ποτέ δεν μας έχουν εξηγήσει τον τιμοκατάλογο», υπογραμμίζει. Οσον αφορά τις αποφάσεις του υπουργείου, θεωρεί πως βρίσκονται μακριά από την πραγματικότητα. «Αν δεν είσαι αγρότης ή δεν έχεις επαφή με τον αγροτικό τομέα, δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε από καλλιέργειες ούτε από λιπάσματα, αλλά ούτε και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε», καταλήγει.

Λίγο πιο δίπλα στέκεται ο 40χρονος Αλέξανδρος Γιαννακόπουλος, μελισσοκόμος από το Καλλιφώνι Καρδίτσας. «Η κυβέρνηση ικανοποίησε ελάχιστα από τα αιτήματά μας», αναφέρει. «Το αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία είναι μόνο ένα από τα πολλά». Οπως υποστηρίζει, υπάρχουν θεσμικά μέτρα τα οποία μπορούν να γίνουν και δεν απαιτούν επιπλέον χρήματα, αλλά πρωτοβουλία. Πιο συγκεκριμένα, όπως σημειώνει, οι μελισσοκόμοι παλεύουν ιδιαίτερα με τη νοθεία του μελιού αλλά και με τα εμπόδια στη μετακίνησή τους. Για παράδειγμα, απαγορεύεται στα φορτηγά τους να κινηθούν στους παραδρόμους, γιατί υπάρχει ένα όριο βάρους το οποίο υπερβαίνουν και όταν πάνε στα μελίσσια τους μπορεί ακόμη και να δεχθούν πρόστιμο.

Ο Αλέξανδρος Γιαννακόπουλος, μελισσοκόμος από το Καλλιφώνι Καρδίτσας.

Ταυτόχρονα, αναφέρθηκε και στους κτηνοτρόφους της Θεσσαλίας, οι οποίοι περιμένουν ακόμα τα χρήματα για το ζωικό κεφάλαιο που έχασαν στη μεγάλη καταστροφή του «Daniel». «Οι κτηνοτρόφοι έχουν μείνει χωρίς ζώα και δεν φαίνεται φως στο τούνελ. Η κυβέρνηση έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι», αναφέρει. Ενα άλλο πρόβλημα που εντοπίζει ο κ. Γιαννακόπουλος είναι το ζήτημα της ερημοποίησης της υπαίθρου. «Οι νέοι αγρότες λιγοστεύουν. Δείτε, για παράδειγμα, το πόσο έχουν μειωθεί οι αιτήσεις στα προγράμματα “Νέοι Αγρότες” συγκριτικά με τις προηγούμενες χρονιές. Πράγμα που σημαίνει πως πολλοί φεύγουν και λίγοι επιστρέφουν».

Ο 74χρονος κ. Σωτήρης Ζήσης, από την Αγιά Λάρισας, διήνυσε 450 χιλιόμετρα για να φτάσει σήμερα εδώ. «Δεν ήρθαμε για τουρισμό, αλλά για να διαμαρτυρηθούμε. Ζητάμε να υλοποιηθούν έστω οι μηδαμινές υποσχέσεις που μας έδωσε ο πρωθυπουργός, τις οποίες φαίνεται να τις έχει ξεχάσει ήδη», τονίζει. «Μας λένε ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος, αλλά για άλλους σκοπούς πάντα βρίσκεται χώρος. Για την εγχώρια παραγωγή, για τα εμβόλια ή τις αποζημιώσεις, δεν υπάρχει τίποτα». Στην περιοχή του παράγουν μήλα, κεράσια, κάστανα και αχλάδια, αλλά όταν υπάρχουν ζημιές αναφέρει πως μένουν μόνο στο «θα». Μάλιστα, ο κ. Σωτήρης κλείνει με μια παροιμία: «Το τάξιμο το θέλει και ο άγιος. Οταν τάζεις κάτι, πρέπει να είσαι συνεπής και να το υλοποιείς. Ηρθαμε εδώ για να τους υπενθυμίσουμε να φιλοτιμηθούν και να κρατήσουν τον λόγο τους», καταλήγει.

Ο 74χρονος Σωτήρης Ζήσης από την Αγιά Λάρισας.