Τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις τις έχει βιώσει για τα καλά. Ο έφηβος που έγινε πατέρας στα 16 του, χρειάστηκε να ξεπεράσει την απώλεια δύο αγαπημένων ξάδερφών του, περίπου την ίδια περίοδο. Το παιδί που «ξέφυγε» από την αθλητική μοίρα της πατρίδας του – καθώς το μπέιζμπολ είναι το εθνικό σπορ στη Δομινικανή Δημοκρατία – σχεδόν έχτισε ένα γήπεδο μπάσκετ με τα χέρια του στην κακόφημη γειτονιά που μεγάλωνε. Και, το βράδυ της Τετάρτης (24/6), ο πρωταθλητής Ισπανίας και MVP των τελικών της ACB, τη στιγμή της απόλυτης δόξας, άκουγε και λόγια αποχαιρετισμού και, μάλλον μάταιες, παρακλήσεις παραμονής στη Βαλένθια.

Οι «πορτοκαλί», μεγάλη έκπληξη της φετινής Ευρωλίγκας, με την παρθενική παρουσία τους σε Final Four, ολοκλήρωσαν την εκπληκτική φετινή σεζόν τους με την κατάκτηση του πρωταθλήματος για δεύτερη φορά στην ιστορία τους. Κοινός παρονομαστής των δύο θριάμβων, με διαφορά εννέα ετών, ο κόουτς Πέδρο Μαρτίνεθ. 

Τούτη τη φορά, πάντως, η «στέψη» έφερε την υπογραφή του 23χρονου σταρ, Ζαν Μοντέρο. Ο πρόεδρος Ροτς, γνωρίζοντας πια το μέλλον του γκαρντ της ομάδας του, τον αποχαιρέτησε με κάθε τιμή. Την ίδια στιγμή, όμως, οι οπαδοί της Βαλένθια θέλησαν να κάνουν μία τελευταία προσπάθεια. Ενώ αρχικά ο Μοντέρο τραγουδούσε μαζί με το κοινό της ομάδας του στο «Palau Blaugrana» της Βαρκελώνης κάθε σύνθημα, έμεινε αμήχανα σιωπηλός στο «Μοντέρο, μείνε μαζί μας».

Οι νέοι «υπήκοοι» του Δομινικανού γκαρντ θα είναι πλέον προς Φάληρο μεριά, αφού φέρεται να έχει συμφωνήσει σε όλα με τον Ολυμπιακό, ενισχύοντας κι άλλο την περιφέρεια των πρωταθλητών Ευρώπης.

Από (επτά ετών) «Κόμπι», αρχιτέκτονας του δικού του ονείρου

Το 2010, στους δρόμους της Βίλα Κονσουέλο στο Σάντο Ντομίνγκο, ο τότε επτά ετών είδε κάτι που έκανε τα μάτια του να γουρλώσουν. Οπως έχει εξηγήσει σε κείμενό του στην ιστοσελίδα The Players’ Tribune, τον Ιανουάριο του 2022, έμεινε έκπληκτος όταν σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών χάζεψε σε μία τηλεόραση στη βιτρίνα για 45 λεπτά έναν Τελικό ΝΒΑ μεταξύ Λέικερς και Σέλτικς. Η αθλητική μοίρα του άρχισε να γράφεται ήδη αλλιώς. Στην αφήγησή του εξιστόρησε χαρακτηριστικά ότι «αυτή ήταν η πρώτη φορά που είδα μπάσκετ στην τηλεόραση. Η ομάδα που έπαιζε φορούσε αυτές τις χρυσές φανέλες που πρόσθεταν σε όλη τη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα. Ηταν εκεί για μια παράσταση. Επειτα, υπήρχε το όνομα ενός παίκτη που άκουγα συνέχεια τους εκφωνητές να φωνάζουν ύστερα από κάθε σουτ που έκανε: “Κόμπι Μπράιαντ”. Ηξερα ότι έπρεπε να φτάσω στο NBA μια μέρα. Αρχισα να λέω στον ξάδερφό μου και στον φίλο μου ότι έπρεπε να παρακολουθήσουν τους Λέικερς και άρχισα να γυρίζω και να λέω στον κόσμο ότι “είμαι ο Κόμπι”».

Το όνειρό του δεν είχε μόνο ως εμπόδιο το λαοφιλές μπέιζμπολ, καθώς όπως είπε «προερχόμενος από τη Βίλα Χουάνα, όπου τις περισσότερες φορές η μία γειτονιά βρίσκεται σε πόλεμο με την άλλη, έπρεπε κυριολεκτικά να “χτίσω” το δικό μου γήπεδο μπάσκετ μόνο και μόνο για να κάνω μερικά σουτ». Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα του «La Canchita»¸του «μικρού γηπέδου» στο οποίο έπαιζε με τα ξαδέρφια του, με καλάθι μία ρόδα ποδηλάτου, από την οποία αφαίρεσαν τις ακτίνες. Το ταλέντο του ήταν ευδιάκριτο. Σε ηλικία εννέα ετών, έπαιζε στην κατηγορία των 13χρονων στην Club Dosa. Τρία χρόνια αργότερα μεταπήδησε στην Club Mauricio Baez, στην οποία άρχισαν οι 30άρες. Παρ’όλα αυτά, πολλοί έλεγαν πως είναι κοκαλιάρης. Τους διέψευσε όλους όταν στα 14 του φόρεσε το εθνόσημο στο Παναμερικανικό πρωτάθλημα Κ-17.

