Κοιτάζοντας προς την εξέδρα των οπαδών τους, των Αργεντινών εκείνων που για άλλη μια μεγάλη διοργάνωση έζησαν απίθανα πράγματα και θα ευγνωμονούν για πάντα τον άνθρωπο που προκαλεί τα μαγικά και ανεξήγητα γεγονότα στο χορτάρι, οι παίκτες του Σκαλόνι δάκρυζαν. Ακούγοντας την ιαχή «Μέσι, Μέσι» από τον κόσμο, οι συμπαίκτες του ηγέτη της «αλμπισελέστε» καταλάβαιναν πως πλέον ο κύκλος κλείνει. Και το κλάμα τους ήταν σχεδόν γοερό. Ο Ντε Πολ, ο Παρέδες, ο Μολίνα, ο Λαουτάρο, ο Λισάντρο…

Και αυτό είναι που ούτε χρειάζεται εξήγηση, ούτε λέξεις. Αλλά και που θα πρέπει να τονιστεί στον μέγιστο βαθμό. Γιατί η εθνική ομάδα της Αργεντινής, σε ό,τι αφορά στην παρουσία της σε Μουντιάλ ή σε Copa America στο προσεχές μέλλον, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχει πλέον τον Μέσι να την κουβαλά. Και μαζί με το δικό του κουβάλημα, να θέλουν όλοι σαν… λυσσασμένοι να τον βοηθήσουν και να του προσφέρουν ό,τι του αξίζει από αυτό το άθλημα, το οποίο εκείνος έκανε συνεχώς πιο όμορφο. Πιο… εξωγήινο. Και ήταν τόσο ωραία η αίσθηση πως ουδείς ήθελε να μπει σε διαδικασία αναζήτησης του «μα πώς διάολο τα κάνει αυτά;».

Ο αγνός ποδοσφαιρικός κόσμος δεδομένα έπιασε τον εαυτό του να περιμένει φέτος κάθε ξεχωριστό παιχνίδι της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Γιατί εκείνος, ο Λίο, φρόντισε να το προκαλέσει αυτό. Από το χατ-τρικ του με το «καλησπέρα» κόντρα στην Αλγερία. Από εκείνη την ενέργεια που απλά πήρε την μπάλα και την «πέταξε» στα δίχτυα για το… «καλωσορίσατε, καθίστε αναπαυτικά κι απολαύστε τη διαδρομή…».

Από το ματς με την Αυστρία όπου όλος ο πλανήτης περίμενε να τον δει να σπάει το ρεκόρ του Μίροσλαβ Κλόζε για τα περισσότερα γκολ στην ιστορία του Μουντιάλ και τελικά έχασε πέναλτι. Και πήρε το αίμα του πίσω με δυο γκολ, το ένα εκ των οποίων με το πιο χαρακτηριστικό αριστερό πλασέ που έχει επιδείξει εκείνος, όλα αυτά τα χρόνια της καριέρας του.

Και μετά, το πανέξυπνο φάουλ που εκτέλεσε απέναντι στην Ιορδανία. Δεν θα την άφηνε… με το παράπονο. Θα τον έβλεπε κι αυτή να σκοράρει. Την «κόλλησε» από την μπαλιά του Λισάντρο στο ματς με το Πράσινο Ακρωτήρι και «εκτέλεσε» ψηλά τον Βοζίνια για άλλη μια στιγμή Μέσι. Βασικά, μαγείας. Αλλά το ίδιο είναι, πια…

Η Αίγυπτος σχεδόν θα μπορεί να λέει υπερήφανα πως αποκλείστηκε γιατί έτσι το αποφάσισε ο μεγάλος ποδοσφαιρικός Θεός. Γιατί ο τρόπος που ο Μέσι πάλι έχασε πέναλτι, αλλά πάλι με ασίστ και γκολ, πανηγυρίζοντας πιο έξαλλα ίσως και από τον τελικό του Champions League του 2011, έσωσε την παρτίδα για το 3-2 που ήρθε με τον Έντσο. Και δάκρυα. Τα πρώτα.

