Γράφει ο Γιώργος Αδαμόπουλος

Κάθε τέτοια – λίγο προ-αγωνιστική, λίγο ανυπόμονη για την εξέδρα – στιγμή της μπασκετικής σεζόν, πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελά με μία ατάκα του πάντα ετοιμόλογου και «δωρητή περιεχομένου» (σε εποχή που ήταν απρόσμενο και συχνά παρεξηγημένο) Στιβ Γιατζόγλου. Ο παλαίμαχος γκαρντ και προπονητής δεν ήταν από εκείνους που κολακεύονταν στα άρθρα με πρώτη πρόταση τύπου «άρεσε ο νέος Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός» και δεν ασχολούνταν με την πρόωρη κριτική όσων ήταν «αντιρρησίες», λέγοντας μία μέρα ότι «οι νίκες στα φιλικά είναι σαν… να χαϊδεύεις την αδερφή σου».

Τη θυμήθηκα και φέτος, με όλη τη «βαβούρα» για τα «πρέπει» των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα που αρχίζει σε τρεις ημέρες (24/9). Οι πρωταθλητές Ευρώπης εκκινούν την υπεράσπιση του τίτλου τους από τη Βιτόρια, κόντρα στην Μπασκόνια και το «τριφύλλι», την ίδια μέρα, περιμένει την Παρί στο ΟΑΚΑ. Οι φιλόδοξοι ΠΑΟΚ και Αρης, που έδειξαν τη διάθεσή τους με πρωτόγνωρο για τα έως τον Μάιο δεδομένα τους ξόδεμα στη μεταγραφική αγορά, μπαίνουν στο EuroCup μία εβδομάδα αργότερα (29-30/9), ωστόσο εκείνοι μοιάζουν πλέον να έχουν αντίστοιχη «υποχρέωση» επιτυχίας με τους «αιώνιους» από την Αθήνα.

Τα φιλικά των τεσσάρων ομάδων δεν μπορούν να προσφέρουν ασφαλή συμπεράσματα λόγω και των μπόλικων απουσιών για όλους, όμως το περασμένο Σάββατο, στον τελικό του 8ου «Παύλος Γιαννακόπουλος», Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ πρόσφεραν ένα ντέρμπι με μικρή σημασία για τον («πράσινο») νικητή. Δεν γνωρίζω αν είναι ακριβώς «πρόγευση», επειδή στη θεωρία και στους προϋπολογισμούς, οι δύο Θεσσαλονικείς απέχουν ακόμη από τους πρωτευουσιάνους ανταγωνιστές τους, όμως το να… βουτάνε οι μισοί παίκτες στο παρκέ 30΄΄ πριν από τη λήξη, σε ένα φιλικό προετοιμασίας, ίσως δεν λέει τίποτα, όμως μάλλον δείχνει αρκετά για τους νέους «σερίφηδες» των ελληνικών ομάδων.

 

 

 

View this post on Instagram

A post shared by Eurohoops Greece (@eurohoops_greece)

Κι όμως, ο Ολυμπιακός θέλει χρόνο

Μπορεί να λένε ότι «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει» ή ο κόουτς Γιώργος Μπαρτζώκας να μην επιθυμούσε πολλές αλλαγές ακόμη και όταν έχανε στα Final Four, όμως το καλοκαίρι που πέρασε, μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, υποχρεώθηκε σε διαφοροποιήσεις. Μία πεντάδα παικτών που είχε «σημαδέψει» την πορεία προς πέντε διαδοχικά Final Four αποχώρησε, για διαφορετικούς λόγους. Οι Ουόκαπ, Πίτερς, ΜακΚίσικ, Φαλ, Λαρεντζάκης, έβγαλαν την κόκκινη φανέλα. Οι «ερυθρόλευκοι» γέμισαν την περιφέρεια με παίκτες από το «πάνω ράφι», με τους Ζαν Μοντέρο και Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, οι οποίοι γίνονται οι νέοι λεγόμενοι «decision makers» στην οργάνωση και το Super Cup της Ευρωλίγκας. Η ήττα όμως στον τελικό του Αμπού Ντάμπι από τη Ρεάλ (αλλά και η επικράτηση στον ημιτελικό επί της Φενερμπαχτσέ) έδειξε πως χρειάζονται χρόνο να μπουν στο κλίμα του κόουτς Μπαρτζώκα.