Ενας 16χρονος μπαμπάς και οι απώλειες που τον καθόρισαν

Ο 14χρονος σταρ κόντρα σε 17χρονους είχε κι άλλη «βιασύνη». Το 2019, στα 16 του, προσκλήθηκε στην προετοιμασία της Εθνικής Ανδρών για το Παγκόσμιο Κύπελλο, όμως έμεινε τελικά εκτός 12άδας. Δεν απογοητεύτηκε. Αλλωστε, είχε κι άλλες έγνοιες, καθώς το ίδιο καλοκαίρι έγινε πατέρας. Ο γιος του, Τζέιντεν, ζει πλέον με τη μητέρα του στο Σάντο Ντομίνγκο. Η χαρά της ζωής, έστω και αν δεν είχε την ωριμότητα να διαχειριστεί την πατρότητα, τον βοήθησε. Ηταν κάτι αντίθετο με το 2015, όταν σκοτώθηκε η αγαπημένη ξαδέρφη του, Λίλι, η οποία ήταν πάντα ο προστάτης του στη γειτονιά στη Βίλα Χουάνα. Ο Μοντέρο δεν κατάφερε να σηκώσει για καιρό αυτό το βάρος. Σταμάτησε να πηγαίνει σε προπονήσεις. Η έννοια του σκοπού είχε αλλοιωθεί μέσα του, καθώς την ίδια περίοδο έχασε τον επίσης ξάδερφό του, Σμέρλινγκ. Ηταν ένα από τα παιδιά για τα οποία ο Ζαν έλεγε πως «πήραν τον λάθος δρόμο, με παρανομίες. Ολοι ξέρουν πώς καταλήγει αυτό».

Οι κακόφημοι δρόμοι στο Σάντο Ντομίνγκο έχουν ένα απαγορευτικό σημείο ακόμη και για τους ντόπιους. Το «El Quinto» είναι μια επικίνδυνη ζώνη στην οποία κανένας δεν ήθελε να πιαστεί. Η ίδια έκφραση, ωστόσο, έγινε το μπασκετικό σύνθημα του Μοντέρο όταν αποφάσισε να επιστρέψει στο τσιμέντο των ανοιχτών γηπέδων και να τιμήσει και τη μνήμη της Λίλι και του Σμέρλινγκ. Οπως αποκάλυψε στο The Players’ Tribune, «το φώναζα διαρκώς στο γήπεδο, το έκανα για να καταλάβει η ομάδα μου ότι η άμυνά μας θα έπνιγε τους αντιπάλους. Ο κόσμος γελούσε μ’ αυτό και με κορόιδευε. Αλλά δεν με ένοιαζε, επειδή κάθε φορά που έλεγα “El Quinto” καμία ομάδα δεν μπορούσε να σκοράρει εναντίον μας».

Το παρωνύμιο «El Problema» και το βήμα για το «αμερικανικό όνειρο»

Στην άμυνα φώναζε ο ίδιος «El Quinto», όμως στην επίθεση βροντοφώναζε αβίαστα το ταλέντο του. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παναμερικανικό πρωτάθλημα Κ-16 του 2019, ως κορυφαίος σκόρερ του τουρνουά με μέσο όρο 30,3 π., μαζί με 9,5 ριμπ. και 3,2 ασ. Η σπουδαιότερη παράστασή του ήταν στον αγώνα του χάλκινου μεταλλίου, σκοράροντας 49 π. απέναντι στην Αργεντινή.

Ηταν η μέρα που στη Λατινική Αμερική άρχισαν να τον αποκαλούν «El Problema» («Το Πρόβλημα») και δεν άργησε η ώρα που οι ισπανικές ομάδες έκαναν ουρά έξω από το σπίτι του, παρότι το αδύνατο σώμα του έδειχνε μειονέκτημα για την ταχύτητα και τη δυναμική της Liga Endesa. Με μπόι 188 εκατοστά και λίγα κιλά πάνω του, υπήρχε η αμφιβολία για το αν μπορεί να σταθεί, από την πρώτη μέρα που, το 2019, μετακόμισε για πρώτη φορά στην Γκραν Κανάρια. Συνέχισε ως δανεικός στη δεύτερη ομάδα, μετά στην Overtime σε μία ανεξάρτητη λίγκα στην Ατλάντα των ΗΠΑ και έψαξε την ευκαιρία του στη Ρεάλ Μπέτις, πριν την αρπάξει τελικά στην Ανδόρα, τη σεζόν 2023-24.

Η φετινή σεζόν στη Βαλένθια ήταν το προσωπικό σόου του, καθώς μετά τους 13,7 π. και 4,6 ασ. σε 21,5΄ ανά αγώνα στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκας, ανέβηκε στους 18,6 π., 5,8 ασ. και 73% στα δίποντα, 42,3% στα τρίποντα στη σειρά με τον Παναθηναϊκό στα προημιτελικά.

Η επερχόμενη συμφωνία με τον Ολυμπιακό δυναμώνει την περιφέρεια του κόουτς Γιώργου Μπαρτζωκα με έναν μοντέρνο γκαρντ. Η παρουσία του στους «κόκκινους» είναι ένα ακόμη σκαλοπάτι πριν από το όνειρο του ΝΒΑ, που έγινε μοίρα του επτά ετών Ζαν Μοντέρο όταν αντίκρισε για πρώτη φορά τον αείμνηστο πια Κόμπι Μπράιαντ. Θαρρεί κανείς ότι η περίφημη «Mamba Mentality» του Κόμπι έγινε κτήμα του μικρού από τη Δομινικανή Δημοκρατία που έμαθε από πιτσιρικάς να φτιάχνει μόνος του τις ευκαιρίες για τον εαυτό του.