Η πίεση, το άγχος, οι σκέψεις, ο χρόνος που κυλούσε αντίστροφα, η ανάγκη να ηγηθεί και η μοίρα του που τον οδήγησε εκεί που έπρεπε για το φοβερό τελείωμα με το αριστερό στο 2-2… Πόσο Λίο στιγμές όλες αυτές… Η Ελβετία τού γλίτωσε, αλλά έκανε την ασίστ για το κεφάλι του Μακ Άλιστερ στο πρώτο από τα τρία τέρματα της άνετης επικράτησης και της πρόκρισης στα ημιτελικά.

Η Αγγλία τον είχε… στο τσεπάκι. Μέχρι να βρει την αφορμή, να οσμιστεί τον κίνδυνο και να «χτυπήσει» με δυο ασίστ για το 2-1 και τη νέα τεράστια ανατροπή στα τελευταία λεπτά. Πάλι έτρεξε, πέταξε στον αέρα, πανηγύρισε σαν τρελός και στο φινάλε, άλλος ένας τελικός. Ένα σύνολο παικτών που έχουν την ενότητά τους, ως το πιο ισχυρό και σημαντικό κίνητρο. Που μπορεί αγωνιστικά να υστερούσαν σε σημεία από τους αντιπάλους τους, αλλά έχουν ορκιστεί πως όσο υπάρχει χρόνος, θα προτιμήσουν να «πεθάνουν» στο χορτάρι απ’ το να σταματήσουν την προσπάθεια.

Η Ισπανία ήταν πάνω από εκείνους. Και από τον Λίο. Που απομονώθηκε, εξουδετερώθηκε, ήταν κουρασμένος και περίμενε κάποια στιγμή που εκ των άνωθεν θα του δινόταν η οδηγία. «Τώρα, Λίο, δικό σου…». Αυτό δεν ακούστηκε ποτέ. Ακόμα κι αν στα τελευταία λεπτά της παράτασης του τελικού, η Ισπανία καρδιοχτύπησε. Άραγε, πού θα πήγαινε εκείνο το «γεμάτο» σουτ από τα όρια της περιοχής αν δεν σταματούσε στο πρόσωπο του Μερίνο; Τι θα έγραφε η ιστορία; Δεν θα το μάθουμε.

Στα 39 του, τους πήρε από το χέρι. Κι εκείνοι, έκαναν το ίδιο, όταν αυτός δεν μπορούσε. Και έπεφταν σε κάθε μάχη για χάρη του. Και το ήθελαν περισσότερο για τον ηγέτη τους και λιγότερο για τα δικά τους ποδοσφαιρικά κατορθώματα. Δεν ήρθε. Ήρθαν δάκρυα, απογοήτευση και ένα ιστορικό τέλος για αυτή την Αργεντινή. Αλλά και πάλι, ήταν το Μουντιάλ του. Ούτε του Νεϊμάρ, ούτε του Κριστιάνο που επίσης μετά από 6 διοργανώσεις λογικά έπαιξε για τελευταία φορά στο Μουντιάλ. Ούτε του Μόντριτς, ούτε του Οτσόα, ούτε κάποιου άλλου.

Ο Λίο το υπέγραψε κι αυτό. Κι ας είχε πόνο στο τέλος. Τουλάχιστον, μετά το έπος του '22, ο Μέσι αποχαιρετά το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό stage με ήρεμη ψυχή…

Για το καλοκαίρι του 2026, τα μεγάλα βράδια, τα ξενύχτια, τα ματς που τελείωναν... ξημερώματα, τα πρωινά που έλεγε ο κόσμος την «καλημέρα» του με την μπάλα να κυλά και την Αργεντινή να προχωρά, του οφείλει η ποδοσφαιρική ανθρωπότητα, ακόμα ένα μεγάλο «ευχαριστώ»...

Πηγή: sport-fm.gr