Γράφει ο Γιάννης Τσαούσης

Παρότι το ενδεχόμενο αλλαγής προπονητή στον Ολυμπιακό πλανιόταν στην ατμόσφαιρα εδώ και καιρό, με τα σύννεφα να μαυρίζουν τον ουρανό τον Μάιο που μας πέρασε, να δημιουργούν βροχή μετά τον αποκλεισμό από τη Ναϊμέγκεν και αυτή να εξελίσσεται σε καταιγίδα μετά τη δημόσια δήλωση στήριξης στον Μεντιλίμπαρ στις 14 Αυγούστου, το τέλος ήταν ξαφνικό. Μπαμ και κάτω.

Ακόμη κι όσοι το είχαν σχεδόν σίγουρο, ξαφνιάστηκαν κι ένιωσαν έναν κόμπο στο στομάχι. Επειδή μάλιστα η ανακοίνωση της απόλυσης ήρθε ταυτοχρόνως με την ανακοίνωση της πρόσληψης του νέου προπονητή (λογική κίνηση επικοινωνιακού damage control), του Βάσκου Ιμανόλ Αλγκουαθίλ, ο κόσμος της ομάδας βρέθηκε αίφνης στη θέση να ψάχνει κατάλληλους αποχαιρετισμούς για τον προπονητή-θρύλο που αποχωρούσε και ταυτοχρόνως να προσπαθεί να λύσει απορίες για το τι καπνό φουμάρει ο νέος που ήρθε.

Τα βασικά υπέρ

-Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού βγαίνουν από τον διχασμό και την φαγωμάρα σχετικά με το αν το μη ελκυστικό ποδόσφαιρο και η βαθμολογική αναποτελεσματικότητα του τελευταίου καιρού οφείλεται στην επιλογή συγκεκριμένου τρόπου παιχνιδιού από τον προπονητή, στο ανεπαρκές για το προσδοκώμενο επίπεδο απόδοσης ρόστερ ή και στα δύο. Πλέον με τον Αλγκουαθίλ και τις τελευταίες, ηχηρές μεταγραφές, όλα θα κριθούν πιο καθαρά.

-Παρά τη μεγάλη στεναχώρια κόσμου και παικτών για τη φυγή ενός κατά κανόνα αγαπητού και αξιοσέβαστου ανθρώπου όπως ο «Μέντι», η αίσθηση της φρέσκιας αρχής νωρίς μέσα στη σεζόν είναι αναζωογονητική για κάθε ομάδα. Όλοι νιώθουν ότι μπαίνει ένα καινούριο «στοίχημα», άλλοι για να εξακολουθήσουν να δείχνουν τον καλύτερο εαυτό τους, άλλοι για να αποδείξουν ότι αξίζουν κάτι παραπάνω, άλλοι για να γίνουν «σημαίες» της νέας εποχής.

-Η πίστωση χρόνου είναι πλέον διαφορετική. Από ολόκληρο το περιβάλλον μέσα και γύρω από την ομάδα. Η τελική απαίτηση και επιδίωξη παραμένουν ίδιες, όμως δίνεται ο χρόνος για την επίτευξη της απαραίτητης ομοιογένειας και της διαμόρφωσης κοινής κατεύθυνσης σε πλάνο και αγωνιστική νοοτροπία.

Τα βασικά κατά

-Τα επιτεύγματα και η παρουσία του Μεντιλίμπαρ είναι ακόμα νωπά στο νου. Ο Αλγκουαθίλ άγνωστος, τους δένει μόνο η κοινή ρίζα καταγωγής. Η αρχή θα είναι δύκολη, με όση κατανόηση θα υπάρχει, διότι το γρανάζι της σεζόν έχει αρχίσει να κυλά και τυχόν βαθμολογικά πισωγυρίσματα τώρα θα κοστίσουν πιθανώς αργότερα.

-Ο Αλγκουαθίλ παραλαμβάνει μία ομάδα που δεν την έφτιαξε ο ίδιος, δεν επέλεξε ούτε έναν παίκτη της, εντούτοις δεν έρχεται ως χαλαρός διαχειριστής αλλά ως ο άνθρωπος από τον οποίον θα ζητηθεί να κάνει όλες τις σωστές αξιολογήσεις άμεσα και φυσικά να φέρει αποτελέσματα, παρουσιάζοντας αργά αλλά σταθερά ένα θέαμα που δεν θα κάνει τον κόσμο να μουρμουράει αλλά να αδημονεί γι’ αυτό.

-Οπως λένε και στο Σαν Σεμπαστιάν, «you don’t get a second chance to make a first impression» (σ.σ. δεν έχεις δεύτερη ευκαιρία για να κάνεις μια καλή πρώτη εντύπωση) οπότε, αν στα πρώτα παιχνίδια η ομάδα έχει την ίδια εικόνα που οδήγησε ουσιαστικά στην συζήτηση για το «κλείσιμο του κύκλου Μεντιλίμπαρ» και την αλλαγή του, η άμμος στην κλεψύδρα της υπομονής θα κυλήσει πιο γρήγορα απ’ το σύνηθες.

Το κατά που μπορεί να γίνει υπέρ

-Με σχεδόν τα 2/3 του ρόστερ να είναι φρέσκα στην ομάδα, ο 55χρονος Βάσκος δεν μπορεί να υπολογίζει στη συνέχιση της ζύμωσης της αγωνιστικής μαγιάς που προϋπήρχε, αλλά να εντοπίσει τους πιο λειτουργικούς συνδυασμούς παικτών και συστημάτων και σταδιακά να δοκιμάζει με αυτούς να εφαρμόσει τις ιδέες -όχι αυτές που είχε στη Ρεάλ Σοσιεδάδ- και να φυτεύει τους σπόρους που πιστεύει ότι θα καρποφορήσουν στη νέα ποδοσφαιρική γη που πλέον πέρασε στη φροντίδα του.