Γράφει ο Αλέξανδρος Λοθάνο

Η συμμετοχή στο Παγκόσμιο Κύπελλο είναι το απόλυτο όνειρο για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Ιστορικά, ελάχιστοι είναι αναλογικά αυτοί που είχαν την ευκαιρία να δώσουν το «παρών» στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική γιορτή που διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια.

Ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που έτυχε να είναι αδέλφια. Υπολογίζοντας και τη διοργάνωση που πρόκειται να ξεκινήσει σε λίγες ώρες σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Μεξικό, 33 είναι τα ζευγάρια αδελφών που έπαιξαν μαζί σε Μουντιάλ, είτε εκπροσωπώντας την ίδια χώρα είτε διαφορετικές.

Από αυτά, οκτώ ζευγάρια αποτελούνταν από δίδυμα αδέλφια. Την αρχή έκαναν το 1958 οι Ελισέο και Ελίχιο Ινσφράν από την Παραγουάη, ακολούθησαν οι Ολλανδοί Ρενέ και Βίλι φαν ντε Κέρκοφ (ο Ρενέ έπαιξε στον Απόλλωνα Αθηνών τη σεζόν 1983-1984), οι πρώτοι που σκόραραν αμφότεροι σε τελική φάση Μουντιάλ (1974, 1978), οι Γιουγκοσλάβοι Ζλάτκο και Ζόραν Βούγιοβιτς (1982), οι Εϊσα και Ιμπραΐμ Μέερ από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (1990).

Οι Αιγύπτιοι Χοσάμ και Ιμπραΐμ Χασάν, λίγες εβδομάδες προτού φορέσουν τη φανέλα του ΠΑΟΚ για μια σεζόν, έγιναν το 1990 τα πρώτα αδέλφια (και μάλιστα δίδυμα) από την Αφρική που συμμετείχαν σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Το πιο διάσημο ζευγάρι διδύμων ήταν αυτό των Ολλανδών Φρανκ και Ρόναλντ ντε Μπουρ (1994, 1998), ακολούθησαν οι Πολωνοί Μίχαλ (με πετυχημένη θητεία στον Ολυμπιακό) και Μάρτσιν Ζεβλάκοφ (2002) και οι Ελβετοί Ντάβιντ και Φιλίπ Ντεγκέν (2006).

Στο 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο, η Ολλανδία επρόκειτο να παρουσιάσει το τρίτο ζευγάρι διδύμων της ιστορίας της. Ο Γιούριεν Τίμπερ, δεξί μπακ της Aρσεναλ, γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου του 2001, με ελάχιστα δευτερόλεπτα διαφορά από τον Κουίντεν, κεντρικό μέσο της Μαρσέιγ.

Το βράδυ της Δευτέρας (08/06), όμως, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της «χώρας της τουλίπας» ανακοίνωσε ότι ο τραυματισμός που ταλαιπωρεί εδώ και καιρό τον Γιούριεν στον μηρό τον έθεσε τελικά νοκ άουτ από το δεύτερο Μουντιάλ της καριέρας του, με τον Λουτσαρέλ Χερτράουντα της Σάντερλαντ να τον αντικαθιστά στην αποστολή.

Από το πρώτο Μουντιάλ του 1930 έως αυτό του 1998, οι αποστολές των εθνικών ομάδων αποτελούνταν μάξιμουμ από 22 ποδοσφαιριστές. Ο αριθμός αυτός ανέβηκε στους 23 από το 2002 και το 2022, αφού μεσολάβησε η πανδημία του κορωνοϊού, έγιναν 26, με τρεις από τους οποίους να είναι απαραίτητα τερματοφύλακες.

Με τον Τίμπερ, ο αριθμός των ποδοσφαιριστών που έμειναν εκτός αυτών των μουντιαλικών αποστολών τις τελευταίες ημέρες, στο… παρά ένα κυριολεκτικά από τη σέντρα, φτάνει σχεδόν όσους και μια αποστολή (16)!

Την αρχή έκαναν οι Τσο Γιου Μιν (Νότια Κορέα), Οσμάν Χάτζικιτς (Βοσνία – Ερζεγοβίνη), Μαρσέλο Φλόρες (Καναδάς), Μπίλι Γκίλμουρ (Σκωτία), Κλεμάν Ακπα (Ακτή Ελεφαντοστού), Εμίλ Χολμ (Σουηδία), Ρόκι Μπουσίρι (Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), Ιμπροκιμικαλίλ Γιουλντόσεφ (Ουζμπεκιστάν) και ακολούθησαν σταδιακά οι Γουέσλεϊ (Βραζιλία), Λέναρτ Καρλ (Γερμανία), Αχμέντ Γιαχία (Ιράκ), Λεονάρντο Μπαλέρντι (Αργεντινή), Κριστόφ Μπαουμγκάρτνερ (Αυστρία), Ιμπραήμ Σαμπρά (Ιορδανία) και Αλεξάντερ Τζίκου (Γκάνα).