Ακόμη και εμφανώς ανέτοιμος από το –για όλες τις ομάδες– μικρό διάστημα κοινής προετοιμασίας, αλλά και την απουσία του Μιλουτίνοφ, ο Ολυμπιακός σκόραρε και πάλι με ευκολία στο επίπεδο των 90 π., χάρη στην ευχέρεια των Φουρνιέ, Βεζένκοφ και Ντόρσεϊ. Ο προπονητής των πρωταθλητών δεν έκρυψε ότι «θα ήθελε άλλες 20 μέρες προετοιμασίας», όμως εκτός από την πρεμιέρα στη Βιτόρια έχει το επόμενο Σαββατοκύριακο και το ελληνικό Super Cup και στο Αμπού Ντάμπι είδε την ομάδα του να επιτρέπει μέσο όρο 91,5 π. στην άμυνα και να υποπίπτει σε 16,5 λάθη ανά αγώνα. Υπήρξαν (μικρά) διαστήματα που η μπάλα χάθηκε στο ανοικτό γήπεδο, ωστόσο ο Ολυμπιακός δεν άντεξε στην πίεση και την αθλητικότητα της Ρεάλ, παρότι το δικό του μέγεθος – με τον νεοφερμένο Εντζάι (έτσι προφέρεται τελικά το επώνυμό του) – βοήθησε σε συνολικά 24 κλεψίματα στα δύο ματς.

Οι «βεβαιώσεις» και οι απορίες του Παναθηναϊκού

Ηταν δεδομένο τόσο από τον πρότερο έντιμο βίο των δύο προπονητών, αλλά και από τις προσθήκες του Παναθηναϊκού, ότι οι «πράσινοι» του Ζέλικο Ομπράντοβιτς θα δώσουν περισσότερη έμφαση στην άμυνα από την ομάδα που παρουσίασε την περασμένη τριετία ο Εργκίν Αταμάν. Το «τριφύλλι» έπαιξε στο τουρνουά στη Ρόδο και στο 8ο «Παύλος Γιαννακόπουλος» χωρίς τα δύο βασικά επιθετικά «γρανάζια» του (Ναν και Χέιζ-Ντέιβις), δίχως τον Σλούκα και τους Ρογκαβόπουλο, Φαλ. Αυτό όμως που έδειξε ήταν ξεκάθαρα η επιθυμία του «Ζοτς» να έχει μέγεθος και όρεξη στην άμυνα από τις θέσεις «3» έως «4», με τους νεοφερμένους Μπάντιο και Μπόνγκα, τον «κάνω τα πάντα» Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και τον «φρέσκο» φέτος, χωρίς τις περσινές υποχρεώσεις του με την Εθνική ΗΠΑ Τζέριαν Γκραντ.

Μέχρι οι Ναν, Χέιζ-Ντέιβις και Σλούκας βρουν πατήματα και ρυθμό, ο Παναθηναϊκός θα βρίσκει τέμπο με αφετηρία την άμυνά του. Ως τότε, ο νεοφερμένος Σιλβέν Φρανσίσκο – αν και ερχόταν από τον πάγκο – θα μοιάζει με τον ηγέτη στην επίθεση. Τη στιγμή που οι «χερούκλες» των Μπόνγκα, Μπάντιο, Χουάντσο και Γκραντ θα «συρρικνώνουν» το παρκέ στην άμυνα, ο Γάλλος γκαρντ θα λαμβάνει τις αποφάσεις στην άλλη πλευρά. Η απορία είναι πια αν μπορεί να παίξει πλάι στον Ναν ή όταν ο MVP του 2025 επιστρέψει, ο Σέρβος προπονητής θα επιλέξει να τους ρίχνει στο γήπεδο σε διαφορετικές πεντάδες. Η επόμενη «πράσινη» απορία είναι η πιθανή προσθήκη παίκτη στο «5». Ο κόουτς Ομπράντοβιτς τσεκάρει διακριτικά την αγορά, καθώς ο Λεσόρ τώρα μπαίνει σε φουλ σεζόν με καλοκαιρινή προετοιμασία μετά τον σοβαρό τραυματισμό του ’24 (πέρσι μπήκε στα μέσα της χρονιάς), ο Φαλ είναι ανέτοιμος και οι Γιαμπουσέλε και Μήτογλου είναι μόνο κατά συνθήκη σέντερ.

