Λατρεύει το φούτμπολ και πανηγύρισε με την ψυχή του την κατάκτηση του πρωταθλήματος μπάσκετ από τους Νιου Γιορκ Νικς για πρώτη φορά ύστερα από 53 χρόνια, παρότι αποδοκιμάστηκε έντονα κατά την παρουσία του σε έναν από τους τελικούς του ΝΒΑ στο θρυλικό «Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν».

Oποτε βρίσκει χρόνο στην υπερφορτωμένη ατζέντα του, δεν χάνει την ευκαιρία να παίξει μια παρτίδα γκολφ, το οποίο απολαμβάνει ακόμη περισσότερο ως τηλεθεατής, όπως άλλωστε και την πυγμαχία.

Και το ποδόσφαιρο; Το soccer, όπως το λένε στα μέρη του; Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι φαν και δεν το έχει κρύψει ποτέ. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, όμως, γνωρίζει ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο δίνει τεράστια οικονομική δυναμική στη χώρα του και, για να είναι ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, θα ήταν ιδεατή μια ιστορικά καλή πορεία της εθνικής ομάδας.

Γι’ αυτό, στο πλαίσιο της κλήρωσης του περασμένου Δεκεμβρίου, στην οποία ο καλός φίλος του και πρόεδρος της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο του απένειμε το βραβείο Ειρήνης για τους οκτώ πολέμους που καυχιέται πως έχει σταματήσει, ο πλανητάρχης είχε μια ολιγόλεπτη εγκάρδια συνομιλία με τον ομοσπονδιακό προπονητή Μαουρίσιο Ποτσετίνο.

Και τι τον ρώτησε, ωθούμενος από την άγνοιά του για το άθλημα και το σύμπλεγμα… ανωτερότητας που μονίμως τον διακατέχει; «Κόουτς, πιστεύεις ότι μπορούμε να κατακτήσουμε το Μουντιάλ;». Ο Αργεντινός, ο οποίος έχει μυηθεί στη νοοτροπία «Made in USA» στα λιγότερα από δύο χρόνια που βρίσκεται στο τιμόνι της εθνικής ομάδας, του είπε ακριβώς αυτό που ήθελε να ακούσει. «Βεβαίως, κύριε πρόεδρε. Και ξέρετε γιατί; Επειδή είμαστε στις Ηνωμένες Πολιτείες!».

Εξι μήνες αργότερα, ο 54χρονος «Ποτς» παρουσίασε στα αμερικανικά γήπεδα μια γεμάτη φρεσκάδα ομάδα που τρέχει ασταμάτητα (μεγάλο πλεονέκτημα μετά μια επίπονη σεζόν), ξέρει μπάλα, πέτυχε την ευρύτερη νίκη της ιστορίας της σε Μουντιάλ (4-1 την Παραγουάη) και πλέον ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει στη φάση των «32» τη –μάλλον βατή αντίπαλο– Βοσνία και Ερζεγοβίνη έχοντας ενθουσιάσει το κοινό της. Πιθανότατα και τον Τραμπ, ο οποίος λάμπει διά της απουσίας του από τα γήπεδα, αλλά έγινε γνωστό ότι θα βρεθεί σίγουρα στον τελικό της 19ης Ιουλίου. Και εκεί, μαζί με τον Ινφαντίνο, θα παραδώσουν το τρόπαιο στον αρχηγό της παγκόσμιας πρωταθλήτριας. Ιδανικό σενάριο για τον πρόεδρο; Αυτός να είναι ο βετεράνος αμυντικός Τιμ Ρίαμ, ο κάπτεν της αστερόεσσας…

Ο καλός πατριωτισμός

Δεκαεπτά από τους είκοσι έξι ποδοσφαιριστές του τωρινού ρόστερ των ΗΠΑ αγωνίζονται στην Ευρώπη και οι δεκατέσσερις στα πέντε μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία). Η εμπειρία από τα απαιτητικά παλκοσένικα, δηλαδή, δεν τους λείπει, όπως όμως και η δίψα για να πετύχουν κάτι σπουδαίο σε αυτή τη διοργάνωση.

