Ο ήχος ενός shaker που χτυπιέται με υπερβολικό ζήλο, με κάνει να αγχώνομαι και να ανησυχώ. Και δεν είναι μόνο για τη σωματική ακεραιότητα του χειριστή. Είναι ένας ήχος βίαιος, ένας μεταλλικός επιθανάτιος ρόγχος για τα ευγενή μόρια του gin. Εάν βρεθείτε ποτέ στο Dukes (πράγμα που σας εύχομαι ολόψυχα) - εκεί που ο μύθος θέλει τον συγγραφέα Ιαν Φλέμινγκ να συλλαμβάνει την ιδέα του πιο διάσημου κατασκόπου στον κόσμο - θα παρατηρήσετε πως ο γλυκύτατος Μαέστρος του Μαρτίνι, Κος Alessandro Palazzi μαζί με τον βοηθό μπαρ μάνατζερ Κο Maurizio Schiavone και το υπόλοιπο εξαίσιο προσωπικό, κινούνται με τη σιωπηλή και τελετουργική ευλάβεια χειρούργου. Βλέπετε, στο Dukes, το Μαρτίνι δεν είναι shaken ή stirred. Είναι frozen.