Η βιασύνη ΠΑΟΚ – Αρη και η αναζήτηση ταυτότητας

Η σπατάλη δεδομένη. Η ανυπομονησία των οπαδών τους, το ίδιο. Οι δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης, όμως, πρέπει να απολαύσουν τη στιγμή στο EuroCup και να μη σκέφτονται την Ευρωλίγκα. Τα οικονομικά δείχνουν αντίστοιχα, η κατάσταση, όμως, όχι. Η φημολογία λέει ότι ο ΠΑΟΚ είναι κοντά στο να εξασφαλίσει θέση στην επέκταση της Ευρωλίγκας για τη σεζόν 2027-28, κάτι που αν ισχύει βάζει περισσότερη πίεση στον Αρη για παρουσία στον τελικό του EuroCup. Μέχρι την επισημοποίηση αποφάσεων, ωστόσο, οι προπονητές τους έχουν να διαχειριστούν τη συνθήκη «χημείας» με εννέα νέους παίκτες. Τα φιλικά ήταν ένα καλό δείγμα, αν και ο «Δικέφαλος» έπαιξε στο ΟΑΚΑ χωρίς τους Ρεϊκουάν Γκρέι και Μπριν Ταϊρί και παρ’ όλα αυτά νίκησε στον ημιτελικό την Παρτιζάν, ομάδα Ευρωλίγκας.

Η ομάδα του απαιτητικού Αντρέα Τρινκιέρι αγωνίζεται σε υψηλή ταχύτητα, ψάχνεται ακόμη στους αυτοματισμούς της άμυνας, όμως έδειξε ότι παίζει με την αυτοπεποίθηση που προσφέρει ο νέος ηγέτης της, Τζέντι Οσμαν. Υπάρχει ακόμη μία θεωρητική απορία για το πόσο αξιόπιστο είναι το σουτ της περιφέρειας και θα μετρήσει αν οι Φόστερ, Χάτζινς δέσουν με τον Ταϊρί, τον Ναζ Μήτρου-Λονγκ και τον Καλάθη και αν ο Κάιλ Αλεξάντερ συνεχίσει στη ρακέτα τις δύο τελευταίες εξαιρετικές σεζόν του στην Τουρκ Τέλεκομ, καθώς το 2024-25 ήταν ο κορυφαίος μπλοκέρ του EuroCup.

Τα δύο φιλικά του Αρη κόντρα σε αντίπαλο Ευρωλίγκας, όπως ο Ερυθρός Αστέρας, ήταν μία πρώτη θετικότατη εικόνα. Στο πρώτο, στην Κύπρο, η ομάδα του Βασίλη Σπανούλη, διέλυσε την ομάδα του Βελιγραδίου με +24(!) και στο δεύτερο, στη Σερβία, ηττήθηκε με 4 π. διαφορά στο φινάλε, λόγω και 18 λαθών. Η ένταξη του Μοκόκα (αγωνίστηκε στο κυριακάτικο φιλικό με τη Μύκονο) θα «δέσει» περισσότερο αυτό που έχει στο μυαλό του ο κόουτς Σπανούλης, ο οποίος ικανοποιήθηκε προφανώς από τη συνύπαρξη των Ντιμιτρίεβιτς, Τολιόπουλου και Ελάιζα Μήτρου-Λονγκ στο δεύτερο ματς με τον Αστέρα, καθώς είχαν συνολικά 43 πόντους και 13 ασίστ. Αυτό που επιδιώκει, άλλωστε, ο ομοσπονδιακός προπονητής είναι να μη στηρίζεται στην επίθεση στους καλύτερους επιθετικούς του, τους Ρόμπινσον-Ερλ, Λίντελ και Μόργκαν και να μπορεί να παίρνει βοήθειες από πολλούς αν οι τρεις τους δεν είναι σε καλή βραδιά. Ξέρει, επίσης, πως οι απαιτήσεις τόσο της δικής του ομάδας όσο και των Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ, προσφέρουν – όσο υπερβολικό κι αν είναι αυτό – περιθώριο λάθους μόνο για λίγο.