Τον περασμένο Μάρτιο, ο Ποτσετίνο προγραμμάτισε δύο φιλικά με Βέλγιο και Πορτογαλία, με διττό σκοπό: να δουν οι παίκτες σε τι επίπεδο βρίσκονται και, ταυτόχρονα, να αφυπνιστούν σε περίπτωση που τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Οι κακές εμφανίσεις και οι βαριές ήττες, έστω και φιλικές (2-5 και 0-2 αντιστοίχως) λειτούργησαν σαν «καμπανάκια» για τον Κρίστιαν Πούλισικ, τον Γουέστον ΜακΚένι και τους συμπαίκτες τους.

Οταν άρχισαν τα επίσημα, όλοι έδειξαν ότι έμαθαν από το πάθημα, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που μεταξύ τους συζητούν ακόμη και αυτό το τρελό ενδεχόμενο της διεκδίκησης του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

«Αν δεν το πιστεύατε, αρχίστε να το κάνετε», ήταν πριν από λίγες ημέρες η προτροπή για το αμερικανικό (ποδοσφαιρικό) όνειρο από τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, με την ιδιότητα του σχολιαστή του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου «Fox Sports».

Με αυτήν την ψυχολογία, άλλωστε, πηγαίνουν στο γήπεδο οι Αμερικανοί φίλαθλοι, οι οποίοι βγάζουν προς τα έξω τον καλύτερο εαυτό τους, αντιπροσωπεύοντας τον υγιή πατριωτισμό. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση Τραμπ να επιμένει να σπείρει την ξενοφοβία και το μίσος προς τους μετανάστες, αλλά ο κόσμος έχει αγκαλιάσει όσο ποτέ άλλοτε μια εθνική ομάδα που διαθέτει πλειάδα παικτών που είναι απόγονοι μεταναστών.

Οι γυναίκες έδειξαν τον δρόμο

Το 1994, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξένησαν για πρώτη φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο σε επίπεδο ανδρών, οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι οι φίλαθλοι πανηγύριζαν όταν η μπάλα περνούσε πάνω από το οριζόντιο δοκάρι, γιατί νόμιζαν ότι είχε επιτευχθεί γκολ (όπως στο αμερικανικό φούτμπολ).

Η χώρα δεν είχε επαγγελματικό πρωτάθλημα και η εθνική ομάδα αποτελείτο ως επί το πλείστον από πρώην κολεγιόπαιδες και ημιεπαγγελματίες, με την οργανωτική επιτροπή να τρέμει μήπως δεν πουλήσει τα εισιτήρια, φόβος που δεν επιβεβαιώθηκε. Κάθε άλλο, μάλιστα.

Η ομάδα κατάφερε να προκριθεί στα νοκ άουτ (για πρώτη φορά μετά το 1930), όταν έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία, αλλά οι βάσεις για μια ποδοσφαιρική επανάσταση είχαν μπει.

«Αν μας έλεγες το 1994 ότι το MLS (Major League Soccer, το επαγγελματικό πρωτάθλημα των Ηνωμένων Πολιτειών) θα είχε τριάντα ομάδες, με 22 γήπεδα κατασκευασμένα ειδικά για ποδόσφαιρο και με μέσο όρο εισιτηρίων ανά αγώνα τις 20.000… ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα», παραδέχεται ο τότε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας των Ηνωμένων Πολιτειών Σουνίλ Γκουλάτι, για μια άλλη, τελείως διαφορετική και μη ποδοσφαιρική εποχή.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, η ποδοσφαιρική κουλτούρα έχει μπει για τα καλά στην αμερικανική κοινωνία, χάρη στον πανεπιστημιακό αθλητισμό και, πρωτίστως, στον δρόμο που άνοιξαν διάπλατα οι γυναίκες.

Τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα (1991, 1999, 2015, 2019) και πέντε χρυσά σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1996, 2004, 2008, 2012, 2024) επιβεβαίωσαν την κυριαρχία των ΗΠΑ στο ποδόσφαιρο γυναικών, καθρέφτης στον οποίο κοιτάζονται οι άνδρες, γνωρίζοντας ότι ακόμη πρέπει να διασχίσουν πολύ δρόμο για να πλησιάσουν έστω σε μια τέτοια επιτυχία.

