Είναι κωμικοτραγικό να βλέπεις κυβερνητικούς αξιωματούχους και εκπροσώπους να μιλάνε για ώρες χωρίς ποτέ να τολμούν να ψελλίσουν -όπως ακριβώς κάνει και ο Πρόεδρος- την «καταραμένη» λέξη «λύση». Στόχος, τονίζουν όλοι, είναι η επανέναρξη των συνομιλιών, άλλως κουνουσμά. Δεν υπάρχει άλλος στόχος βασικά. Βλέπετε, η λέξη λύση προκαλεί αναφυλαξία σε πολλούς συγκυβερνώντες και πρέπει να την αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι. Εξάλλου οι συνομιλίες είναι στόχος εφικτός και ακίνδυνος. Ευκολάκι να τον πετύχουμε. Ενώ για λύση, βάζουμε τον πήχη ψηλά με κίνδυνο -ως συνήθως- να περάσουμε από κάτω. Μα τί ακριβώς φοβόμαστε; Μήπως δεν είμαστε συνηθισμένοι να περνάμε κάτω από τον πήχη; Relax people.

Λυπάμαι που δεν συμμερίζομαι την γενικότερη αισιοδοξία και το κλίμα ευφορίας που επικρατεί. Πολύ βόλεψε μερικούς το στάτους κβο -ένα άβολο comfort zone για όλους μας- όσο κι αν το «άβολο comfort zone» ακούγεται από μόνο του οξύμωρο. Ποιος μπορεί να ρισκάρει την -σχετική έστω- ασφάλειά του, για τα όσα άγνωστα και κατ’ επέκταση αμφιλεγόμενα και απρόβλεπτα μπορεί να φέρει μια λύση; Μια λύση μάλιστα που κάποιοι εργολαβικά και συστηματικά έχουν φροντίσει να δαιμονοποιήσουν; Ονόματα δεν λέμε, υπολείψεις δεν θίγουμε. Ολόκληρες καριέρες κτίστηκαν πάνω στο Κυπριακό. Μην αφήσουμε και τους ανθρώπους άνεργους.
Στόχος μας, λέει ο Πρόεδρος, η συνέχιση των συνομιλιών από εκεί που διακόπηκαν. Όλα καλά, όλα ανθηρά. Μα πείτε μου, αν έχετε το Θεό σας, πως ζητούμε να πάμε στα συμφωνηθέντα του Κραν Μοντανά, όταν σύσσωμη σχεδόν η συγκυβέρνηση απορρίπτει εκείνα τα δεδομένα; Ποιους άραγε νομίζουμε πως κοροϊδεύουμε εκτός από τους εαυτούς μας; Ή μήπως προσδοκούμε να μας “σώσει” και πάλι -σαν από μηχανής θεός- η τουρκική αδιαλλαξία; Και αν η Τουρκία ξαφνικά αποφασίσει να βάλει νερό στο κρασί της; Τί κάνουμε τότε; Ζήτω που καήκαμε; Όπως λέει κι ο ποιητής: Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους, οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Φίλος με τον οποίο συζητούσα χθες μου είπε πως αντιλαμβάνεται τις επιφυλάξεις μου, μα πιστεύει πως ο Πρόεδρος είναι ειλικρινής αυτή τη φορά και όταν έλθει εκείνη η στιγμή θα σταθεί απέναντι από τους απορριπτικούς εταίρους του. Μακάρι να έχει δίκαιο ο φίλος. Ίσως τολμήσει να κοντράρει το ΕΛΑΜ όταν έλθει η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων. Θα τολμήσει όμως να σταθεί απέναντι κι από την εθνική ξαδέλφη; Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα.

Το σύστημα CYalert λειτούργησε άψογα αν εξαιρέσουμε το ότι δεν λειτούργησε την ώρα που το χρειαζόμασταν. Ένα μικρό τεχνικό προβληματάκι ανάγκασε τις κοινοτικές αρχές να ειδοποιήσουν τον κόσμο χτυπώντας τις καμπάνες. Jingle Bells, jingle Bells, jingle all the way.

Βέβαια, προσωπικά καθόλου δεν με χαλά αυτό, εξάλλου οι καμπάνες είναι και μια στροφή στην κυπριακή μας παράδοση και στα έθιμά μας. Είναι και μία υπενθύμιση πώς σε αυτό τον τόπο ζούμε κατά λάθος και προσδοκούμε σε σωτηρία μόνο από τον Θεό, αν δεν μας έχει και αυτός βαρεθεί. Ακούγοντας κυβερνητικό αξιωματούχο να δηλώνει «το σύστημα δούλεψε αν εξαιρέσουμε ένα τεχνικό πρόβλημα που δεν το άφησε να λειτουργήσει όπως έπρεπε» θυμήθηκα τη θεϊκή ατάκα «δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές αν εξαιρέσουμε τους δύο ηλικιωμένους». Oh God please help.

Να θυμίσουμε στο Υπουργείο Άμυνας πως τώρα που το ΓΕΕΦ θα προσπαθεί να βρει ποιοι έχουν ευθύνες για το παραλίγο κάψιμο δύο χωριών, πως είναι ευκαιρία να δουν και λίγο τι γίνεται με εκείνους τους τόνους εκρηκτικών που εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς τις προάλλες. Μα επιτέλους δεν κουράστηκαν κάποιοι να δίνουν υλικό στις σατιρικές εκπομπές;