Το Κύπελλο είναι εξ ορισμού ο θεσμός των εκπλήξεων, η διοργάνωση στην οποία γράφονται οι πιο όμορφες και αναπάντεχες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Είναι ο θεσμός που επιτρέπει σε μια Τορένσε της 2ης κατηγορίας στην Πορτογαλία να φτάσει μέχρι την κατάκτηση, ή σε μια Πάρμα στην Ιταλία να σηκώνει το τρόπαιο την ίδια ώρα που παλεύει για τη σωτηρία της στη Serie A. Στην Αγγλία ή τη Γαλλία, η ομορφιά του θεσμού βασίζεται ακριβώς στο λεγόμενο «giant-killing», δηλαδή στην ικανότητα του «μικρού» να αποκλείσει τον «μεγάλο» σε μια μάχη χωρίς περιορισμούς.

Στην Κύπρο, όμως, φαίνεται πως κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να περιορίσουμε αυτή τη μαγεία και να προστατεύσουμε το status quo.

Στην πρώτη φάση της διοργάνωσης, η διαδικασία της κλήρωσης διαχωρίζει τις ομάδες σε δύο γκρουπ, σε αυτές της Α’ κατηγορίας και σε αυτές της Β’. Επί της ουσίας σημαίνει πως όλα τα ζευγάρια αποτελούνται υποχρεωτικά από μία ομάδα της πρώτης κατηγορίας απέναντι σε μία της δεύτερης.

Ως εκ τούτου είναι λες και δίνουμε «πάσα» στους ισχυρούς να προκριθούν ελαχιστοποιώντας τις πιθανότητες για εκπλήξεις, ακόμα κι αν οι αγώνες είναι μονοί (με εξαίρεση τους ημιτελικούς). Όταν ο «μεγάλος» ξέρει ότι στην πρώτη φάση αποφεύγει δεδομένα κάθε άλλο διεκδικητή του τίτλου, το ενδιαφέρον και η πιθανόητα έκπληξης μειώνεται κατακόρυφα.

Σαφώς και το σημερινό σύστημα αποτελεί βελτίωση σε σχέση με το παρελθόν, όταν είχαμε διπλούς αγώνες σε όλες τις φάσεις ή ακόμα και ομίλους (αθάνατο κυπριακό ποδόσφαιρο…), όμως ο αντικειμενικός στόχος μιας ομοσπονδίας πρέπει να είναι η συνεχής αναβάθμιση του προϊόντος.

Αν θέλουμε πραγματικά να βελτιώσουμε το Κύπελλο και να του δώσουμε την αίγλη που του αξίζει, απαιτείται αλλαγή. Η κλήρωση της 1ης φάσης πρέπει να γίνει εντελώς ανοικτή, χωρίς να χωρίζουμε τις ομάδες της Α' και της Β' κατηγορίας

Μόνο έτσι θα δοθεί η ευκαιρία σε ομάδες της Β Κατηγορίας να έχουν μια πραγματική ελπίδα διάκρισης. Αν είναι τυχερές, θα μπορούν να διασταυρωθούν μεταξύ τους, να προχωρήσουν στη διοργάνωση, να βάλουν τα μπόνους στα ταμεία τους και να δημιουργήσουν τις δικές τους χρυσές ιστορίες.

Την ίδια ώρα, μια ελεύθερη κλήρωση μπορεί να βγάλει από νωρίς ένα ντέρμπι «γιγάντων», προσφέροντας στο κύπελλο το σασπένς, την αγωνία και την αίγλη που θα το απογειώσει.

Όπως σημειώσαμε νωρίτερα το κύπελλο έχει μάλλον το καλύτερο φορμάτ που είχε τα τελευταία 30 χρόνια, όμως εκ των πραγμάτων ο στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος απ' την αναβάθμιση του θεσμού, και άμα το θέλουμε αυτό τότε η αλλαγή σε ελεύθερη κλήρωση μοιάζει με μονόδρομο.