Του Βασίλη Σαμπράκου

Στα μάτια κάποιου που γνωρίζει τον τρόπο ανέλιξης του Τζιάνι Ινφαντίνο μέχρι τη θέση του προέδρου της FIFA, η σημερινή πραγματικότητα στην οποία μπαίνει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, με την ανεπανάληπτη ακύρωση μιας κόκκινης κάρτας, δεν προκαλεί έκπληξη.

Ενας Ιταλοελβετός δικηγόρος, χωρίς καμία προηγούμενη σχέση με το ποδόσφαιρο, «προσγειώθηκε» το 2000, στα 30 του, στην UEFA και μετά από τέσσερα χρόνια ήταν επικεφαλής των νομικών υποθέσεων και του τμήματος αδειοδότησης των ποδοσφαιρικών συλλόγων. Αξιοποιώντας τη δικτύωση που του εξασφάλισε το δεύτερο τμήμα, ανελίχθηκε, μετά από τέσσερα χρόνια, στη θέση του γενικού γραμματέα της UEFA, το 2009. Και όταν είδε το κενό που δημιούργησε η αποκαθήλωση των προέδρων της UEFA Μισέλ Πλατινί και της FIFA Σεπ Μπλάτερ, ο πρώην στενός συνεργάτης του Πλατινί βρέθηκε, το 2016, να είναι υποψήφιος πρόεδρος της FIFA με τη στήριξη της UEFA. Και, τι έκπληξη, εξελέγη.

Στο Μουντιάλ του 2018 έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος της Φιλίας από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος ήθελε με αυτό τον τρόπο να μοιραστεί με τον πλανήτη την ικανοποίησή του για τις υπηρεσίες που προσέφερε ο πρόεδρος της FIFA στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Στο Μουντιάλ του 2022 έδωσε αγώνα για να αποκρούσει κάθε κατηγορία εναντίον του Κατάρ περί καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και σε μια πραγματικά ιστορική στιγμή, κατά την απονομή του τροπαίου, ο Ινφαντίνο επέτρεψε στον εμίρη του Κατάρ Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ Θανί να φορέσει στον έκπληκτο Λιονέλ Μέσι έναν αραβικό μανδύα, κρύβοντας τη φανέλα της Αργεντινής την κορυφαία στιγμή της καριέρας ενός εμβληματικού ποδοσφαιριστή. Τον καιρό εκείνο ένα πλήθος άρθρων σε μίντια, όπως το Time, το Vanity Fair και ο Guardian, υποστήριξαν ότι η FIFA βοήθησε το Κατάρ να εκμεταλλευθεί το Μουντιάλ για να βελτιώσει τη διεθνή εικόνα του, αντί να διατηρήσει μία «θεσμική απόσταση» από τη διοργανώτρια χώρα.

Σήμερα, ο Ινφαντίνο διαβάζει άρθρα σαν αυτό της γαλλικής Le Monde, που τον περιγράφει ως ηγέτη που έχει καλλιεργήσει στενές σχέσεις με αυταρχικούς και ισχυρούς πολιτικούς, υποστηρίζοντας ότι αυτή η στρατηγική είναι χαρακτηριστική της προεδρίας του στη FIFA. Προφανώς, αυτό δεν αποδεικνύει ότι οι αποφάσεις του υπαγορεύονται από αυτούς τους ηγέτες. Εξηγεί όμως γιατί, όταν προκύπτει μια υπόθεση όπως αυτή με τον Τραμπ και τον Μπάλογκαν, τα μίντια, και τελικά η πλειονότητα του πλανήτη, τη βλέπουν μέσα από το ίδιο πρίσμα: αναρωτιούνται αν η θεσμική ανεξαρτησία της FIFA επηρεάζεται από τις ιδιαίτερα στενές σχέσεις του προέδρου της με πολιτικούς ηγέτες.

Ενας πρόεδρος της FIFA που απένειμε στον Τραμπ το Βραβείο της Ειρήνης (FIFA Peace Prize), για τις «προσπάθειές του να προωθήσει την ειρήνη», όπως μας είπε, θα δίσταζε να ακυρώσει μια κόκκινη κάρτα; Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Ινφαντίνο είναι, τουλάχιστον «ειλικρινής» και «διαφανής». Δεν κρύβει ότι συνδέεται στενά με τους ηγέτες των κρατών που είναι έτοιμοι να πληρώσουν όσο όσο για να διοργανώσουν ένα Μουντιάλ.

Είχε εκ των προτέρων δηλώσει άλλωστε ότι θεωρεί «κρίσιμη» τη σχέση του με τον Τραμπ. Mας είχε κάνει σαφές με τη συμπεριφορά του ότι η FIFA έχει επενδύσει πολιτικά στην αμερικανική κυβέρνηση. Η διοργάνωση του Μουντιάλ εξαρτάται από ζητήματα όπως η ασφάλεια, οι βίζες, οι μετακινήσεις, η φορολογία και η συνεργασία με ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Ο Ινφαντίνο είχε επανειλημμένα δείξει ότι θεωρεί στρατηγικής σημασίας τη διατήρηση άριστων σχέσεων με τον Λευκό Οίκο.

Τηρώντας την «παράδοση» που ξεκίνησε στο Κατάρ, ο Ινφαντίνο έχει τάξει εδώ και εβδομάδες στον Τραμπ ότι θα απονείμει το τρόπαιο στον νικητή. Τώρα, αν του έχει υποσχεθεί και ότι θα απονείμει το τρόπαιο στην ομάδα των ΗΠΑ αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Ομως, ποιος θα έπεφτε από τα σύννεφα και με αυτό; Στην εποχή του Ινφαντίνο, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Ειδικά, όταν πρόκειται για αρχηγό κράτους πρόθυμο να πληρώσει καλά για τα ακριβά του γούστα.