Γίνονται τα κατάλληλα βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, στο πρόσωπο του Ποτσετίνο φαίνεται πως έχει βρεθεί ο ιδανικός καθοδηγητής και ο ενθουσιασμός του κόσμου που γεμίζει το γήπεδο, παρασύρει τους ποδοσφαιριστές που έχουν άγνοια κινδύνου και, στα νοκ άουτ, θα κληθούν να αποδείξουν αν μπορούν να φτάσουν στην υπέρβαση. Φαντάζει απίθανο αλλά, πώς το είπε ο Ποτσετίνο; «Είμαστε στις Ηνωμένες Πολιτείες!».

Από τον Πελέ στον Μέσι, με πρεσβευτή τον Μπέκαμ

Μέχρι το 1967, το ποδόσφαιρο στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν επί της ουσίας ερασιτεχνικό. Δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα δύο επαγγελματικές λίγκες (United Soccer Association και National Professional Soccer League), οι οποίες συγχωνεύθηκαν άμεσα στη North American Soccer League (NASL).
Η δημοτικότητα του πρωταθλήματος εκτοξεύθηκε όταν οι Κόσμος της Νέας Υόρκης έστρωσαν χαλί εκατομμυρίων δολαρίων στον Πελέ, η παρουσία του οποίου γέμισε τα γήπεδα και προσείλκυσε και άλλους αστέρες παγκόσμιας κλάσης, όπως ο Γιόχαν Κρόιφ, ο Φραντς Μπεκενμπάουερ ή ο Τζορτζ Μπεστ.

Αποδείχθηκε, όμως, ότι οι παχειές αγελάδες είχαν ημερομηνία λήξης και, το 1984, το NASL διαλύθηκε λόγω οικονομικών δυσχερειών. Το κολεγιακό πρωτάθλημα και αυτό των γυναικών κράτησαν (σχετικά) ζωντανό το ενδιαφέρον των Αμερικανών για το άθλημα, το οποίο πήρε και πάλι τεράστια ώθηση χάρη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994.

Είναι χαρακτηριστικό πως μόλις δύο χρόνια μετά τη διεξαγωγή του Μουντιάλ δημιουργήθηκε το MLS, το οποίο αργά αλλά σταθερά κέρδισε τη θέση του ανάμεσα στις παραδοσιακές λίγκες της χώρας σε φούτμπολ (NFL), μπάσκετ (ΝΒΑ), μπέιζμπολ (MLB) και χόκεϊ επί πάγου (NHL).
Πλέον, το αμερικανικό πρωτάθλημα θεωρείται από τη FIFA το 16ο πιο δυνατό στον κόσμο. Η ομοσπονδία της χώρας έχει εγγεγραμμένες 127 επαγγελματικές ομάδες (102 στους άνδρες και 25 στις γυναίκες), ενώ οι 18 από τους 50 ποδοσφαιρικούς συλλόγους με τη μεγαλύτερη εμπορική αξία στον πλανήτη ανήκουν στο MLS.

Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ με τη μεταγραφή του στους Λος Αντζελες Γκάλαξι υπήρξε ο πιονέρος και αυτός που άνοιξε τον δρόμο για μεγάλα αστέρια που διέσχισαν τον Ατλαντικό. Ως παράγων πλέον, ο χαρισματικός Αγγλος συνέβαλε τα μέγιστα στη συμφωνία με τον Λιονέλ Μέσι, η παρουσία του οποίου εκτόξευσε τη δημοτικότητα του αθλήματος και τον αντίκτυπό του στη χώρα και ειδικά στις νεότερες ηλικίες.
Η βάση των φιλάθλων ξεπερνάει τα 60 εκατομμύρια και οι ποδοσφαιρόφιλοι ξοδεύουν σε σχετικά προϊόντα περισσότερα κατά μέσον όρο από τους αντίστοιχους σε μπέιζμπολ, μπάσκετ ή φούτμπολ!

Τα δυνατά brands συρρέουν για να υπογράψουν μεγάλες χορηγικές συμφωνίες, το soccer κοντράρεται πλέον με τα παραδοσιακά αμερικανικά αθλήματα και η εξέλιξή του δείχνει μόνο ανοδική τάση. Από τον Πελέ μέχρι τον Μέσι μεσολάβησε περίπου μισός αιώνας, αλλά φαίνεται σαν να έχει περάσει πολύ περισσότερος χρόνος.