Γράφει ο Κώστας Βαϊμάκης

Τι «άσο» θα πάρει ο Ομπράντοβιτς; Ποιος παίκτης τού κάνει και ποιος δεν τού κάνει; Τι είδους μπάσκετ θα παίξει; Πώς θα καλύψει την πώληση Οσμαν; Θα πάρει παίκτη στο «2-3» ή θα κατεβάσει εκεί τον Χέιζ-Ντέιβις; Θα είναι η πρώτη φορά στην καριέρα του που δεν θα έχει κάποιον «-ιτς» στο ρόστερ του; Θα εμπιστευτεί Αμερικανούς ή τους «αγαπημένους του Ευρωπαίους»; Από την ημέρα που επέστρεψε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, όλοι προσπαθούν να μπουν στο μυαλό του, να βρουν τι θα κάνει, να μαντέψουν τις επιλογές του. Ολα αυτά, με γνώμονα το παρελθόν: τι έκανε στην πρώτη του θητεία στον Παναθηναϊκό κυρίως, αλλά και τι έκανε στη Φενέρ και την Παρτίζαν. Λες και είναι κανένας προπονητής που του αρέσει να κοπιάρει τον εαυτό του ή κάνει τα ίδια πράγματα όπου κι αν πηγαίνει.

Ο Ομπράντοβιτς έχει πανηγυρίσει Ευρωλίγκες με ακριβά ρόστερ και την ταμπέλα του φαβορί και έχει πάρει Ευρωλίγκα με την Μπανταλόνα, ως το μεγάλο αουτσάιντερ ή με τον Παναθηναϊκό στην Μπολόνια, εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Εχει αναδείξει παίκτες που δεν «γέμιζαν το μάτι», έχει «παρκάρει στην εξέδρα» ακριβές μεταγραφές, έχει αλλάξει θέση σε παίκτες, έχει μετατρέψει επιθετικά όπλα σε αμυντικά εργαλεία, έχει βγάλει άσους από τα μανίκια του ακόμα κι όταν φοράει κοντομάνικα.

Πάνω απ’ όλα, έχει επανεφεύρει το μπάσκετ άπειρες φορές, έχει σπάσει νόρμες και στερεότυπα, έχει πάει κόντρα στη λογική, έχει μια λύση για κάθε πρόβλημα που μπορεί να του προκύψει. Και στα χέρια του, οι παίκτες που πραγματικά δούλεψαν, μόχθησαν, έδειξαν διάθεση να μάθουν και να βάλουν κι άλλα στοιχεία στο παιχνίδι τους, στοιχεία που δεν γνώριζαν καν ότι είχαν μέσα τους, είτε πήγαν στο ΝΒΑ, είτε σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, είτε έγιναν θρύλοι στις ομάδες που βρίσκονταν, εκτοξεύοντας τη χρηματιστηριακή τους αξία, βγάζοντας χρήματα, αποκτώντας ένα πολύ μεγαλύτερο μπασκετικό στάτους.

Γιατί επέστρεψε;

Διότι η Αθήνα είναι το δεύτερο σπίτι του και ο Παναθηναϊκός η ομάδα της καρδιάς του. Εδώ αγάπησε και αγαπήθηκε όπως πουθενά αλλού, εδώ είχε «λευκή επιταγή» να πάρει όποιον επιθυμούσε ή να αφήσει εκτός όποιον επιθυμούσε, εδώ τον σεβαστήκαμε, τον αγκαλιάσαμε, τον αποθεώσαμε, βρήκε το απόλυτο «πακέτο». Και τέτοιες σχέσεις ζωής, ούτε τις λησμονείς, ούτε τις ξεγράφεις: Δεν υπήρξε μισή φορά που να επέστρεψε ως αντίπαλος και να μην κόντεψε να γκρεμιστεί το ΟΑΚΑ από τα χειροκροτήματα και τις ζητωκραυγές.

Ο Ομπράντοβιτς έδωσε τα πάντα στον Παναθηναϊκό και πήρε τα πάντα απ’ αυτόν – σε κάθε επίπεδο, όχι μόνο οικονομικό αλλά και συναισθηματικό. Τα χρόνια του στην Ελλάδα, ήταν τα πιο παραγωγικά και «αγαπησιάρικα», με πέντε Ευρωλίγκες, αμέτρητους εγχώριους τίτλους και καθολική αναγνώριση. Τέτοιο περιβάλλον δεν βρήκε ούτε στη Φενέρ, ούτε καν στην πατρίδα του στην Παρτίζαν. Δεν αναφέρομαι μόνο στο μπάτζετ, που φυσικά δεν μπορούσε να φτάσει αυτό που του έστρωνε στα πόδια η οικογένεια Γιαννακόπουλου: Ο τρόπος που του συμπεριφέρθηκαν αρκετοί παίκτες του στο Βελιγράδι –και όχι μόνο οι «κακοί Αμερικανοί»– και ουσιαστικά τον ανάγκασαν να παραιτηθεί, είναι μνημείο αχαριστίας και ασχετοσύνης. Αλλά ουδέν κακόν, αμιγές καλού: Αν δεν το είχαν κάνει, ο Ζοτς πιθανότατα δεν θα κυκλοφορούσε ελεύθερος και ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να τον φέρει πίσω.

