Η Ελλάδα θα χρειαστεί τα επόμενα χρόνια μια νέα γενιά ομογενών ηγετών που θα αναλάβουν να κρατήσουν τη Διασπορά της Αμερικής ζωντανή και να της προσδώσουν πολιτική ισχύ. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό το στοίχημα φάνηκε πάλι τις τελευταίες εβδομάδες. Δεν είναι σωστό μία χώρα σαν την Ελλάδα να βασίζεται στην επιρροή άλλων λόμπι με τα οποία συμπίπτουν αυτή την περίοδο τα συμφεροντά μας. Είναι χρήσιμο, ακόμη και κρίσιμο, αλλά δεν φτάνει και εμπεριέχει κινδύνους.

Η Αθήνα άφησε τον ρόλο της ηγεσίας της ομογένειας στην Εκκλησία για δεκαετίες. Δύο στιβαρές και ηγετικές φυσιογνωμίες, ο Αθηναγόρας και ο Ιάκωβος, εκπροσωπούσαν τον Ελληνισμό στον Λευκό Οίκο και σε άλλα κέντρα εξουσίας με μαεστρία και σχεδόν μονοπωλιακά. Από τότε, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Οι μεικτοί γάμοι αλλά και η κοινωνική ωρίμανση της κοινότητας έχουν αλλάξει τον χαρακτήρα της. Οσο σημαντικός και αν παραμένει ο ρόλος της Εκκλησίας στη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας, τα στοιχεία για την πορεία των γάμων και των βαπτίσεων είναι αποκαλυπτικά.

Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος είναι χαρισματικός και ικανός διπλωμάτης, όμως το σκηνικό είναι πολύ διαφορετικό και έχουν μεγαλώσει και οι πολύ έμπειροι άνθρωποι-κλειδιά που ήξεραν να παίζουν το παιχνίδι εξουσίας στα δάχτυλα από τη δεκαετία του 1970 και μετά. Χρειαζόμαστε περισσότερους νέους, δυναμικούς Ελληνοαμερικανούς, σαν και αυτούς που συμμετέχουν στο ΗΑLC, το National Hellenic Society και σε άλλες οργανώσεις, για να αναλάβουν. Και στο κάτω κάτω, όσο και αν αγαπάμε και σεβόμαστε διαχρονικά το Πατριαρχείο, δεν μπορεί το άνοιγμα της Χάλκης να είναι το κορυφαίο ζήτημα που απασχολεί εκπροσώπους της ομογένειας όταν συζητούν με τον πρόεδρο Τραμπ, ενώ ο Ερντογάν το χρησιμοποιεί επί χρόνια παρελκυστικά ως διαπραγματευτικό χαρτί ζητώντας, επίμονα, ανταλλάγματα στη Θράκη. Εχει χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Ο πρωθυπουργός έκανε τη σημαντική ομιλία στο Κογκρέσο, η ελληνική πρεσβεία έκανε πολύ συστηματική δουλειά στη συνέχεια για να την αξιοποιήσει, αλλά ποτέ δεν χαράχθηκε ένα σχέδιο και μία στρατηγική. Αντιθέτως, ηγετικές φυσιογνωμίες της ομογένειας έμπλεξαν σε καβγάδες μεταξύ τους για μεγάλο διάστημα, με αποτέλεσμα να γελούν όσοι μη Ελληνες το παρατηρούσαν, σχολιάζοντας: «Μα, αυτοί οι Ελληνοαμερικανοί ξοδεύουν περισσότερο χρόνο για να κάνουν λόμπι ο ένας εναντίον του άλλου, παρά για τα ζητήματα που ενδιαφέρουν την Ελλάδα». Αυτό, όταν βεβαίως δεν αναλώνονταν σε ανούσιες κοσμικές εκδηλώσεις. Χρειαζόμαστε μια νέα γενιά ηγετών, που θα ακολουθήσει το εβραϊκό μοντέλο συλλογής χρημάτων και άσκησης επιρροής στο αμερικανικό σύστημα. Αυτό απαιτεί το εθνικό συμφέρον, μακριά από συναισθηματισμούς και αδιέξοδες συνήθειες δεκαετιών.