Σαν να μην έφταναν οι παραπάνω, σίγουροι απόντες, αμφίβολη είναι η συμμετοχή των Αλφόνσο Ντέιβις, Μουαζέ Μπομπίτο (Καναδάς), Χούλιο Σέσαρ Ενσίσο (Παραγουάη), Αμπντέ Εζαλζουλί (Μαρόκο), Ρόναλντ Αραούχο (Ουρουγουάη), ενώ ενοχλήσεις ταλαιπωρούν έξι (!) ποδοσφαιριστές της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Αργεντινής (Εμιλιάνο Μαρτίνες, Χουλιάν Αλβαρες, Λεάντρο Παρέδες, Νίκο Πας, Γκονσάλο Μοντιέλ, Ναουέλ Μολίνα), οι οποίοι αναμένεται να δώσουν το «παρών».

Γιατί, όμως, προέκυψε αυτός ο… περονόσπορος και οι ποδοσφαιριστές πέφτουν σαν τα… κοτόπουλα, χάνοντας ένα από τα πιο σημαντικά (για κάποιους το πιο σημαντικό) ραντεβού της καριέρας τους;

Απλούστατα γιατί το αγωνιστικό καλαντάρι είναι απάνθρωπο. Οι παίκτες δίνουν στάνταρ πάνω από 50-60 αγώνες τη σεζόν, συνυπολογίζοντας σύλλογο και εθνική ομάδα, με αποτέλεσμα οι μυϊκοί τραυματισμοί να είναι στην ημερήσια διάταξη.

Οι αγώνες, σε συνδυασμό με τα ατελείωτα ταξίδια και τις προπονήσεις, περιορίζουν στο ελάχιστο τις ημέρες ξεκούρασης-αποκατάστασης. Και, παρά τις φωνές απόγνωσης των ποδοσφαιριστών, των προπονητών και του παγκοσμίου συνδικάτου των παικτών (FIFPro), οι αρμόδιοι κλείνουν τα αυτιά τους.

Ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, εμπνεύστηκε (ξεκάθαρα για οικονομικούς λόγους), το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, το οποίο έκανε πρεμιέρα το περασμένο καλοκαίρι και ευθύνεται για την κακή προετοιμασία πολλών ομάδων και τους επιπλέον τραυματισμούς που τις ταλαιπώρησαν και τις ταλαιπωρούν.

Συν τοις άλλοις, η αύξηση των ομάδων στο Μουντιάλ από 32 σε 48, επιμηκύνει κατά μία εβδομάδα τη διοργάνωση, η οποία θα ολοκληρωθεί στις 19 Ιουλίου. Οι παίκτες, δηλαδή, των ομάδων που θα φτάσουν μέχρι τα ημιτελικά θα ολοκληρώσουν τις υποχρεώσεις τους λίγες ώρες προτού μπει το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου (με μικρό και μεγάλο τελικό).

Τα κυριότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα εκκινούν στα μέσα Αυγούστου, όπερ σημαίνει ότι η προετοιμασία των ομάδων θα έχει ήδη ξεκινήσει εκείνες τις ημέρες. Οι μουντιαλικοί διεθνείς, βεβαίως, θα έχουν διακοπές, αλλά φαντάζει απίθανο αυτές να διαρκέσουν 28 ημέρες, όπως ορίζουν οι κανονισμοί για την πλήρη και σωστή αποκατάσταση μετά από τόσο επίπονη προσπάθεια.

Oλα τα παραπάνω στοιχεία, όμως, δεν κάνουν να ιδρώσει το αυτί του Ινφαντίνο και των συμβούλων του. Ηδη στα γραφεία της FIFA συζητείται σοβαρά και έντονα η πιθανότητα στο επόμενο, επετειακό (για τα εκατό χρόνια) Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030, σε Ισπανία, Πορτογαλία, Μαρόκο, οι συμμετέχουσες ομάδες να αυξηθούν στις… 64! Η απληστία, ως γνωστόν, δεν έχει πάτο…