«Μα είναι μεγάλος και παρωχημένος»

Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ετών 66, με εννέα Ευρωλίγκες στη βαλίτσα του: μεγάλος σε ηλικία και παρωχημένος. Πέδρο Μαρτίνεθ, ετών 65 με μηδέν Ευρωλίγκες: το κάτι φρέσκο στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, επειδή πήγε με τη Βαλένθια Final-4 και πήρε πρωτάθλημα Ισπανίας. Oποιος έχει πει κάτι τέτοιο, προφανώς ξέχασε να βουτήξει το γλώσσα του στο μυαλό του.

Το πόσο «γέρος» ή «παρωχημένος» είναι ο Ομπράντοβιτς, καλώς ή κακώς, θα το μάθουμε σύντομα – για άλλους θα είναι «καλώς» και για άλλους «κακώς». Απλά όσοι έσπευσαν να βγάλουν αμφιβολία ή πρόωρη κριτική ή χολή ή οτιδήποτε άλλο, από άγνοια ή από παλιές πληγές και σημάδια που άφησε στο σώμα και την ψυχή τους, ας κάνουν λιγάκι υπομονή. Από την προηγούμενη θητεία του στους «πράσινους» έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλα αυτά τα χρόνια έμεινε στάσιμος ή κολλημένος σε μια συγκεκριμένη μανιέρα, ή πεισματικά προσκολλημένος σε μια συγκεκριμένη συνταγή. Και το αν είχε μεγαλύτερες ή μικρότερες επιτυχίες φεύγοντας από τη χώρα μας, είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων: Μπάτζετ, εμπιστοσύνης, παικτών, περιβάλλοντος, χώρας, κατάστασης των αντιπάλων.

Ο τάδε δεν είναι «παίκτης Ομπράντοβιτς»

Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά απόλυτη, ποιος είναι και ποιος δεν είναι «παίκτης Ομπράντοβιτς»; Επειδή κάποιοι νομίζουν ότι τον ξέρουν, σημαίνει ότι τον ξέρουν κιόλας; Επειδή έπαιρνε παίκτες με το τάδε ή το δείνα αγωνιστικό στυλ πριν από 15 χρόνια στην Ελλάδα ή πριν από 5 χρόνια στην Τουρκία, σημαίνει αυτόματα ότι και σήμερα, το 2026, θα πάρει παίκτες με το ίδιο στυλ ή θα τους χρησιμοποιεί με τον ίδιο τρόπο όπως κάποτε;

Για τον «άσο» του Παναθηναϊκού, έχει γραφτεί από Γουέστμπρουκ και Ντ’ Αντζελο Ράσελ, μέχρι Φρανσίσκο, Μαλεντόν, Καμπάσο, Γουΐλιαμς-Γκος, Μπόλντουιν και δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος. Μόνο που σημασία δεν έχει τι ξέρω και τι δεν ξέρω εγώ ή οι δημοσιογράφοι ή οι «insiders» ή οι φίλαθλοι, αλλά τι ξέρει ο ίδιος. Διότι εκείνος έχει στο μυαλό του κάτι που δεν έχει κανείς άλλος: Τη Μεγάλη Εικόνα. Το ποιος «δένει» με ποιον, ποιος καλύπτει όλα τα κουτάκια, ποιος έχει αγωνιστικές αρετές που καμουφλάρουν τις αδυναμίες κάποιου άλλου, ποιος είναι καλύτερο fit στο ρόστερ που έχει διαμορφωθεί, ώστε να υπάρχει η ιδανική ισορροπία ανάμεσα στην αμυντική σκληράδα και τον επιθετικό πλουραλισμό. Ολα αυτά, εμείς τα μαντεύουμε, ενώ εκείνος τα γνωρίζει. Οπότε αν του κάνει ο Γουέστμπρουκ, ο Φρανσίσκο ή ο… Μάτζικ Τζόνσον, το ξέρει εκείνος καλύτερα.